شرکت آلومینیوم ایران
قرارداد تاسیس این شرکت در سال ۱۳۴۶ ه ش با مشارکت ایران، پاکستان و آمریکا منعقد و دو سال بعد قرارداد خرید ماشینآلات و تجهیزات آن با یک کنسرسیوم آلمانی بسته شد. این شرکت که در واقع تنها مرکز عمده تولید آلومینیوم در ایران محسوب میشود در شهرستان اراک واقع است. کارخانه آن در سال ۱۹۷۲ با ظرفیت اسمی ۴۵۰۰۰ تن شمش، شمش نورد و بلیت با آلیاژهای مختلف آغاز به کار کرد. تولیدات این کارخانه در صنایع پروفیلسازی، نورد، کابلسازی، ظروف ریخته گری و تجهیزات دفاعی به کار میرود. در این کارخانه آلومینیوم خالصی از طریق احیای اکسید آلومینیوم (آلومینا) به وسیله الکترولیز در مخازن احیا به دست میآید، سپس آلومینیوم مذاب در کارگاه ریختهگری به محصولات مختلف تبدیل و به بازار عرضه میشود.
پس از انقلاب اسلامی ایران ابتدا تولید کارخانه کاهش یافت ولی بتدریج به ظرفیت اسمی، خود نزدیک شد تا اینکه در سال ۱۳۶۱ با افزایش تعداد دیگهای کارگاه احیاء، برای اولین بار تولید آن به ۴۵ هزار تن -ظرفیت اسمی و نهایی - رسید. برای کاهش وابستگی این شرکت به خارج قرار شد مواد اولیه تولید آلومینیوم توسط واحدهای تولیدی داخلی اعم از معادن، پالایشگاهها و مجتمعهای پتروشیمی تامین شود. عملیات توسعه این کارخانه در سال ۱۹۸۵ آغاز شد و ظرفیت این کارخانه به 70/000 تن در سال ۱۹۹۰ افزایش یافت. در ضمن برای، توسعه کارخانه آلومینیومسازی اراک، تاسیس یک کارخانه مادر آلومینیوم دیگر در بندرعباس پیشبینی شد. این مجتمع آلومینیومسازی که تمام اقدامات لازم و عملیات اجرایی آن به اتمام رسیده با نام مجتمع آلومینیومسازی «المهدی» و با ظرفیت اسمی ۲۲۰ هزار تن آغاز به کار کرده است. بهعلاوه کارخانه دیگری برای ساخت قطعات و پروفیلهای صنعتی در جوار کارخانه آلومینیومسازی اراک پیشبینی شده است. اقداماتی نیز در جهت کاهش مصرف برق کارخانه صورت گرفته که مصرف نیروی برق را از ۲۰ کیلووات برای هر کیلوگرم آلومینیوم به ۱۴ کیلووات میرساند.
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
مریدی، سیاوش (1380). کتاب ایران: اقتصاد. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.