حنظله بادغیسی
حَنْظَله بادغیسی ( ـ ح 220 ق) شاعر.
اصلش خراسانی و مردی حكیم و فصیح بود در روزگار صفاریان و آل زیار در شاعری ظهور كرد. با محمود وراق (د 221 ق) و فیروز مشرقی (د 283ق) معاصر بود[۱]. محمدعوفی* در لبابالالباب* ضمن ستایش از شعر حنظله دو بیت از او نقل كرده است[۲]. نظامی عروضی* مؤلف چهارمقاله* نیز از قول احمد بن عبدالله خجستانی میگوید كه وی روزی در بادغیس دو بیت ازدیوان حنظله را خوانده است[۳]. قول مؤلف تاریخ سیستان* مبنی بر تقدم محمد بن وصیف سگزی* بر حنظله را باطل میداند[۴]. حال آنكه صفا با استناد به اشعار ضعیف محمد بن وصیف گفته مؤلف تاریخ سیستان را قابل اعتنا دانسته است[۵].
رضا قلی خان هدایت* در مجمعالفصحا* سال وفات حنظله را 219 ق ذكر كرده است[۶]. از اشعارش تنها پنج بیت شاملدو قطعه دوبیتی و یک مفرد باقی است[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ هدایت، محمود. گلزار جاویدان. تهران: بی نا، 1353، ج 1، ص 419.
- ↑ عوفی، محمد. لباب الالباب. با تصحیح،حواشی و تعلیقات سعید نفیسی، تهران: علمی ـ ابن سینا، 1335، ص 241.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 1، ص 177ـ180.
- ↑ اقبال آشتیانی، عباس. تاریخ مختصر ادبیات ایران. به كوشش میرهاشم محدّث، تهران: نشرهما، 1376، ص 136ـ137.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 1، ص 165.
- ↑ فروزانفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 15.
- ↑ مدبّری، محمود. شرح احوال و اشعار شاعران بیدیوان. تهران: پانوس، 1370، ص 3.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی index.php?title=رده:ادبیات