ایل زعفرانلو: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | <references /> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۴
زعفرانلو، از ایلات کُرد استان خراسان.
خاستگاه اصلی زعفرانلوها را کردستان کشور عثمانی دانستهاند. گروههای بزرگی از آنها در زمان حکومت صفویان برای دفاع از سرحدات ایران در برابر هجوم ازبکها و مغولان از کردستان ایران به خراسان کوچانده شدند. برخی نام اصلی زعفرانلوها را پیش از مهاجرت به خراسان «چَمُشگَزِکْ» عنوان کردهاند[۱]. گروههای باقیمانده کردهای زعفرانلو امروزه در نواحی شاهین (صائین)در استان آذربایجان غربی پراکندهاند[۲]. در گذشته زعفرانلوهای خراسان و آذربایجان اکثراً کوچنده بودند. در چند سال اخیر همه زعفرانلوهای خراسان یکجانشین شدهاند و در نواحی قوچان، درگز، اسفراین و... سکونت دارند[۱].
گروه کوچکی از زعفرانلوهای آذربایجان برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر منطقه کوچ میکنند[۳]. ایل زعفرانلوها از اجتماع چندین ایل و طایفه و تیره و... تشکیل شده است. در رأس ساختار قدرت ایلخان قرار دارد که پس از او ایل بیگ و ریش سفیدان قرار میگیرند[۴]. برخی از مهمترین ایلات زعفرانلو عبارتند از: باچوانلو، میلانلو، ورانلو، کاویانلو[۵] و ...
جمعیت کل زعفرانلوهای خراسان را در 1346ش 100000 نفر تخمین زدهاند[۶]. شمار کوچندگان زغفرانلوهای آذربایجان را در 1377ش 244 خانوار و 1676 نفر برآورد کردهاند[۷]. کشاورزی و دامداری و صنایعدستی از عمدهترین مشاغل زعفرانلوهاست[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ توحدی، کلیمالله. حرکت تاریخی کرد به خراسان. مشهد: 1364، جلد 2، ص. 163.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 401،76.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص26-27.
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 2، ص. 1001.
- ↑ توحدی، کلیمالله. حرکت تاریخی کرد به خراسان. مشهد: 1364، جلد 2، ص 163-223.
- ↑ شاکری، رمضانعلی. جغرافیای تاریخی قوچان. مشهد: 1346، ص 33.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 17.
- ↑ توحدی، کلیمالله. حرکت تاریخی کرد به خراسان. مشهد: 1364، جلد2، ص 163-223.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی