ابوالمعالی نصرالله منشی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''ابوالمعالی نصرالله منشی''' (سده 6 ق / ؟م) نویسنده، ادیب و مترجم. ابوالمعالی نصرالله منشی شیرازی فرزند محمد بن عبدالحمید در عهد غزنوی میزیست<ref>حكیمیان، ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی ایران،1357، ج 2، ص 580.</re...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
سرانجام حـ 539 / 536ق / ؟م ترجمه اش را کامل کرد. به همین سبب کتابش به ''کلیله و دمنه بهرامشاهی'' شهرت یافت. او در شعر نیز دستی داشت و به [[فارسی|زبان فارسی]] اشعاری سرود<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی.''''' تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 78، 118.</ref>. ابوالمعالی در دوره پادشاهی خسرو ملک (حک 558 ـ 583 ق / ؟م) به مقام وزارت ارتقا یافت، اما ظاهراً در پایان زندگی به دلیل سعایت بدخواهان به زندان افتاد و در اسارت به قتل رسید<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی.''''' تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 118.</ref>. بعدها در سده 9ق / 15م، ملاحسین کاشفی واعظ، ادیب و مفسر معروف تحریر جدیدی از ''کلیله و دمنه بهرامشاهی'' به نام ''انوار سهیلی''<sup>*</sup> ترتیب داد و آن را از اشعار و امثال [[عربی]] تهذیب کرد. از کارهای متأخرین، از تهذیب و پیرایش کلیله بهرامشاهی توسط محمد اویسی، میتوان نام برد. ظاهراًًً ''کلیله و دمنه بهرامشاهی'' نخستین بار در 1282ق / 1865م در [[استان تهران|تهران]] به طبع رسید و پس از آن بارها چاپ شده است. بهترین طبع آن به وسیله مجتبی مینوی صورت گرفته است<ref>طبری، محمدعلی. '''''زبدهالآثار'''''. تهران: امیركبیر، چ 1، 1372، ص 323ـ324.</ref>. | سرانجام حـ 539 / 536ق / ؟م ترجمه اش را کامل کرد. به همین سبب کتابش به ''کلیله و دمنه بهرامشاهی'' شهرت یافت. او در شعر نیز دستی داشت و به [[فارسی|زبان فارسی]] اشعاری سرود<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی.''''' تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 78، 118.</ref>. ابوالمعالی در دوره پادشاهی خسرو ملک (حک 558 ـ 583 ق / ؟م) به مقام وزارت ارتقا یافت، اما ظاهراً در پایان زندگی به دلیل سعایت بدخواهان به زندان افتاد و در اسارت به قتل رسید<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی.''''' تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 118.</ref>. بعدها در سده 9ق / 15م، ملاحسین کاشفی واعظ، ادیب و مفسر معروف تحریر جدیدی از ''کلیله و دمنه بهرامشاهی'' به نام ''انوار سهیلی''<sup>*</sup> ترتیب داد و آن را از اشعار و امثال [[عربی]] تهذیب کرد. از کارهای متأخرین، از تهذیب و پیرایش کلیله بهرامشاهی توسط محمد اویسی، میتوان نام برد. ظاهراًًً ''کلیله و دمنه بهرامشاهی'' نخستین بار در 1282ق / 1865م در [[استان تهران|تهران]] به طبع رسید و پس از آن بارها چاپ شده است. بهترین طبع آن به وسیله مجتبی مینوی صورت گرفته است<ref>طبری، محمدعلی. '''''زبدهالآثار'''''. تهران: امیركبیر، چ 1، 1372، ص 323ـ324.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
[[غزنویان]] | |||
[[شیراز]] | |||
[[فارسی]] | |||
[[عربی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== نبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم پاینده | ابوالقاسم پاینده | ||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۴ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۱
ابوالمعالی نصرالله منشی (سده 6 ق / ؟م) نویسنده، ادیب و مترجم.
ابوالمعالی نصرالله منشی شیرازی فرزند محمد بن عبدالحمید در عهد غزنوی میزیست[۱]. نیاکانش از مردم شیراز بودند و او در غزنه زاده شد. از آغاز جوانی به کارهای دیوانی روی آورد و در دربار شاهان غزنوی سمت دبیری یافت[۲]. در عهد بهرام شاه غزنوی (د 548 ق) علی بن ابراهیم زرّاد فقیه قزوینی، او را به ترجمه فارسی،کتاب کلیله و دمنه* ابن مقفع ترغیب کرد. وی پس از آنکه قسمتی از ترجمه کتاب را به پایان برد، آن را از نظر بهرام شاه گذراند و با تشویق پادشاه به ادامه کار پرداخت[۳].
سرانجام حـ 539 / 536ق / ؟م ترجمه اش را کامل کرد. به همین سبب کتابش به کلیله و دمنه بهرامشاهی شهرت یافت. او در شعر نیز دستی داشت و به زبان فارسی اشعاری سرود[۴]. ابوالمعالی در دوره پادشاهی خسرو ملک (حک 558 ـ 583 ق / ؟م) به مقام وزارت ارتقا یافت، اما ظاهراً در پایان زندگی به دلیل سعایت بدخواهان به زندان افتاد و در اسارت به قتل رسید[۵]. بعدها در سده 9ق / 15م، ملاحسین کاشفی واعظ، ادیب و مفسر معروف تحریر جدیدی از کلیله و دمنه بهرامشاهی به نام انوار سهیلی* ترتیب داد و آن را از اشعار و امثال عربی تهذیب کرد. از کارهای متأخرین، از تهذیب و پیرایش کلیله بهرامشاهی توسط محمد اویسی، میتوان نام برد. ظاهراًًً کلیله و دمنه بهرامشاهی نخستین بار در 1282ق / 1865م در تهران به طبع رسید و پس از آن بارها چاپ شده است. بهترین طبع آن به وسیله مجتبی مینوی صورت گرفته است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ حكیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی ایران،1357، ج 2، ص 580.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی، چ 3، 1381، ج 2، ص 3031 (ذیل نصرالله بن محمدبن عبدالحمید).
- ↑ خطیبی، حسین. فن نثر در ادب پارسی. تهران:زوار، چ 1، 1366، ج 1، ص 446.
- ↑ نفیسی، سعید. تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی. تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 78، 118.
- ↑ نفیسی، سعید. تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی. تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 118.
- ↑ طبری، محمدعلی. زبدهالآثار. تهران: امیركبیر، چ 1، 1372، ص 323ـ324.
نبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم پاینده