کیهان
کیهان، روزنامه سیاسی ـ خبری و از روزنامههای معروف ایران که در سوم خرداد 1321 شروع به انتشار کرد[۱][۲]. ترتیب انتشار روزنامه از آغاز روزانه و صاحب امتیاز آن ابتدا عبدالرحمان فرامرزی بود که پس از مدت کوتاهی به مصطفی مصباحزاده واگذار شد. نخستین سردبیران آن مصطفی مصباحزاده و سپس عبدالرحمان فرامرزی بودند[۳]. پس از رویداد 17 آذر 1321 (توقیف عمومی جراید) تا 20 دی 1321، روزنامه کیهان منتشر نشد و پس از انتشار دوباره، جای صاحب امتیاز و سردبیر آن عوض شد. کیهان دیگر بار در بهمن 1321 توقیف شد و پس از مدتی دوباره منتشر گردید تا اینکه در 1322 به دلیل چاپ مقالاتی علیه نیروهای اشغالگر و به ویژه امریکاییها توقیف شد[۴].
پس از آن مشفق همدانی، حسینقلی مستعان، سیدحسین عدل، نصیر امینی، عبدالرسول عظیمی، دکترمهدی سمسار و امیر طاهری هر یک در دورههایی از انتشار کیهان تا 1357، سردبیر آن بودهاند[۵].
در 1323 در حالیکه روزنامه کیهان عضو جبهه آزادی بود، در ماجرای امتیاز نفت شمال با شورویها به مخالفت پرداخت و در مهر 1324 با یک چرخش در سیاست خود و جانبداری تلویحی از سیاست شوروی در ایران، این روزنامه به مدت 5 روز توقیف شد[۶].
در روند تغییرات در مواضع سیاسی کیهان، پس از بازگشت مصباحزاده از سفر آمریکا، این روزنامه سیاست میانهروی را پیشه کرد و سپس به یک روزنامه دست راستی تبدیل و مخالف سیاست شوروی در ایران شد[۷]. روزنامه کیهان را میتوان دارای چند دوره مشخص دانست که نخستین آن از بدو انتشار تا 1332 و دوره دوم از نیمه دوم 1332 تا 1357، ادامه داشت[۸]. مقالات سیاسی روزانه کیهان مستند و لحن آنها صریح و روشن بود که بیشتر آنها را عبدالرحمان فرامرزی مینوشت. در دهه 53- 1343، روزنامه کیهان به تدریج به گسترش تجهیزات و تأسیسات فنی مؤسسه خود پرداخت و با استفاده از ابزار و لوازم مدرن چاپ و آموزش و تربیت خبرنگار و نویسنده براساس اصول حرفهای، موفق به تحکیم موقعیت خود گردید و بر تعداد نشریات خود افزود. کیهان پس از آنکه توانست به عنوان روزنامهای نیرومند موقعیت خود را استوار کند، در راه اطلاعات گام نهاد و به دنبال برپایی یک شبکه پخش و توزیع سراسری در تمام ایران به انتشار نشریات دیگری چون: کیهان بچهها، کتاب هفته، کیهان فرانسه (که زمان انتشار آن طولانی نبود)، کیهان انگلیسی، کیهان ورزشی و کیهان هوایی پرداخت[۹]. همچنین این روزنامه به منظور بالا بردن تیراژ خود و جذب خواننده بیشتر، به برگزاری مسابقاتی چون دوچرخهسواری، اتومبیلرانی و امثال آن پرداخت و با استفاده از دانش و فن روز در بازاریابی توانست تا حدود زیادی بر نارساییهای موجود غلبه نماید[۱۰]. بدین ترتیب این روزنامه تا پیش از انقلاب ایران توانست به یکی از دو روزنامه مهم ایران تبدیل و به تعبیری به یکی از غولهای مطبوعاتی کشور تبدیل شود و در کنار روزنامه اطلاعات دومین روزنامهای است که مدت زمان زیادی انتشار آن دوام داشته و هنوز هم انتشار مییابد.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
مسعود عرفانیان
- ↑ صدریطباطبائینائینی، سیدمحمد. راهنمای مطبوعات ایران (1304 تا 1357). جلد اول، چاپ 1378، مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها، ص 590
- ↑ ابوترابیان، حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. چاپ 1366، مؤسسه اطلاعات، ص 135.
- ↑ مؤسسه اطلاعات.
- ↑ ابوترابیان حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. چاپ 1366، مؤسسه اطلاعات، ص 135.
- ↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. چاپ 1371، کتابخانه بهجت، ص 337.
- ↑ ابوترابیان حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. چاپ 1366، مؤسسه اطلاعات، ص 135.
- ↑ ابوترابیان حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. چاپ 1366، مؤسسه اطلاعات، ص 136.
- ↑ برزین مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. چاپ 1371، کتابخانه بهجت، ص 337.
- ↑ صالحیار، غلامحسین. چشمانداز جهانی و ... ویژگیهای ایرانی مطبوعات. اسفند 2535، وزارت اطلاعات و جهانگردی، ادراه کل انتشارات، ص 175.
- ↑ برزین، مسعود. مطبوعات ایران 53- 1343. چاپ 1354، انتشارات کتابخانه بهجت، ص 51.