آبگوشت
آبگوشت، خوراکی از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبیا و سیبزمینی. گوشت ماهیچه و سرسینه پرچربی را با پیاز و نمک و زردچوبه و آب فراوان در دیزیهای سنگی، سفالی یا فلزی میریزند و با یک چاشنی، معمولاً لیمو عمانی، میپزند. آبگوشت از خوراکیهای سنتی ساده و کم هزینه در میان خانوادههای عیالوار تهران و شهرستانهای مرکزی ایران بوده است. آبِ آبگوشت را با نان ترید کرده در آن میخورند و گوشت آن را، که از استخوان جدا کردهاند، با بار و بنشن میکوبند و با نان و همراه ترشی[۱]، پیاز، سبزی خوردن و یا ماست میخورند. از انواع آبگوشتهای معروف، آبگوشت ساده، آبگوشت لپه، آبگوشت نعنا جعفری، آبگوشت برنج یا شله بریان، آبگوشت آجیل و بزباش[۲] میباشند.
اگر چه نام آبگوشت از یکی دو سده پیشتر نمیرود، لیکن در دوره صفوی، به ویژه دوره قاجار، این نوع خوراک را «یختی»[۳] و «شوربای گوشت» مینامیدهاند.
در گذشته دیزی آبگوشت قهوهخانه، دیزیپزخانه و نانوایی[۴] بسیار شهرت داشته است.