پرش به محتوا

قالی بافی در ترکمن: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Setayesh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:1.jpg|بندانگشتی|قالی ترکمن، قابل بازیابی از: [https://golchehcarpet.com/%D8%A7%D8%B2-%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%DA%A9%D9%85%D9%86-%D9%87%D8%A7-%DA%86%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AF/ https://golchehcarpet.com/]]]
[[پرونده:1.jpg|بندانگشتی|قالی ترکمن، قابل بازیابی از: [https://golchehcarpet.com/%D8%A7%D8%B2-%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%DA%A9%D9%85%D9%86-%D9%87%D8%A7-%DA%86%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AF/ https://golchehcarpet.com/]]]
ترکمن‌های ایران در شهرهای حاشیه جنوب شرقی دریای خزر پراکنده‌اند و کار قالی‌بافی و قالیچه بافی در بین سه ایل اصلی آنان یعنی آتابای،، جعفربای و تکه -که مهاجران ترکمنستان هستند - رواج دارد. آنها قالی‌بافی را از دیرباز در کنار کشاورزی و دامداری فرا گرفته بودند. قالی‌بافی در ایلات [[ترکمن]] کارِ زنان و دختران هنرمند ایل است که گاه با دقت و ظرافت در کار خود شاهکارهایی بی‌نظیر خلق می‌کنند.
ترکمن‌های ایران در شهرهای حاشیه جنوب شرقی [[دریاچه خزر|دریای خزر]] پراکنده‌اند و کار [[قالی بافی|قالی‌بافی]] و قالیچه بافی در بین سه ایل اصلی آنان یعنی آتابای،، جعفربای و تکه -که مهاجران ترکمنستان هستند - رواج دارد. آنها قالی‌بافی را از دیرباز در کنار کشاورزی و دامداری فرا گرفته بودند. [[قالی بافی|قالی‌بافی]] در ایلات [[ترکمن]] کارِ زنان و دختران هنرمند [[ایل]] است که گاه با دقت و ظرافت در کار خود شاهکارهایی بی‌نظیر خلق می‌کنند.


بهترین قالی‌های ترکمن را ایلِ «تکه» می‌بافند که تعداد آنها نیز محدود است و حداکثر به ۵۰۰ تخته در سال می‌رسد.گره قالی‌های ترکمن به طورکلی ترکی باف و یک پوده است و خامه آن دست ریس می‌باشد. طرحهای قالی‌های ترکمن اکثرا شکسته و هندسی است و شبیه طرحهای بخارا و سمرقند است. طرحهای معروفی که تراکمه با آن قالی‌های خود را زینت می‌دهند عبارتند از: مادی‌گل، تکه گل، افغانی (توسط ایل تکه) و درناب گل، قفسه گل، آق‌یق - طرح متداول در ایل آتابای-و آینه‌گل -که مخصوص ایل جعفربای است - رنگهای مصرفی آنها در گذشته رنگهای طبیعی از قبیل قرمز دانه و روناس بوده‌که شفافیت و رنگ مخصوص قرمز آن بهترین معرف کار قالی‌بافان ترکمن بوده است. ولی امروزه، متاسفانه، کم و بیش از رنگ‌های، شیمیایی استفاده می‌شود.
بهترین قالی‌های [[ترکمن]] را ایلِ «تکه» می‌بافند که تعداد آنها نیز محدود است و حداکثر به ۵۰۰ تخته در سال می‌رسد.گره قالی‌های [[ترکمن]] به طورکلی [[ترکی]] باف و یک پوده است و خامه آن دست ریس می‌باشد. طرحهای قالی‌های [[ترکمن]] اکثرا شکسته و هندسی است و شبیه طرحهای بخارا و سمرقند است. طرحهای معروفی که تراکمه با آن قالی‌های خود را زینت می‌دهند عبارتند از: مادی‌گل، تکه گل، افغانی (توسط ایل تکه) و درناب گل، قفسه گل، آق‌یق - طرح متداول در [[ایل]] آتابای-و آینه‌گل -که مخصوص [[ایل]] جعفربای است - رنگهای مصرفی آنها در گذشته رنگهای طبیعی از قبیل قرمز دانه و روناس بوده‌که شفافیت و رنگ مخصوص قرمز آن بهترین معرف کار قالی‌بافان [[ترکمن]] بوده است. ولی امروزه، متاسفانه، کم و بیش از رنگ‌های، شیمیایی استفاده می‌شود.


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۳

قالی ترکمن، قابل بازیابی از: https://golchehcarpet.com/

ترکمن‌های ایران در شهرهای حاشیه جنوب شرقی دریای خزر پراکنده‌اند و کار قالی‌بافی و قالیچه بافی در بین سه ایل اصلی آنان یعنی آتابای،، جعفربای و تکه -که مهاجران ترکمنستان هستند - رواج دارد. آنها قالی‌بافی را از دیرباز در کنار کشاورزی و دامداری فرا گرفته بودند. قالی‌بافی در ایلات ترکمن کارِ زنان و دختران هنرمند ایل است که گاه با دقت و ظرافت در کار خود شاهکارهایی بی‌نظیر خلق می‌کنند.

بهترین قالی‌های ترکمن را ایلِ «تکه» می‌بافند که تعداد آنها نیز محدود است و حداکثر به ۵۰۰ تخته در سال می‌رسد.گره قالی‌های ترکمن به طورکلی ترکی باف و یک پوده است و خامه آن دست ریس می‌باشد. طرحهای قالی‌های ترکمن اکثرا شکسته و هندسی است و شبیه طرحهای بخارا و سمرقند است. طرحهای معروفی که تراکمه با آن قالی‌های خود را زینت می‌دهند عبارتند از: مادی‌گل، تکه گل، افغانی (توسط ایل تکه) و درناب گل، قفسه گل، آق‌یق - طرح متداول در ایل آتابای-و آینه‌گل -که مخصوص ایل جعفربای است - رنگهای مصرفی آنها در گذشته رنگهای طبیعی از قبیل قرمز دانه و روناس بوده‌که شفافیت و رنگ مخصوص قرمز آن بهترین معرف کار قالی‌بافان ترکمن بوده است. ولی امروزه، متاسفانه، کم و بیش از رنگ‌های، شیمیایی استفاده می‌شود.

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

مریدی، سیاوش (1380). کتاب ایران: اقتصاد. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.

نویسنده مقاله

سیاوش مریدی