سید محمدعلی قاضی طباطبایی

قاضی طباطبایی، سید محمدعلی، (1332ق / 1914م – 1358ش)، عالم، فقیه، امام جمعه تبریز و اولین شهید محراب.
از علما و فقهای خطه آذربایجان بود. وی در تبریز به دنیا آمد[۱]. پدرش سید باقر قاضی طباطبایی از علمای به نام و فقهای طراز اول آذربایجان بود[۲]. سید محمدعلی پس از فراگیری علوم مقدماتی نزد پدر و عمو، برای تحصیل علوم دینی وارد مدرسه طالبیه تبریز شد[۳]. در 1359ق / 1318ش برای تکمیل دانستهها، به قم رفت و نزد استادانی همچون آیتالله خمینی،* سید محمد حجت و سید حسن صدر و سید محمدرضا گلپایگانی به کسب علوم پرداخت[۴]. در 1327ش رهسپار نجف شد و در آنجا از محضر استادانی همچون سید ابوالقاسم خویی* و شیخ محمدحسین کاشفالغطا* بهره برد و به درجه اجتهاد نائل آمد[۵]. در 1331ش به زادگاهش بازگشت و به فعالیتهای دینی، سیاسی و علمی مشغول شد. او امامت جماعت مساجد مقبره و شعبان را در آنجا عهدهدار بود[۶]. از او بیش از 40 کتاب بر جای مانده است که تاریخ قضا در اسلام، الاجتهاد و التقلید، المباحث الاصولیه، حدیقه الصالحین، اجوبه الشبهات الواهیه از جمله آنهاست.
قاضی طباطبایی با ورود به ایران فعالیتهای سیاسی خود را بر ضد رژیم پهلوی آغاز و در قیام 15 خرداد* 1342ش نقشآفرینی کرد. در 13 آبان 1342ش به عنوان رهبر نهضت مذهبی در آذربایجان دستگیر و به زندان قزل قلعه تهران منتقل شد که بیش از دو ماه به طول انجامید و با ضمانت برادرش آزاد شد[۷]. به دنبال آن چند بار دیگر هم دستگیر شد، تا این که در 11 آذر 1343ش پس از یکسال تبعید و دستگیریهای مکرر، به عراق تبعید شد[۸]. در آنجا فرصت یافت تا ارتباط بیشتری با امام خمینی برقرار کند. در شهریور 1344ش دوران تبعید به سر آمد و به تبریز بازگشت[۹].
پس از آن فعالیتهای سیاسی خود را شدت بیشتری بخشید. در 30 آذر 1347ش به جرم مخالفت با نظام حاکم و اظهار مطالبی بر ضد اسرائیل، دستگیر و به کرمان و زنجان تبعید شد[۱۰]. پس از آزادی در آذر 1348ش، به فعالیتهایش تداوم بخشید و از رهبران نهضت امام خمینی در آذربایجان گردید و تا پیروزی انقلاب اسلامی، ساماندهی مبارزات مردم آن منطقه را عهدهدار بود. با پیروزی انقلاب اسلامی، در مرداد 1358ش از سوی امام خمینی به امامت جمعه تبریز منصوب و به عنوان نماینده ایشان در آنجا انتخاب شد[۱۱] و در دهم آبان 1358ش بعد از اقامه نماز مغرب و عشاء در مسجد شعبان تبریز، هنگام بازگشت به منزل به دست یکی از اعضای گروه فرقان* به شهادت رسید. پیکرش در مسجد مقبره به خاک سپرده شد[۱۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
جعفر گلشن
- ↑ نیکبخت، رحیم؛ اسماعیلزاده، صمد. زندگی و مبارزات شهید آیتالله قاضی طباطبایی. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1380، ص 92.
- ↑ جوانشیر، کریم. نامداران راحل، زندگینامه چهل تن از مشاهیر شیعه. تهران: سالار، 1375، ص 275؛ آقا شیخ محمد، مریم؛ نورینشاط، سعید. گلزار مشاهیر ـ زندگینامه درگذشتگان مشاهیر ایران (1358-1376). تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ص 64.
- ↑ نیکبخت، رحیم؛ اسماعیلزاده، صمد.زندگی و مبارزات شهید آیتالله قاضی طباطبایی. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1380 . ص 96 و 97؛ یاران امام به روایت اسناد ساواک، کتاب سیزدهم (جلوه محراب شهید آیتالله سید محمدعلی قاضی طباطبایی). تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1378، ص 4.
- ↑ جوانشیر، کریم. نامداران راحل، زندگینامه چهل تن از مشاهیر شیعه. تهران: سالار، 1375. ص 275؛ جلوه محراب.تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1378 . ص 4 و 5؛ آقا شیخ محمد. مریم؛ نورینشاط، سعید. گلزار مشاهیر ـ زندگینامه درگذشتگان مشاهیر ایران (1358-1376). تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377. ص 64.
- ↑ جلوه محراب. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1378. ص 5.
- ↑ جوانشیر.کریم. نامداران راحل، زندگینامه چهل تن از مشاهیر شیعه. تهران: سالار، 1375. ص 276.
- ↑ آقا شیخ محمد مریم؛ نورینشاط، سعید. گلزار مشاهیر ـ زندگینامه درگذشتگان مشاهیر ایران (1358-1376). تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377. . ص 64.
- ↑ تهران؛ جوانشیر. کریم. نامداران راحل، زندگینامه چهل تن از مشاهیر شیعه. تهران: سالار، 1375. ص 277؛ جلوه محراب.تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1378 . ص 12.
- ↑ نیکبخت. رحیم؛ اسماعیلزاده، صمد. زندگی و مبارزات شهید آیتالله قاضی طباطبایی. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1380. ص 219.
- ↑ جلوه محراب. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1378. ص 12-14.
- ↑ جلوه محراب. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1378. ص 15-17.
- ↑ ربانیخلخانی، علی. شهدای روحانیت در یکصد ساله اخیر. ج1، ص 262-263.