طالب آملی

طالب آملی، (حـ 987 یا 991 ـ 1036 ق/ حـ 579 یا 1583 ـ 1626م) متخلص به طالب و مشهور به طالبا، شاعر و ‌خوشنویس.

محمد آملی مازندرانی در آمل به دنیا آمد و در آنجا به تحصیل دانش و ادب پرداخت^[۱]. در ح‍ 1010ق/ 1601م به اصفهان رفت و با تقی اوحدی مولف تذکره عرفات العاشقین^* ملاقات کرد^[۲]. سپس جهت رهیابی به دربار شاه عباس اول صفوی (حک 996 ـ 1038ق) به کاشان رفت^[۳] آنگاه مدتی را در مرو، هندوستان و قندهار گذراند^[۴]. در آگره به دربار جهانگیر، پادشاه گورکانی (حک 1014 ـ 1037ق) راه یافت و در 1028ق / 1618م از وی لقب ملک الشعرایی گرفت^[۵]. همچنین ضمن سیر و سیاحت در هندوستان در لاهور با ارشاد شاه ابوالمعالی لاهوری به تصوف گرایید^[۶]. طالب در جوانی به جنون مبتلا شد و چندی بعد درگذشت^[۷]. او در خوشنویسی تبحّر داشت و انواع خط را نیکو می نوشت. دیوان شعری از او شامل قصیده، غزل، مثنوی، رباعی و... باقی مانده است^[۸]. زبان شعر او ادامه شیوه زبانی عرفی و ظهوری ترشیزی و در واقع در میانه دو جریان عمده شعر عهد صفوی ـ سبک هندی شاخه هندوستانی و شاخه ایرانی است^[۹].⁹ صائب تبریزی شاعر بزرگ سبک هندی نیز از او تأثیر بسیار گرفت^[۱۰]^[۱۱].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس ، چ 7، 1373، ج5 ، ب2، ص 1056 ـ 1057.
↑ گلچین معانی، احمد. کاروان هند. مشهد: آستان قدس رضوی، چ1، 1369، ص 758 ـ 759.
↑ گودرزی، فرامرز. طالب آملی. ‌تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص 25، 32.
↑ اثر آفرینان. زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1379، ج4، ص79.
↑ زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114.
↑ طالب آملی. کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی. به اهتمام، ‌تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و نه (مقدمة مصحح).
↑ طالب آملی. کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی. به اهتمام، ‌تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و هشت (مقدمة مصحح).
↑ زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114-115.
↑ حسن‌پور آلاشتی، حسین. طرز تازه؛ سبک شناسی غزل سبک هندی. تهران: سخن، 1384، ص127.
↑ گودرزی، فرامرز. طالب آملی. ‌تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص1291.
↑ برون، ‌ادوارد. تاریخ ادبیات ایران. ترجمه غلامرضا رشید یاسمی، تهران: ابن سینا، چ3، 1345، ج4، ص 191 ـ 192.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس ، چ 7، 1373، ج5 ، ب2، ص 1056 ـ 1057.

[2] گلچین معانی، احمد. کاروان هند. مشهد: آستان قدس رضوی، چ1، 1369، ص 758 ـ 759.

[3] گودرزی، فرامرز. طالب آملی. ‌تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص 25، 32.

[4] اثر آفرینان. زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1379، ج4، ص79.

[5] زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114.

[6] طالب آملی. کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی. به اهتمام، ‌تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و نه (مقدمة مصحح).

[7] طالب آملی. کلیات اشعار ملک الشعرا طالب آملی. به اهتمام، ‌تصحیح و تحشیة طاهری شهاب، تهران: سنایی، 1346 (تاریخ مقدمه)، ص سی و هشت (مقدمة مصحح).

[8] زرین کوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ1، 1363، ص114-115.

[9] حسن‌پور آلاشتی، حسین. طرز تازه؛ سبک شناسی غزل سبک هندی. تهران: سخن، 1384، ص127.

[10] گودرزی، فرامرز. طالب آملی. ‌تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی،1382، ص1291.

[11] برون، ‌ادوارد. تاریخ ادبیات ایران. ترجمه غلامرضا رشید یاسمی، تهران: ابن سینا، چ3، 1345، ج4، ص 191 ـ 192.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]