پرش به محتوا

بَهلولی

از ویکی ایران
بَهلولی برگرفته از وبسایت خبرگزاری پانا قابل بازیابی ازhttps://www.pana.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8%DB%8C-69/1555927-%D8%A7%DB%8C%D9%84-%D8%A8%D9%87%D9%84%D9%88%D9%84%DB%8C-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D8%BA%DB%8C%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C

بَهلولی، یا بهلوری از طوایف شیعه مذهب بلوچ ساكن خراسان.

در اوایل همین سده بهلولی‌ها و گروه‌های دیگر بلوچ به خراسان و مناطق شمال سیستان و بلوچستان كه شرایط مناسبی برای دامداری و زراعت داشت كوچیدند. دسته‌ای دیگر از بهلولی‌ها از سیستان و بلوچستان به مناطق جنوب و بندری ایران رفتند و به ماهیگیری پرداختند[۱].

بهلولی‌ها در شهرهای تایباد، خواف، قاین، مشهد، باخرز و بیرجند استان خراسان پراكنده‌اند[۲]. بهلولی‌ها اكثراً كوچنده هستند. ییلاق آنها اطراف بیرجند، یزدان و كال قره سو و قشلاقشان لائین و درچ و آواز است[۳].

جمعیت این طایفه را در 1315ش حدود 5400 خانوار اورده‌اند[۴]. جمعیت كوچنده بهلولی‌ها در 1377ش، 2833 خانوار و 15612 نفر گزارش شده است[۵]. بهلولی‌ها به كشاورزی و گله‌داری مشغولند. قالی‌های بهلولی‌ها در سراسر خراسان از حیث مرغوبیت بافت و خوش نقشه بودن، مشهورند[۵].

درباره سازمان طایفگی و دستگاه رهبریشان مطالب مهم و مناسبی برای درج در این مقاله یافت نشد.

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. بلوكباشی، علی. «بلوچ»، دایره‌المعارف بزرگ اسلامی. 12/513-514.
  2. میرنیا، سیدعلی. ایل‌ها و طایفه‌های عشایری خراسان. تهران: 1369، ص 174.
  3.  سالنامه كشور ایران. سال نهم، 1333، ص 366.
  4.    احتسابیان، احمد. جغرافیای نظامی ایران. تهران: 1315، ص 355.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱  سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 29.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی