گالش

گالش، عنوان گروه دامداران سنتی پراکنده در مناطق شمالی رشته کوه البرز.

گالش در گویش مازندرانی و گیلکی به معنای چوپان و شبان گاو است^[۱]. قلمرو گالش‌ها از شمال به ناحیه جلگه‌ای گیلان، مازندران و گرگان (گلستان) و از جنوب به ارتفاعات البرز محدود می‌شود^[۲]. سراسر این ناحیه شیب تندی دارد و از جنگل‌های انبوه پوشیده شده است. از همین رو از قرن‌ها پیش مردم این منطقه کمتر به کشاورزی پرداخته و بیشتر به گاوداری مشغول شده‌اند^[۳]. گالش‌ها به دو گروه روستانشین و کوچنده تقسیم می‌شوند.

گالش‌های روستانشین دامداران روستایی هستند که در زندگی اقتصادی ـ اجتماعی روستا مشارکت فعال دارند و اغلب در کنار دامداری به کشاورزی نیز می‌پردازند. گالش‌های روستایی دام‌های خود را برای چرا به گالش‌های کوچنده می‌سپارند و به آنها مزد می‌دهند. گالش‌های کوچنده را اصطلاحاً «نیمیکا» (به معنی شریک و دوست) می‌نامند. نیمیکاها اساساً زندگی روستایی ندارند و برای چرای دام‌هایشان زمستان‌ها را در جنگل‌های نزدیک روستاها و تابستان را در مراتع مرتفع به سر می‌برند^[۲].

گالش‌ها عموماً به زبان و گویش مازندرانی و گیلکی مردم نواحی اطرافشان، که با آنها تماس و مراوده دارند، صحبت می‌کنند. از شمار جمعیت گالش‌ها اطلاعی در دست نیست.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ دهخدا، علی اکبر. لغت نامه. ذیل واژه.
↑ ^۲٫۰ ^۲٫۱ آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، هنر و مردم. ش 100، س 1349، ص 28.
↑ پوركریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم كار»، مجموعه سخنرانی‌های هفتمین كنگره تحقیقات ایرانی. به كوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی

[1] دهخدا، علی اکبر. لغت نامه. ذیل واژه.

[:0-2] ۲٫۰ ^۲٫۱ آذری دمیرچی، علاءالدین. «گالش‌ها»، هنر و مردم. ش 100، س 1349، ص 28.

[3] پوركریم، هوشنگ. «گالش‌ها و تقسیم كار»، مجموعه سخنرانی‌های هفتمین كنگره تحقیقات ایرانی. به كوشش محمدرسول دریاگشت، تهران: 1355، ص 301.

[۱]

[۲]

[۳]