روضه الشهداء
روضهالشهداء. کتابی به زبان فارسی در مقاتل و در ذکر حال شهیدان واقعه کربلا و اهل بیت، از آثار ملاحسین واعظ سبزواری مشهور به کاشفی، نویسنده و واعظ قرن نهم و دهم ق (د. 910ق / 1504م). روضهالشهداء به درخواست سید مرشدالدینعبداله معروف به سید میرزا، داماد سلطان حسین بایقرا، از پادشاهان تیموری، در 908ق تألیف شده است[۱]. نخستین کتابی است در ترجمهی اهل بیت که آن را روضهخوانان و واعظان از دورهی صفویه به بعد از منابر قرائت میکردند[۲].
روضهالشهداء شامل یک پیشگفتار و ده باب است. این کتاب بیش از هر کتاب فارسی مذهبی در افکار و عقاید مردم رسوخ کرده و در قلوب آنان مؤثر افتاده است. مطالب آن دهان به دهان و قلم به قلم از سینه به سینه و از کتابی به کتابی نقل میشده است[۳].
شعرانی مصحح کتاب مینویسد: اهل منبر دوعاظ کتاب روضهالشهداء را در مجالس بر دست میگرفتند و عبارات آن را میخواندند و از روی آن بیان مصائب اهل عصمت میکردند. از این رو ذاکران اهل بیت به روضهخوان مشهور میشدند[۴][۵]. این کتاب، بعدها در شکلگیری، اشاعه و تکامل نمایش تعزیه مؤثر بوده است[۱]. ملاحسین نوری در کتاب لؤلؤ و مرجان و شهید مرتضی مطهری در کتاب حماسه حسینی انتقاداتی بر روضهالشهدا و نویسنده آن کردهاند و ملاحسین کاشفی را بدعت گذار و تحریفگر برخی وقایع تاریخی- مذهبی دانستهاند[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ملکپور، جمشید. ادبیات نمایشی در ایران، تهران، توس 1363 ش، 1/27.
- ↑ كاشفی واعظی، ملاحسین. روضهالشهداء، به تصحیح حاج محمد رمضانی، تهران، انتشارات اسلامیه، 1341، ص8.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ جودکی، حجتالله، «روضهالشهداء»، دایرهالمعارف تشیع، تهران: 1379، ج 8/ 378-379.
- ↑ جودکی، حجتالله، «روضهالشهداء»، دایرهالمعارف تشیع، تهران: 1379، ج 8/ 379.
- ↑ دایرهالمعارف فارسی. غلامحسین مصاحب، تهران، 1381، 1/ 1129.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمود عزیزی