بوف کور

بوف کور، داستان بلند اعتراف‌گونه و تک گفتار درونی از صادق هدایت (1320ق / 1902م ـ 1330ش)، داستان‌نویس معاصر.

داستان سرگذشت مرد نومیدی است که در جهانی دشمن کیش، در آرزوی رهایی، ‌آزادی و عشق واقعی به سر می‌برد.هدایت نوشتن این داستان را که از شاهکارهای ادبیات معاصر به شمار می‌رود، نخست در تهران آغاز کرد و سپس در 1315ش، هنگامی‌که در هندوستان می‌زیست، آن را پایان بخشید و در همان سال در تهران چاپ کرد. بوف کور نه داستان کوتاه است و نه رُمان. محاکات یا مکالمه‌ای با درون و کاوشی در خاطرات است. جُنگی از شک قدیم آریایی، نیروانای بودا، عرفان ایرانی، گریزیک ایرانی و شرقی به درون مفرّی برای حرمان‌ها، وازدگی‌ها، آه و اسف‌هاست. به نظر بسیاری از منتقدان، ‌بوف کور انعکاس روحی مردمی زیر فشار، از ذهن کاراکتری بیمار است.این کتاب مبیّن تحوّل مهمی در رمان فارسی است. با انتشار بوف کور جنبه‌های هنری و زیبایی شناختی رمان به عنوان یک فرم مستقل ادبی نیز اهمیت یافت. قهرمان بوف کور، ‌همان موجود عجیب داستان تاریک‌خانه و همان سخنگوی داستان زنده به گور است. بوف کور هدایت را بارها نویسندگانی چون آل احمد، گلشیری، ‌دست غیب، مقدادی و دیگران نقد کرده‌اند،و به دفعات به زبان‌های زنده دنیا ترجمه شده است.