سلمان ساوجی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سلمان ساوجي''' (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصيدهسرا. خواجه جمالالدين سلمان، متخلص به سلمان و ملقب به ملكالشعرا در خاندان نسبتاً معروفي در ساوه زاده شد. پس از كسب مقدمات علوم و آداب ديواني و علم سياق، در اواخر عهد ايلخانان در شاعري ظهور كرد.<sup>1<...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''سلمان | '''سلمان ساوجی''' (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصیدهسرا. | ||
خواجه | خواجه جمالالدین سلمان، متخلص به سلمان و ملقب به ملکالشعرا در خاندان نسبتاً معروفی در ساوه زاده شد. پس از کسب مقدمات علوم و آداب دیوانی و علم سیاق، در اواخر عهد [[ایلخانان]] در شاعری ظهور کرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، 1005.</ref>. سلمان چندی در خدمت غیاثالدین محمد وزیر (و 736 ق/ ؟م) به سر برد و او را مدح گفت. پس از آن به خدمت امیر شیخ حسن جلایر / ایلکانی (د 757ق / ؟م) و فرزند وی شیخ اویس جلایر درآمد و اشعاری در ستایش آنان سرود<ref>تفضلی، تقی. '''مقدمه بر ''دیوان سلمان ساوجی'''''<nowiki/>''،'' به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).</ref>. او دلشاد خاتون همسر شیخ حسن را نیز مدح گفت. بعدها رهسپار بغداد شد و در آن شهر سکنا گزید. در واقع سلمان دوران شهرت و رواج کار خود را در بغداد سپری کرد<ref>'''''اثرآفرینان'''''، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378 ش، ج 3، ص 264.</ref>. در زمان پادشاهی سلطان حسین (حک 776 ـ 784 ق / ؟م)، فرزند سلطان اویس، به خدمت او درآمد و مدایحی برای آن سلطان سرود. سرانجام در حال انزوا و تنگدستی درگذشت<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).</ref>. سلمان در انواع شعر، به ویژه غزل، مدیحه و قصیده مصنوع مهارت داشت و میتوان او را آخرین شاعر بزرگ مدیحه سرا به شمار آورد<ref>آسموسن، ج. پ.، وهمن، فریدون. '''''مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی'''''. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.</ref>. وی شاعری مبتکر بود و کلمات خود را به صنایع بدیع به ویژه صنعت ایهام زینت میداد. مثنوی ''فراقنامه''؛ ''جمشید و خورشید'' و ''دیوان شعر'' از آثارش هستند<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی'''''، ترجمه علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ایلخانان]] | |||
* [[جلایریان]] | |||
== مآخذ == | |||
1ـ صفا، ذبیحالله. ''تاریخ ادبیات در ایران''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، 1005. | |||
2ـ تفضلی، تقی. مقدمه بر ''دیوان سلمان ساوجی،'' به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه). | |||
3ـ ''اثرآفرینان''، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1378 ش، ج 3، ص 264. | |||
4ـ صفا، ذبیحالله. ''تاریخ ادبیات در ایران''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار). | |||
6ـ براون، ادوارد. '' | 5ـ آسموسن، ج. پ.؛ وهمن، فریدون. مقدمه بر ''جمشید و خورشید''، سلمان ساوجی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده. | ||
6ـ براون، ادوارد. ''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی''، ترجمه علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297. | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۴
سلمان ساوجی (ح 709 ـ 778ق / ؟م) شاعر قصیدهسرا.
خواجه جمالالدین سلمان، متخلص به سلمان و ملقب به ملکالشعرا در خاندان نسبتاً معروفی در ساوه زاده شد. پس از کسب مقدمات علوم و آداب دیوانی و علم سیاق، در اواخر عهد ایلخانان در شاعری ظهور کرد[۱]. سلمان چندی در خدمت غیاثالدین محمد وزیر (و 736 ق/ ؟م) به سر برد و او را مدح گفت. پس از آن به خدمت امیر شیخ حسن جلایر / ایلکانی (د 757ق / ؟م) و فرزند وی شیخ اویس جلایر درآمد و اشعاری در ستایش آنان سرود[۲]. او دلشاد خاتون همسر شیخ حسن را نیز مدح گفت. بعدها رهسپار بغداد شد و در آن شهر سکنا گزید. در واقع سلمان دوران شهرت و رواج کار خود را در بغداد سپری کرد[۳]. در زمان پادشاهی سلطان حسین (حک 776 ـ 784 ق / ؟م)، فرزند سلطان اویس، به خدمت او درآمد و مدایحی برای آن سلطان سرود. سرانجام در حال انزوا و تنگدستی درگذشت[۴]. سلمان در انواع شعر، به ویژه غزل، مدیحه و قصیده مصنوع مهارت داشت و میتوان او را آخرین شاعر بزرگ مدیحه سرا به شمار آورد[۵]. وی شاعری مبتکر بود و کلمات خود را به صنایع بدیع به ویژه صنعت ایهام زینت میداد. مثنوی فراقنامه؛ جمشید و خورشید و دیوان شعر از آثارش هستند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
1ـ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، 1005.
2ـ تفضلی، تقی. مقدمه بر دیوان سلمان ساوجی، به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).
3ـ اثرآفرینان، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1378 ش، ج 3، ص 264.
4ـ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).
5ـ آسموسن، ج. پ.؛ وهمن، فریدون. مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.
6ـ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1004، 1005.
- ↑ تفضلی، تقی. مقدمه بر دیوان سلمان ساوجی، به کوشش منصور مشفق، تهران: صفی علیشاه، 1336 ش، ص پنج، شش (مقدمه).
- ↑ اثرآفرینان، زیر نظر سید کمال حاج سیدجوادی، باهمکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378 ش، ج 3، ص 264.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1008، 1009، 1010 (به اختصار).
- ↑ آسموسن، ج. پ.، وهمن، فریدون. مقدمه بر جمشید و خورشید، سلمان ساوجی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1348 ش، ص پانزده.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 290، 297.