روزنامه مردم

مردم، ارگان حزب توده ایران، نخستین شماره روزنامه مردم به صاحب امتیازی صفر نوعی و سردبیری عباس نراقی در 12 بهمن 1320ش منتشر شد[۱]. برخی منابع تاریخ انتشار نخستین شماره این روزنامه را 13 بهمن نوشتهاند[۲]. ترتیب انتشار روزنامه مردم ابتدا روزانه، و از 1323ش به صورت هفتگی نامنظم و از 1325ش ماهانه بود. این روزنامه ابتدا ارگان «جمعیت ضد فاشیست ایران» به رهبری مصطفی فاتح بود كه پس از رفتن او از هیئت تحریریه، روزنامه به عنوان ارگان رسمی حزبتوده ایران منتشر گردید[۳].
عنوان اصلی روزنامه نامه مردم بود، ولی به مردم شهرت داشت[۴]. در 1321ش روزنامه مردم دو هفته توقیف گردید و در شهریور همان سال امتیاز آن به دكتر رضا رادمنش واگذار شد و در فرودین 1322ش سه بار دیگر توقیف گردید. در 1323ش انتشار روزنامه مردم به صورت هفتگی اما نامنظم درآمد تا آنكه از مهر 1325ش به صورت مجله ماهانه با سردبیری احسان طبری و سپس جلال آلاحمد به انتشار خود ادامه داد[۵].
چندی پس از غیر قانونی شدن حزبتوده، انتشار روزنامه از 10 مهر 1328ش به صورت مخفی از سر گرفته شد و تا 1334ش كه سازمان نظامی كشف گردید، ادامه داشت و از آن پس تعطیل گردید. در 10 فرودین 1338ش نخستین شماره از دوره پنجم روزنامه مردم منتشر شد[۶].
در دهه 40 و میانههای دهه 50 مردم به صورت نشریهای زیرزمینی منشر میشد،[۷] تا اینكه پس از پیروزی انقلاب، نخستین شماره دوره هفتم با سردبیری و مدیر مسئولی منوچهر بهزادی، در 23 اسفند 1357 منتشر شد و پس از انتشار 533 شماره در خرداد 1360 توقیف شد[۸] و از آن پس به كلی از انتشار فروماند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سالنامه توده. به مناسبت پنجاهمین سالگرد حزب كمونیست ایران، انتشارات حزبتوده ایران، 1349، ص 183.
- ↑ ابوترابیان، حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. تهران: مؤسسه اطلاعات، 1366، ص 143.
- ↑ اسكندری، ایرج. خاطرات سیاسی. به كوشش علی دهباشی، تهران: علمی، 1368، ص 226.
- ↑ برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. مركز بررسی اسناد تاریخی، تهران: بهجت، 1371، ص 363ـ364.
- ↑ ابوترابیان حسین. مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326. تهران: مؤسسه اطلاعات، 1366. ص 144.
- ↑ سالنامه توده. به مناسبت پنجاهمین سالگرد حزب كمونیست ایران، انتشارات حزبتوده ایران، 1349. ص 196، 215.
- ↑ برزین مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران از 1215 تا 1357. مركز بررسی اسناد تاریخی، تهران: بهجت، 1371. ص 363.
- ↑ ابوترابیان.تهران: مؤسسه اطلاعات، 1366.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
مسعود عرفانیان