عبدالحسین نوشین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:ABDOLHOSEIN-NOUSHIN.jpg|بندانگشتی|عبدالحسین نوشین، قابل بازیابی از https://stlouis.ir/?page_id=948]] | |||
نوشین، عبدالحسین(1284-1350)، نویسنده، نمایشنامهنویس و کارگردان. | نوشین، عبدالحسین(1284-1350)، نویسنده، نمایشنامهنویس و کارگردان. | ||
| خط ۲۷: | خط ۲۸: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
محمد عزیزی | |||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:تئاتر]] | |||
نسخهٔ ۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۷
نوشین، عبدالحسین(1284-1350)، نویسنده، نمایشنامهنویس و کارگردان.
او فرزند محمدباقر، ملقب به سلطانالواعظین بود و در مشهد در یکی از سالهای 1297ش (فهرست مستند....) 1280ش (بزرگمهر) و 1284 (خلج) متولد شد[۱][۲][۳].
در جوانی به تهران آمد و در 1298ش تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند. در 1307ش از دبیرستان دارالمسلمین که تمام دبیرانش فرانسوی بودند، دیپلم گرفت[۴]. پس از آن به همراهی گروهی از محصلان به فرانسه اعزام شد و در کنسرواتور تولوز به تحصیل هنرهای نمایشی پرداخت.
پس از بازگشت به ایران، در 1311ش «تروپ نوشین» را با شرکت لُرتا و محتشم تشکیل داد[۵]. نخستین نمایشی که گروه نوشین به روی صحنه آورد، نمایش «توپاز» اثر مارسل پانیول بود. در 1313ش، نوشین به کمک همسرش لُرتا، تئاتر «نکویی» را بنیاد نهاد؛ و در بزرگداشت هزارهی فردوسی، نمایشنامهیی براساس داستانهای شاهنامه به روی صحنه آوردند؛ و نوشین موفق بدریافت مدال مخصوص شد[۶]. مؤسس تئاتر نکویی را خسرو شهریاری، شخصی به نام نکویی آورده است[۷].
عبدالحسین نوشین از 1311 تا 1329 ش به مدت 18 سال در عرصههای مختلف نمایشی و شکل بخشیدن به گروههای تئاتری نقشی فعال داشت و در بنیان نهادن تئاتر ملی ایران چهرهای متمایز دارد.
در پس فعالیتهای سیاسی در 1329 ش نوشین زندانی شد و در آذرماه همان سال به همراه 90 تن از دوستانش از زندان گریختند و به مسکو رفتند[۸]. در مسکو در دانشکدهی ادبیات ماکسیم گورکی مشغول تحصیل شد و تا سطح دکتری به تحصیلش ادامه داد[۹]. سرانجام در اثر بیماری سرطان از دنیا رفت.
نوشین نمایشنامههایی مانند «پرنده آبی» اثر مترلینگ، «روسپی بزرگوار» اثر ژان پل سارتر، «ولپن»، اثر بنجانسن، «اتللو» و «هیاهوی بسیار برای هیچ» اثر ویلیام شکسپیر و در «اعماق اجتماع»، از ماکسیکم گورکی را ترجمه و «خروس سحر» و «تاثیر زن وظیفهشناس در زندگی» و چند نمایشنامه دیگر و کتاب هنر تئاتر درباره فن نمایش را تألیف کرده است. درمسکو با شرقشناسان روسی در تصحیح متن انتقادی شاهنامهی فردوسی، چاپ مسکو نیز همکاری داشته است[۱۰].
نیز نگاه کنید به
کتابشناسی
- ↑ خلج، منصور (1381). نمایشنامهنویسان ایران (از آخوندزاده تا بیضایی). تهران، اختران، ص 129.
- ↑ فهرست مستند اسامی مشاهیر و مؤلفان (1382). تهران: سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، 2/2280.
- ↑ بزرگمهر، شیرین (1379). تأثیر ترجمه متون نمایشی بر تئاتر ایران. تهران: انتشارات تبیان، 127.
- ↑ خلج، منصور (1381). نمایشنامهنویسان ایران (از آخوندزاده تا بیضایی). تهران، اختران، ص 129.
- ↑ بزرگمهر، شیرین (1379). تأثیر ترجمه متون نمایشی بر تئاتر ایران. تهران: انتشارات تبیان، 127. جنتی عطایی، ابوالقاسم (1333). بنیاد نمایش در ایران، تهران: ابنسینا، 76.
- ↑ چهرههایی از پیشروان هنر و ادبیات معاصر ایران (1357). تهران: فرهنگسرای نیاوران، ص 162.
- ↑ شهریاری، خسرو (13659. کتاب نمایش، تهران: امیرکبیر، ص 407- 408.
- ↑ خلج، منصور (1381). نمایشنامهنویسان ایران (از آخوندزاده تا بیضایی). تهران، اختران، ص 134.
- ↑ بزرگمهر، شیرین (1379). تأثیر ترجمه متون نمایشی بر تئاتر ایران. تهران: انتشارات تبیان، 128.
- ↑ جنتی عطایی (1357). چهرههایی از پیشروان هنر و ادبیات معاصر ایران. تهران: فرهنگسرای نیاوران، ص 85-87 و 96-102.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمد عزیزی