گیوه: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''گیوه'''، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان ای...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''گیوه'''، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان ایران و نیز برخی از شهرنشینان بود.<sup>1</sup> | '''گیوه'''، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان ایران و نیز برخی از شهرنشینان بود<ref>یادداشت مولف.</ref>.<sup>1</sup> | ||
=== [[ایران باستان]] === | |||
بر پای شاپور پسر [[اردشیر بابکان]]، نوعی کفش گیوه مانند دیده میشود.<sup>2 </sup> | |||
=== ابتدای [[اسلام]] تا عصرحاضر === | |||
گیوهها مانند کفش، هم رو و هم پهلوهای پا را میگرفت اما چون رویه آن از جنس نرم و قابل انعطافی چون نخ بافته شده بود، پا در آن راحتتر بود. به هرحال به خاطر ارزانی و راحتی، این پاپوش سالیان سال کفش اصلی بسیاری از ساکنین ایران بوده است.<sup>3 </sup>البته زنان نیز، به ویژه زنان ایلاتی گیوه به پا میکردهاند.<sup>4 </sup>گیوه ملکی که نوکی تیز و برگشته داشت، و گیوه کرمانشاهی که نوک پهنتری دارد، از انواع دیگر گیوههای مشهور ایران بودهاند.<sup>5 </sup>نوع تزئینی و روفرشی آنها که بیشتر در نواحی کرمانشاه تولید میشود، مورد استفاده اغلب زنان است.<sup>6</sup> | |||
== مآخذ == | |||
1. | |||
1. | |||
2. Herzfeld,E.Iran in the ancient east,Oxford,1941,Pp.307-309,fig 401-402. | 2. Herzfeld,E.Iran in the ancient east,Oxford,1941,Pp.307-309,fig 401-402. | ||
نسخهٔ ۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۷
گیوه، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان ایران و نیز برخی از شهرنشینان بود[۱].1
ایران باستان
بر پای شاپور پسر اردشیر بابکان، نوعی کفش گیوه مانند دیده میشود.2
ابتدای اسلام تا عصرحاضر
گیوهها مانند کفش، هم رو و هم پهلوهای پا را میگرفت اما چون رویه آن از جنس نرم و قابل انعطافی چون نخ بافته شده بود، پا در آن راحتتر بود. به هرحال به خاطر ارزانی و راحتی، این پاپوش سالیان سال کفش اصلی بسیاری از ساکنین ایران بوده است.3 البته زنان نیز، به ویژه زنان ایلاتی گیوه به پا میکردهاند.4 گیوه ملکی که نوکی تیز و برگشته داشت، و گیوه کرمانشاهی که نوک پهنتری دارد، از انواع دیگر گیوههای مشهور ایران بودهاند.5 نوع تزئینی و روفرشی آنها که بیشتر در نواحی کرمانشاه تولید میشود، مورد استفاده اغلب زنان است.6
مآخذ
1.
2. Herzfeld,E.Iran in the ancient east,Oxford,1941,Pp.307-309,fig 401-402.
نقش روی سنگ، تخت جمشید.
3. شهری، جعفر. تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم. تهران: 1369، ج2، ص16- 18، 455-603 ؛ کمپفر، انگلبرت، سفرنامه. ترجمة کیکاووس جهانداری، تهران: خوارزمی، 1363، ص93، 241، 249- 251 ؛ بهنام، عیسی. لباس مردم ایران در قرن 13، نقش و نگار. ش 6، 1338، ص 5-13؛ ذکاء، یحیی. لباس زنان ایران، از سده سیزدهم تا امروز. تهران: 1336، ص11- 21.
4. رایس، کلارا. زنان ایران و راه و رسم زندگی آنان. ترجمه ا. آزاد، تهران: 1366، ص72-74.
5. آبادی، ب، م. ظرائف و طرائف. تبریز: 1357، ص81-89، 520 – 545، 675؛ محجوب، محمدجواد. تحقیق در احوال وآثار و افکار و اشعار ایرج میرزا. تهران: 1353، ص39، 163.
6. مشاهدات مولف.
محمدرضا چیت ساز
- ↑ یادداشت مولف.