پرش به محتوا

روضه الشهداء: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''روضه‌الشهداء'''. كتابي به زبان فارسي در مقاتل و در ذكر حال شهيدان واقعة كربلا و اهل بيت، از آثار ملاحسين واعظ سبزواري مشهور به كاشفي، نويسنده و واعظ قرن نهم و دهم ق (د. 910ق / 1504م). روضه‌الشهداء به درخواست سيد مرشدالدين‌عبداله معروف به سيد ميرزا...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''روضه‌الشهداء'''. كتابي به زبان فارسي در مقاتل و در ذكر حال شهيدان واقعة كربلا و اهل بيت، از آثار ملاحسين واعظ سبزواري مشهور به كاشفي، نويسنده و واعظ قرن نهم و دهم ق (د. 910ق / 1504م). روضه‌الشهداء به درخواست سيد مرشدالدين‌عبداله معروف به سيد ميرزا، داماد سلطان حسين بايقرا، از پادشاهان تيموري، در 908ق تأليف شده است.<sup>1</sup> نخستين كتابي است در ترجمه‌ي اهل بيت كه آن را روضه‌خوانان و واعظان از دوره‌ي صفويه به بعد از منابر قرائت مي‌كردند.<sup>2</sup> روضه‌الشهداء شامل يك پيشگفتار و ده باب است. اين كتاب بيش از هر كتاب فارسي مذهبي در افكار و عقايد مردم رسوخ كرده و در قلوب آنان مؤثر افتاده است. مطالب آن دهان به دهان و قلم به قلم از سينه به سينه و از كتابي به كتابي نقل مي‌شده است.<sup>3</sup>  
'''روضه‌الشهداء'''. كتابی به زبان فارسی در مقاتل و در ذكر حال شهیدان واقعة كربلا و اهل بیت، از آثار ملاحسین واعظ سبزواری مشهور به كاشفی، نویسنده و واعظ قرن نهم و دهم ق (د. 910ق / 1504م). روضه‌الشهداء به درخواست سید مرشدالدین‌عبداله معروف به سید میرزا، داماد سلطان حسین بایقرا، از پادشاهان [[تیموریان|تیموری]]، در 908ق تألیف شده است.<sup>1</sup> نخستین كتابی است در ترجمه‌ی اهل بیت كه آن را روضه‌خوانان و واعظان از [[صفویان|دوره‌ی صفویه]] به بعد از منابر قرائت می‌كردند.<sup>2</sup> روضه‌الشهداء شامل یك پیشگفتار و ده باب است. این كتاب بیش از هر كتاب فارسی مذهبی در افكار و عقاید مردم رسوخ كرده و در قلوب آنان مؤثر افتاده است. مطالب آن دهان به دهان و قلم به قلم از سینه به سینه و از كتابی به كتابی نقل می‌شده است.<sup>3</sup>  


   شعراني مصحح كتاب مي‌نويسد: اهل منبر دوعاظ كتاب روضه‌الشهداء را در مجالس بر دست مي‌گرفتند و عبارات آن را مي‌خواندند و از روي آن بيان مصائب اهل عصمت مي‌كردند. از اين رو ذاكران اهل بيت به روضه‌خوان مشهور مي‌شدند.<sup>4</sup> اين كتاب، بعدها در شكل‌گيري، اشاعه و تكامل نمايش تعزيه مؤثر بوده است.<sup>5</sup> ملاحسين نوري در كتاب '''''لؤلؤ و مرجان''''' و شهيد مرتضي مطهري در كتاب '''''حماسة حسيني''''' انتقاداتي بر روضه‌الشهدا و نويسندة آن كرده‌اند و ملاحسين كاشفي را بدعت گذار و تحريف‌گر برخي وقايع تاريخي- مذهبي دانسته‌اند.<sup>6</sup>  
   شعرانی مصحح كتاب می‌نویسد: اهل منبر دوعاظ كتاب روضه‌الشهداء را در مجالس بر دست می‌گرفتند و عبارات آن را می‌خواندند و از روی آن بیان مصائب اهل عصمت می‌كردند. از این رو ذاكران اهل بیت به روضه‌خوان مشهور می‌شدند.<sup>4</sup> این كتاب، بعدها در شكل‌گیری، اشاعه و تكامل نمایش تعزیه مؤثر بوده است.<sup>5</sup> ملاحسین نوری در كتاب '''''لؤلؤ و مرجان''''' و شهید مرتضی مطهری در كتاب '''''حماسة حسینی''''' انتقاداتی بر روضه‌الشهدا و نویسندة آن كرده‌اند و ملاحسین كاشفی را بدعت گذار و تحریف‌گر برخی وقایع تاریخی- مذهبی دانسته‌اند.<sup>6</sup>  




'''''مآخذ:'''''
'''''مآخذ:'''''


1- ملك‌پور، جمشيد. '''''ادبيات نمايشي در ايران'''''، تهران، توس 1363 ش، 1/27.
1- ملك‌پور، جمشید. '''''ادبیات نمایشی در ایران'''''، تهران، توس 1363 ش، 1/27.


2- كاشفي واعظي، ملاحسين. '''''روضه‌الشهداء'''''، به تصحيح حاج محمد رمضاني، تهران، انتشارات اسلاميه، 1341، ص8 .
2- كاشفی واعظی، ملاحسین. '''''روضه‌الشهداء'''''، به تصحیح حاج محمد رمضانی، تهران، انتشارات اسلامیه، 1341، ص8 .


3- جودكي، حجت‌الله، '''''«روضه‌الشهداء»،''''' '''''دايره‌المعارف تشيع'''''، تهران: 1379، ج 8/ 378-379.  
3- جودكی، حجت‌الله، '''''«روضه‌الشهداء»،''''' '''''دایره‌المعارف تشیع'''''، تهران: 1379، ج 8/ 378-379.  


3- همان، 379، نيز '''''دايره‌المعارف فارسي'''''. غلامحسين مصاحب، تهران، 1381، 1/ 1129.
3- همان، 379، نیز '''''دایره‌المعارف فارسی'''''. غلامحسین مصاحب، تهران، 1381، 1/ 1129.


5- ملك‌پور، جمشيد. '''''ادبيات نمايشي در ايران'''''، همان، 1/27.
5- ملك‌پور، جمشید. '''''ادبیات نمایشی در ایران'''''، همان، 1/27.


6- جودكي، همانجا. 
6- جودكی، همانجا. 

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۴

روضه‌الشهداء. كتابی به زبان فارسی در مقاتل و در ذكر حال شهیدان واقعة كربلا و اهل بیت، از آثار ملاحسین واعظ سبزواری مشهور به كاشفی، نویسنده و واعظ قرن نهم و دهم ق (د. 910ق / 1504م). روضه‌الشهداء به درخواست سید مرشدالدین‌عبداله معروف به سید میرزا، داماد سلطان حسین بایقرا، از پادشاهان تیموری، در 908ق تألیف شده است.1 نخستین كتابی است در ترجمه‌ی اهل بیت كه آن را روضه‌خوانان و واعظان از دوره‌ی صفویه به بعد از منابر قرائت می‌كردند.2 روضه‌الشهداء شامل یك پیشگفتار و ده باب است. این كتاب بیش از هر كتاب فارسی مذهبی در افكار و عقاید مردم رسوخ كرده و در قلوب آنان مؤثر افتاده است. مطالب آن دهان به دهان و قلم به قلم از سینه به سینه و از كتابی به كتابی نقل می‌شده است.3  

   شعرانی مصحح كتاب می‌نویسد: اهل منبر دوعاظ كتاب روضه‌الشهداء را در مجالس بر دست می‌گرفتند و عبارات آن را می‌خواندند و از روی آن بیان مصائب اهل عصمت می‌كردند. از این رو ذاكران اهل بیت به روضه‌خوان مشهور می‌شدند.4 این كتاب، بعدها در شكل‌گیری، اشاعه و تكامل نمایش تعزیه مؤثر بوده است.5 ملاحسین نوری در كتاب لؤلؤ و مرجان و شهید مرتضی مطهری در كتاب حماسة حسینی انتقاداتی بر روضه‌الشهدا و نویسندة آن كرده‌اند و ملاحسین كاشفی را بدعت گذار و تحریف‌گر برخی وقایع تاریخی- مذهبی دانسته‌اند.6


مآخذ:

1- ملك‌پور، جمشید. ادبیات نمایشی در ایران، تهران، توس 1363 ش، 1/27.

2- كاشفی واعظی، ملاحسین. روضه‌الشهداء، به تصحیح حاج محمد رمضانی، تهران، انتشارات اسلامیه، 1341، ص8 .

3- جودكی، حجت‌الله، «روضه‌الشهداء»، دایره‌المعارف تشیع، تهران: 1379، ج 8/ 378-379.

3- همان، 379، نیز دایره‌المعارف فارسی. غلامحسین مصاحب، تهران، 1381، 1/ 1129.

5- ملك‌پور، جمشید. ادبیات نمایشی در ایران، همان، 1/27.

6- جودكی، همانجا.