اصانلو

اصانلو، یا اوصالو، نام گروهی از اقوام ترک زبان که در حوزه‌های جغرافیایی ـ فرهنگی مختلف ایران پراکنده‌اند.

نام این گروه در تاریخ نخستین بار با نام گرگین‌بیک اوصالو، سرکرده افشارهای ملتزم امیرتیمور گورکان، که در 802ق/ 1399م به حکومت اورمیه گمارده شد، امده است. بنابر دیگر اسناد تاریخی، مانند عالم ارای عباسی، اصانلوها به احتمال زیاد از طایفه‌های ترک پیوسته به ایل افشار بوده‌اند، که از سده 7ق/ 13م در ایران حضور داشته‌اند. حضور ان‌ها را در حوزه‌های جغرافیایی ـ فرهنگی آذربایجان، اصفهان، فارس، قزوین، زنجان و گرمسار و خوار تهران گزارش کرده‌اند.

اکثر اصانلوها با همزیستی و پیوندهای زناشویی با بومیان غیر ترک زبان محلی رفته رفته ویژگی‌های قومی ـ ایلی و فرهنگی ـ زبانی خود را از دست داده و در گروه‌های قومی دیگر جذب شده‌اند. بنابر پژوهش‌های میدانی گروه کوچکی از اصانلوهای بخش مرکزی شهرستان گرمسار هنوز ویژگی عشیره‌ای خود را حفظ کرده و کوچ می‌کنند. بنابر آمار سرشماری عشایری 1366ش جمعیت عشایر کوچنده اصانلوی این ناحیه 25 خانوار و 143 تن بوده است. در نموداری نیز از 10 تیره اصانلوهای استان تهران نام برده شده است.

نیز نگاه کنید به

ترک

ایران

ماخذ

1.   افشارمحمودلو، عبدالرشید. تاریخ افشار. به کوشش محمود رامیار و پرویز شهریار افشار، تبریز: 1346؛

Nikitin, B., "Len Afšārs a Urumiyeh", Journal Asiatiqiue , Paris , 1822, 71; Iranica, 1/583.

2.     اسکندر بیک‌منشی. عالم‌ارای عباسی. تهران: 1350، 2/1085.

3.     بلوکباشی، علی. «اصانلو». دایرهالمعارف بزرگ اسلامی. تهران: مرکز دایرهالمعارف، 1379، 9/99- 100.

4.     نکـ: هورکاد، برنار. «کوچ و اقتصاد شبانی در دامنه‌های جنوبی البرز»، ایلات و عشایر. تهران: اگاه، 1362، ص140- 141.

5.     سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر کوچنده (1366ش). جمعیت عشایری دهستان‌های کل کشور، تهران: مرکز امار ایران، 1368، ص47.

6.   مجموعه اطلاعات و امار ایلات و طوایف عشایری ایران. تهران: مرکز عشایری ایران، 1361، ص41.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی

نویسنده مقاله

علی بلوکباشی