کویر لوت
کویر لوت، پس از دشت کویر، با مساحت 95800 کم[۱]، 700 کم درازا و 50 تا 150 کم پهنا، بزرگترین بیابان ایران است[۲]. این کویر با جهت شمال باختری- جنوب خاوری، در پهنه سه استان کرمان، یزد و خراسان جنوبی واقع شده است و پستترین نقطه داخلی ایران به ارتفاع 56 متر از سطح دریا، در آن قرار دارد[۱].
در برخی متون تاریخی از کویر لوت و دشت کویر با یک نام (کویر لوط) یاد شده است:
«کویر لوت در فلات مرتفع ایران از شمال باختری به جنوب خاوری امتداد یافته ایالات حاصلخیز، آن سرزمین را دو قسمت میکند، زیرا این کویر از دامنه جنوبی کوههای البرز که شمالشان به دریای خزر مشرف است، شروع شده تا کوههای خشک مکران در حاشیه خلیج فارس کشیده میشود...»[۳].
برای اولین بار درشر [Dresher]در 1975 توانست با بازدید هوایی با هلیکوپتر مطالعه دقیقی روی وضع مورفولوژی و چینهشناسی کویر لوت انجام دهد. او از بررسیهای کویر لوت نتیجه میگیرد که رسوبات پرشده در این چاله منشاء دریاچهای دارند که بعداً در دورانهای خشک به وسیله باد فرسایش یافته است[۴]. کویر لوت در حوضه آبریز مرکزی که گرمترین و کم بارانترین منطقه جغرافیایی ایران است، قرار دارد[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملّی ایران). نگارش دوم، چ1، تهران: 1382، سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، ص1.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. دایرهالمعارف جغرافیایی ایران. ج3، چ1، تهران: 1379، گیتاشناسی، ص1056.
- ↑ لسترینج، گای. جغرافیای تاریخی سرزمینهای خلافت شرقی. ترجمه محمود عرفان، چ6، تهران: 1383، انتشارات علمی و فرهنگی، ص345 و نقشه شماره 6 (بین صفحات 298-299).
- ↑ کلینسکی، دانیل. کویرهای ایران. ترجمه دکتر عباس پاشائی، چ1، تهران: 1381، سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ص12.
- ↑ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملّی ایران). چ 1، تهران: 1382، سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، ص11.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کبری حکیمیان