اعراف
اعراف، جمع عُرف به معنی بلندی. اعراف واژهای است قرآنی (← الاعراف / 46 و 48) و در تفسیر متكلمان و مفسران به معنی حجاب میان بهشت و دوزخ است. از این حجاب گاه به كوه، گاه به دیوار و گاه به مكان بلند تعبیر شده است[۱][۲] برخی هم اعراف را همان صراط دانستهاند[۳].
اهل اعراف بر طبق تفاسیر مختلف یكی از این چهار گروهند:
1) پیامبران؛[۴]
2) امامان؛[۵]
3) مكلّفان بلاتكلیف كه نیكیها و بدیهاشان برابر است و سرانجام به قهر یا به لطف خداوند به دوزخ یا به بهشت میروند؛[۶]
4) غیر مكلّفانی كه خداوند میخواهد بابت تحمّل رنجهای گوناگون در این عالَم به انها عوض بدهد[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ رازی، ابوالفتوح. روح (= روض) الجنان و روح الجنان. تصحیح حاجی میرزا ابوالحسن شعرانی، تهران: كتابفروشی اسلامیه، بی تا، ص 5/163 و 165.
- ↑ مفید، محمد بن نعمان. تصحیح الاعتقاد. مع مقدمه و تعلیق السیّد هیه الدین الشهرستانی، تصحیح عباسقلی وجدی، پیوست اوائل المقالات شیخ مفید، تبریز: 1371ق، ص 223-224.
- ↑ رازی، ابوالفتوح. روح (= روض) الجنان و روح الجنان. ص 5/163-164.
- ↑ میبدی. كشف الاسرار و عدة الابرار. به كوشش علیاصغر حكمت، تهران: امیركبیر، ؟؟؟ ، 3/619.
- ↑ رازی، ابوالفتوح. روح (= روض) الجنان و روح الجنان. 5/165.
- ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ مفید، محمد بن نعمان. تصحیح الاعتقاد. ص 223-224.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه