باقلوا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
باقلوا، یا باقلبا شیرینیای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست میکنند. | باقلوا، یا باقلبا شیرینیای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست میکنند. | ||
در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط میکنند و در میان دو لایه خمیر قرار میدهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی میبرند و در فر میپزند<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.</ref>. باقلوا از شیرینیهای بسیار قدیمی است که در رسالههای کارنامه و مادهالحیوه از آن یاد شده است<ref>افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.</ref>. در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در میآوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام میپوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن میگذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نانها را سرخ میکردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه میکردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده میکردند<ref name=":0">افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.</ref>، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد<ref name=":0" />. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله [[یزد]]، [[مشهد]]، قزوین و... میپزند، ولی مشهورترین آن متعلق به [[یزد]] است که صادر نیز میشود. | در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط میکنند و در میان دو لایه خمیر قرار میدهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی میبرند و در فر میپزند<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.</ref>. باقلوا از شیرینیهای بسیار قدیمی است که در رسالههای کارنامه و مادهالحیوه از آن یاد شده است<ref>افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.</ref>. | ||
در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در میآوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام میپوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن میگذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نانها را سرخ میکردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه میکردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده میکردند<ref name=":0">افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.</ref>، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد<ref name=":0" />. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله [[یزد]]، [[مشهد]]، قزوین و... میپزند، ولی مشهورترین آن متعلق به [[یزد]] است که صادر نیز میشود. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۱۶: | خط ۱۸: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
فاطمه اسماعیلی | فاطمه اسماعیلی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:خوراک]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۹
باقلوا، یا باقلبا شیرینیای که از آرد، مغز پسته یا بادام یا گردو درست میکنند.
در پخت باقلوا، مغز پسته یا بادام و یا گردو را همراه با مقداری گرد شکر یا خاک قند، کره و هل و گلاب مخلوط میکنند و در میان دو لایه خمیر قرار میدهند و به قطعات کوچک مربع یا لوزی میبرند و در فر میپزند[۱]. باقلوا از شیرینیهای بسیار قدیمی است که در رسالههای کارنامه و مادهالحیوه از آن یاد شده است[۲].
در گذشته برای تهیه باقلوا خمیر را به صورت نان تنک در میآوردند و روی آن را با خاک قند و مغز بادام میپوشاندند، سپس نان تنک دیگری را روی آن میگذاشتند و با حرارت آتش هر دو طرف نانها را سرخ میکردند. آنگاه مخلوطی از آب و قند را به آن اضافه میکردند تا شربت به خورد باقلوا برود و دوباره روغن بیندازد. تا حدود صد سال پیش در پخت باقلوا به جای بادام و پسته از ماش یا عدس پخته استفاده میکردند[۳]، از این رو ممکن است نام باقلوا از بقولات به معنای بنشن گرفته شده باشد[۳]. باقلوا را در شهرهای مختلف از جمله یزد، مشهد، قزوین و... میپزند، ولی مشهورترین آن متعلق به یزد است که صادر نیز میشود.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1378). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1554-1553.
- ↑ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش، ص 184-181.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه متن دو رساله در آشپزی از دوره صفوی در عصر سلطنت شاه اسماعیل اول و شاه عباس اول. تهران: سروش.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه اسماعیلی