گالش: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۵

گالش، عنوان گروه دامداران سنتی پراکنده در مناطق شمالی رشته کوه البرز.

گالش در گویش مازندرانی و گیلکی به معنای چوپان و شبان گاو است^[۱]. قلمرو گالش‌ها از شمال به ناحیه جلگه‌ای گیلان، مازندران و گرگان (گلستان) و از جنوب به ارتفاعات البرز محدود می‌شود^[۲]. سراسر این ناحیه شیب تندی دارد و از جنگل‌های انبوه پوشیده شده است. از همین رو از قرن‌ها پیش مردم این منطقه کمتر به کشاورزی پرداخته و بیشتر به گاوداری مشغول شده‌اند^[۳]. گالش‌ها به دو گروه روستانشین و کوچنده تقسیم می‌شوند.

گالش‌های روستانشین دامداران روستایی هستند که در زندگی اقتصادی ـ اجتماعی روستا مشارکت فعال دارند و اغلب در کنار دامداری به کشاورزی نیز می‌پردازند. گالش‌های روستایی دام‌های خود را برای چرا به گالش‌های کوچنده می‌سپارند و به آنها مزد می‌دهند. گالش‌های کوچنده را اصطلاحاً «نیمیکا» (به معنی شریک و دوست) می‌نامند. نیمیکاها اساساً زندگی روستایی ندارند و برای چرای دام‌هایشان زمستان‌ها را در جنگل‌های نزدیک روستاها و تابستان را در مراتع مرتفع به سر می‌برند^[۲].

گالش‌ها عموماً به زبان و گویش مازندرانی و گیلکی مردم نواحی اطرافشان، که با آنها تماس و مراوده دارند، صحبت می‌کنند. از شمار جمعیت گالش‌ها اطلاعی در دست نیست.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

1. دهخدا. لغت نامه. ذیل واژه.

2. آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، هنر و مردم. ش 100، س 1349، ص 28.

3. پورکریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم کار»، مجموعه سخنرانی‌های هفتمین کنگره تحقیقات ایرانی. به کوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.

4. آذری دمیرچی. همانجا.

معصومه ابراهیمی

↑ دهخدا، علی اکبر. لغت نامه. ذیل واژه.
↑ ^۲٫۰ ^۲٫۱ آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، هنر و مردم. ش 100، س 1349، ص 28.
↑ پوركریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم كار»، مجموعه سخنرانی‌های هفتمین كنگره تحقیقات ایرانی. به كوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.

[1] دهخدا، علی اکبر. لغت نامه. ذیل واژه.

[:0-2] ۲٫۰ ^۲٫۱ آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، هنر و مردم. ش 100، س 1349، ص 28.

[3] پوركریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم كار»، مجموعه سخنرانی‌های هفتمین كنگره تحقیقات ایرانی. به كوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''گالش'''، عنوان گروه دامداران سنتی پراكنده در مناطق شمالی رشته كوه [[البرز]].
+'''گالش'''، عنوان گروه دامداران سنتی پراکنده در مناطق شمالی رشته کوه [[البرز]].
-گالش در گویش مازندرانی و گیلكی به معنای چوپان و شبان گاو است.<sup>1</sup> قلمرو گالش‌ها از شمال به ناحیة جلگه‌ای گیلان، [[استان مازندران|مازندران]] و [[گرگان]] ([[استان گلستان|گلستان]]) و از جنوب به ارتفاعات البرز محدود می‌شود.<sup>2</sup> سراسر این ناحیه شیب تندی دارد و از جنگل‌های انبوه پوشیده شده است. از همین رو از قرن‌ها پیش مردم این منطقه كمتر به كشاورزی پرداخته و بیشتر به گاوداری مشغول شده‌اند.<sup>3</sup>
+گالش در گویش [[مازندرانی]] و [[گیلکی]] به معنای چوپان و شبان گاو است<ref>دهخدا، علی اکبر. '''''لغت نامه'''''. ذیل واژه.</ref>. قلمرو گالش‌ها از شمال به ناحیه جلگه‌ای [[استان گیلان|گیلان]]، [[استان مازندران|مازندران]] و [[گرگان]] ([[استان گلستان|گلستان]]) و از جنوب به ارتفاعات [[البرز]] محدود می‌شود<ref name=":0">  آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، '''''هنر و مردم'''''. ش 100، س 1349، ص 28.</ref>. سراسر این ناحیه شیب تندی دارد و از جنگل‌های انبوه پوشیده شده است. از همین رو از قرن‌ها پیش مردم این منطقه کمتر به کشاورزی پرداخته و بیشتر به گاوداری مشغول شده‌اند<ref>  پوركریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم كار»، '''''مجموعه سخنرانی‌های هفتمین كنگره تحقیقات ایرانی'''''. به كوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301. </ref>. گالش‌ها به دو گروه روستانشین و کوچنده تقسیم می‌شوند.
-گالش‌ها به دو گروه روستانشین و كوچنده تقسیم می‌شوند.
+گالش‌های روستانشین دامداران روستایی هستند که در زندگی اقتصادی ـ اجتماعی روستا مشارکت فعال دارند و اغلب در کنار دامداری به کشاورزی نیز می‌پردازند. گالش‌های روستایی دام‌های خود را برای چرا به گالش‌های کوچنده می‌سپارند و به آنها مزد می‌دهند. گالش‌های کوچنده را اصطلاحاً  «نیمیکا» (به معنی شریک و دوست) می‌نامند. نیمیکاها اساساً زندگی روستایی ندارند و برای چرای دام‌هایشان زمستان‌ها را در جنگل‌های نزدیک روستاها و تابستان را در مراتع مرتفع به سر می‌برند<ref name=":0" />.
-گالش‌های روستانشین دامداران روستایی هستند که در زندگی اقتصادی ـ اجتماعی روستا مشاركت فعال دارند و اغلب در كنار دامداری به كشاورزی نیز می‌پردازند. گالش‌های روستایی دام‌های خود را برای چرا به گالش‌های كوچنده می‌سپارند و به آنها مزد می‌دهند. گالش‌های كوچنده را اصطلاحاً  «نیمیكا» (به معنی شریك و دوست) می‌نامند. نیمیكاها اساساً زندگی روستایی ندارند و برای چرای دام‌هایشان زمستان‌ها را در جنگل‌های نزدیك روستاها و تابستان را در مراتع مرتفع به سر می‌برند.<sup>4</sup>
+گالش‌ها عموماً به زبان و گویش [[مازندرانی]] و [[گیلکی]] مردم نواحی اطرافشان، که با آنها تماس و مراوده دارند، صحبت می‌کنند. از شمار جمعیت گالش‌ها اطلاعی در دست نیست.
-گالش‌ها عموماً به زبان و گویش مازندرانی و گیلكی مردم نواحی اطرافشان، كه با آنها تماس و مراوده دارند، صحبت می‌كنند. از شمار جمعیت گالش‌ها اطلاعی در دست نیست.
+== نیز نگاه کنید به ==
-'''''مآخذ:'''''
+* [[گیلکی]]
+* [[مازندرانی]]
+* [[البرز]]
+== مآخذ ==
 .     دهخدا. '''''لغت نامه'''''. ذیل واژه.
 .     آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، '''''هنر و مردم'''''. ش 100، س 1349، ص 28.
-.     پوركریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم كار»، '''''مجموعه سخنرانی‌های هفتمین كنگرة تحقیقات ایرانی'''''. به كوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.
+.     پورکریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم کار»، '''''مجموعه سخنرانی‌های هفتمین کنگره تحقیقات ایرانی'''''. به کوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.
 .     آذری دمیرچی. همانجا.