طالب آملی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''طالب آملی'''، (حـ 987 یا 991 ـ 1036 ق/ حـ 579 یا 1583 ـ 1626م) متخلص به طالب و مشهور به طالبا، شاعر و خوشنویس. محمد آملی مازندرانی در آمل به دنیا آمد و در آنجا به تحصیل دانش و ادب پرداخت.<sup>1</sup> در ح 1010ق/ 1601م به اصفهان رفت و با تقی اوحدی مولف تذكرة عرفات...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
طالب آملی، (حـ 987 یا 991 ـ 1036 ق/ حـ 579 یا 1583 ـ 1626م) متخلص به طالب و مشهور به طالبا، شاعر و خوشنویس. | |||
محمد آملی مازندرانی در آمل به دنیا آمد و در آنجا به تحصیل دانش و ادب پرداخت | محمد آملی مازندرانی در آمل به دنیا آمد و در آنجا به تحصیل دانش و ادب پرداخت<ref>صفا، ذبیح الله. '''تاریخ ادبیات در ایران'''. تهران: فردوس ، چ 7، 1373، ج5 ، ب2، ص 1056 ـ 1057.</ref>. در ح 1010ق/ 1601م به [[اصفهان]] رفت و با تقی اوحدی مولف تذکره عرفات العاشقین<sup>*</sup> ملاقات کرد<ref>گلچین معانی، احمد'''. کاروان هند'''. مشهد: آستان قدس رضوی، چ1، 1369، ص 758 ـ 759.</ref>. سپس جهت رهیابی به دربار [[عباس یکم صفوی|شاه عباس اول صفوی]] (حک 996 ـ 1038ق) به [[کاشان]] رفت<ref>گودرزی، فرامرز. '''طالب آملی'''. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص 25، 32.</ref> آنگاه مدتی را در مرو، هندوستان و قندهار گذراند<ref>'''اثر آفرینان'''. زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1379، ج4، ص79.</ref>. در آگره به دربار جهانگیر، پادشاه گورکانی (حک 1014 ـ 1037ق) راه یافت و در 1028ق / 1618م از وی لقب ملک الشعرایی گرفت<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''سیری در شعر فارسی'''. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114.</ref>. همچنین ضمن سیر و سیاحت در هندوستان در لاهور با ارشاد شاه ابوالمعالی لاهوری به تصوف گرایید<ref>طالب آملی. '''کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی'''. به اهتمام، تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و نه (مقدمة مصحح).</ref>. طالب در جوانی به جنون مبتلا شد و چندی بعد درگذشت<ref>طالب آملی. '''کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی'''. به اهتمام، تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و هشت (مقدمة مصحح).</ref>. او در خوشنویسی تبحّر داشت و انواع خط را نیکو می نوشت. دیوان شعری از او شامل قصیده، غزل، مثنوی، رباعی و... باقی مانده است<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''سیری در شعر فارسی'''. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114-115.</ref>. زبان شعر او ادامه شیوه زبانی عرفی و ظهوری ترشیزی و در واقع در میانه دو جریان عمده شعر [[صفویان|عهد صفوی]] ـ سبک هندی شاخه هندوستانی و شاخه ایرانی است<ref>حسنپور آلاشتی، حسین. '''طرز تازه؛ سبک شناسی غزل سبک هندی'''. تهران: سخن، 1384، ص127.</ref>.<sup>9</sup> [[صائب تبریزی]] شاعر بزرگ سبک هندی نیز از او تأثیر بسیار گرفت<ref>گودرزی، فرامرز. '''طالب آملی'''. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص1291.</ref><ref>برون، ادوارد'''. تاریخ ادبیات ایران'''. ترجمه غلامرضا رشید یاسمی، تهران: ابن سینا، چ3، 1345، ج4، ص 191 ـ 192.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[اصفهان]] | |||
* [[کاشان]] | |||
* [[عباس یکم صفوی]] | |||
* [[صفویان]] | |||
* [[صائب تبریزی]] | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۲
طالب آملی، (حـ 987 یا 991 ـ 1036 ق/ حـ 579 یا 1583 ـ 1626م) متخلص به طالب و مشهور به طالبا، شاعر و خوشنویس.
محمد آملی مازندرانی در آمل به دنیا آمد و در آنجا به تحصیل دانش و ادب پرداخت[۱]. در ح 1010ق/ 1601م به اصفهان رفت و با تقی اوحدی مولف تذکره عرفات العاشقین* ملاقات کرد[۲]. سپس جهت رهیابی به دربار شاه عباس اول صفوی (حک 996 ـ 1038ق) به کاشان رفت[۳] آنگاه مدتی را در مرو، هندوستان و قندهار گذراند[۴]. در آگره به دربار جهانگیر، پادشاه گورکانی (حک 1014 ـ 1037ق) راه یافت و در 1028ق / 1618م از وی لقب ملک الشعرایی گرفت[۵]. همچنین ضمن سیر و سیاحت در هندوستان در لاهور با ارشاد شاه ابوالمعالی لاهوری به تصوف گرایید[۶]. طالب در جوانی به جنون مبتلا شد و چندی بعد درگذشت[۷]. او در خوشنویسی تبحّر داشت و انواع خط را نیکو می نوشت. دیوان شعری از او شامل قصیده، غزل، مثنوی، رباعی و... باقی مانده است[۸]. زبان شعر او ادامه شیوه زبانی عرفی و ظهوری ترشیزی و در واقع در میانه دو جریان عمده شعر عهد صفوی ـ سبک هندی شاخه هندوستانی و شاخه ایرانی است[۹].9 صائب تبریزی شاعر بزرگ سبک هندی نیز از او تأثیر بسیار گرفت[۱۰][۱۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس ، چ 7، 1373، ج5 ، ب2، ص 1056 ـ 1057.
- ↑ گلچین معانی، احمد. کاروان هند. مشهد: آستان قدس رضوی، چ1، 1369، ص 758 ـ 759.
- ↑ گودرزی، فرامرز. طالب آملی. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص 25، 32.
- ↑ اثر آفرینان. زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1379، ج4، ص79.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114.
- ↑ طالب آملی. کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی. به اهتمام، تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و نه (مقدمة مصحح).
- ↑ طالب آملی. کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی. به اهتمام، تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و هشت (مقدمة مصحح).
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114-115.
- ↑ حسنپور آلاشتی، حسین. طرز تازه؛ سبک شناسی غزل سبک هندی. تهران: سخن، 1384، ص127.
- ↑ گودرزی، فرامرز. طالب آملی. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص1291.
- ↑ برون، ادوارد. تاریخ ادبیات ایران. ترجمه غلامرضا رشید یاسمی، تهران: ابن سینا، چ3، 1345، ج4، ص 191 ـ 192.