رتوش
رتوش (Retouche)، پرداز یا لکهگیری فیلم نگاتیو یا عکس.
رتوش، واژهای فرانسه و به معنی فن اصلاح ایرادهای احتمالی نگاتیو یا عکس با ابزاری همچون رنگ، مداد، قلم مو، تیغ و مواد شیمیایی است[۱]. در دوران قاجار واژه «پرداز»، مصطلح در نقاشی آبرنگ، و نیز «لکهگیری»[۲] در برابر این واژه گذاشته شد. در رساله «فن عکاسی» آنتوان خان سوریوگین که در 1295ق / 1878م از فرانسه به فارسی ترجمه شده است، در فصلی درباره «پرداز عکسها» شرح داده شده است[۳].
فن پرداز یا رتوش، در زمانی که عکاسی چهره در ایران، گسترش پیدا کرد، به سبب بروز برخی اشکالات که در ظهور و چاپ عکسها و یا نورپردازیهای غیر صحیح بر روی چهره در عکسها پدیدار می شد، بسیار مورد توجه عکاسان قرار گرفت. به طوری که در هر عکاسخانه، شخصی زبردست، نگاتیوها را با دقت و وسواس بسیار پرداز میکرد.
این فن تا سالها به عنوان حرفهای تخصصی در میان عکاسخانهها رواج داشت و عکاسان در ارائه عکسهایی با پردازهای دقیق و پُرکار با یکدیگر به رقابت میپرداختند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ Miller, j. w. Retouching your photographs, New York: AMPHOTO. Publications, 1986.
- ↑ ذکاء، یحیی. تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران. به کوشش کریم امامی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 235، زیرنویس عکسی از مشیرالملک.
- ↑ سوریوگین، آنتوان خان. فن عکاسی. نسخه خطی، کتابخانه ملی ایران، 1295ق / 1878م، ش 1679، ص ف.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا طهماسب پور