رتوش: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''رتوش'''، [1]پرداز يا لكهگيري فيلم نگاتيو يا عكس. رتوش، واژهاي فرانسه و به معني فن اصلاح ايرادهاي احتمالي نگاتيو يا عكس با ابزاري همچون رنگ، مداد، قلم مو، تيغ و مواد شيميايي است.<sup>1</sup> در دوران قاجار واژة «پرداز»، مصطلح در نقاشي آبرنگ، و...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''رتوش'''، | '''رتوش''' (Retouche)، پرداز یا لکهگیری فیلم نگاتیو یا عکس. | ||
رتوش، | رتوش، واژهای فرانسه و به معنی فن اصلاح ایرادهای احتمالی نگاتیو یا عکس با ابزاری همچون رنگ، مداد، قلم مو، تیغ و مواد شیمیایی است<ref>Miller, j. w. '''''Retouching your photographs''''', New York: AMPHOTO. Publications, 1986.</ref>. در [[قاجاریه|دوران قاجار]] واژه «پرداز»، مصطلح در نقاشی آبرنگ، و نیز «لکهگیری»<ref>ذکاء، یحیی. '''''تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران'''''. به کوشش کریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 235، زیرنویس عکسی از مشیرالملک.</ref> در برابر این واژه گذاشته شد. در رساله «''فن عکاسی''» [[آنتوان خان سوریوگین]] که در 1295ق / 1878م از [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87 فرانسه] به فارسی ترجمه شده است، در فصلی درباره «پرداز عکسها» شرح داده شده است<ref>سوریوگین، آنتوان خان. '''''فن عکاسی'''''. نسخه خطی، کتابخانه ملی ایران، 1295ق / 1878م، ش 1679، ص ف. </ref>. | ||
در | فن پرداز یا رتوش، در زمانی که عکاسی چهره در [[ایران]]، گسترش پیدا کرد، به سبب بروز برخی اشکالات که در ظهور و چاپ عکسها و یا نورپردازیهای غیر صحیح بر روی چهره در عکسها پدیدار می شد، بسیار مورد توجه عکاسان قرار گرفت. به طوری که در هر [[عکاسخانه]]، شخصی زبردست، نگاتیوها را با دقت و وسواس بسیار پرداز میکرد. | ||
فن | این فن تا سالها به عنوان حرفهای تخصصی در میان [[عکاسخانه|عکاسخانه]]<nowiki/>ها رواج داشت و عکاسان در ارائه عکسهایی با پردازهای دقیق و پُرکار با یکدیگر به رقابت میپرداختند. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[رنگ آمیزی عکس]] | |||
== مآخذ == | |||
محمدرضا طهماسب پور | محمدرضا طهماسب پور | ||
----[1]. | ----[1]. | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۴۹
رتوش (Retouche)، پرداز یا لکهگیری فیلم نگاتیو یا عکس.
رتوش، واژهای فرانسه و به معنی فن اصلاح ایرادهای احتمالی نگاتیو یا عکس با ابزاری همچون رنگ، مداد، قلم مو، تیغ و مواد شیمیایی است[۱]. در دوران قاجار واژه «پرداز»، مصطلح در نقاشی آبرنگ، و نیز «لکهگیری»[۲] در برابر این واژه گذاشته شد. در رساله «فن عکاسی» آنتوان خان سوریوگین که در 1295ق / 1878م از فرانسه به فارسی ترجمه شده است، در فصلی درباره «پرداز عکسها» شرح داده شده است[۳].
فن پرداز یا رتوش، در زمانی که عکاسی چهره در ایران، گسترش پیدا کرد، به سبب بروز برخی اشکالات که در ظهور و چاپ عکسها و یا نورپردازیهای غیر صحیح بر روی چهره در عکسها پدیدار می شد، بسیار مورد توجه عکاسان قرار گرفت. به طوری که در هر عکاسخانه، شخصی زبردست، نگاتیوها را با دقت و وسواس بسیار پرداز میکرد.
این فن تا سالها به عنوان حرفهای تخصصی در میان عکاسخانهها رواج داشت و عکاسان در ارائه عکسهایی با پردازهای دقیق و پُرکار با یکدیگر به رقابت میپرداختند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
محمدرضا طهماسب پور
[1].
- ↑ Miller, j. w. Retouching your photographs, New York: AMPHOTO. Publications, 1986.
- ↑ ذکاء، یحیی. تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران. به کوشش کریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 235، زیرنویس عکسی از مشیرالملک.
- ↑ سوریوگین، آنتوان خان. فن عکاسی. نسخه خطی، کتابخانه ملی ایران، 1295ق / 1878م، ش 1679، ص ف.