گیوه
گیوه، نوعی پا افزار که رویه آن از ریسمان و نخهای پنبهای بافته و اغلب سفید رنگ ساخته میشد. کف آن نیز یا از چرم و یا از لتهها و پارچههای کهنه و به هم فشرده شده و در هم کشیده شده تهیه میشد.گیوه برای قرنها، رایجترین پاپوش روستاییان ایران و نیز برخی از شهرنشینان بود[۱].
ایران باستان
بر پای شاپور پسر اردشیر بابکان، نوعی کفش گیوه مانند دیده میشود[۲].
ابتدای اسلام تا عصرحاضر
گیوهها مانند کفش، هم رو و هم پهلوهای پا را میگرفت اما چون رویه آن از جنس نرم و قابل انعطافی چون نخ بافته شده بود، پا در آن راحتتر بود. به هرحال به خاطر ارزانی و راحتی، این پاپوش سالیان سال کفش اصلی بسیاری از ساکنین ایران بوده است[۳][۴][۵][۶]. البته زنان نیز، به ویژه زنان ایلاتی گیوه به پا میکردهاند[۷]. گیوه ملکی که نوکی تیز و برگشته داشت، و گیوه کرمانشاهی که نوک پهنتری دارد، از انواع دیگر گیوههای مشهور ایران بودهاند[۸][۹].نوع تزئینی و روفرشی آنها که بیشتر در نواحی کرمانشاه تولید میشود، مورد استفاده اغلب زنان است[۱۰].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ یادداشت مولف.
- ↑ Herzfeld,E.Iran in the ancient east,Oxford,1941,Pp.307-309,fig 401-402.
- ↑ ذکاء، یحیی. لباس زنان ایران، از سده سیزدهم تا امروز. تهران: 1336، ص11- 21.
- ↑ بهنام، عیسی. لباس مردم ایران در قرن 13، نقش و نگار. ش 6، 1338، ص 5-13
- ↑ کمپفر، انگلبرت، سفرنامه. ترجمه کیکاووس جهانداری، تهران: خوارزمی، 1363، ص93، 241، 249- 251
- ↑ شهری، جعفر. تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم. تهران: 1369، ج2، ص16- 18، 455-603
- ↑ رایس، کلارا. زنان ایران و راه و رسم زندگی آنان. ترجمه ا. آزاد، تهران: 1366، ص72-74.
- ↑ محجوب، محمدجواد. تحقیق در احوال وآثار و افکار و اشعار ایرج میرزا. تهران: 1353، ص39، 163.
- ↑ آبادی، ب، م. ظرائف و طرائف. تبریز: 1357، ص81-89، 520 – 545، 675
- ↑ مشاهدات مولف.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا چیت ساز