ماشینسازی تبریز
این کارخانه با کمک فنی و اعتباریکشور چکسلواکی (سابق) در برنامه چهارم عمرانی سال ۱۳۴۵ ه ش پایهگذاری و عملیات اجرایی آن در زمینی به مساحت ۵۴ هکتار آغاز شد. البته هدف از تاسیس آن ساخت و تولید انواع ماشینافزار، الکتروموتور، کمپرسور لیفتتراک، انواع موتورهای دیزل و پمپهای مختلف بود ولی در سالهای بعد (۴۸ و ۴۹) ساخت الکتروموتورها، پمپها و موتورهای دیزلی به شرکتِهای دیگر واگذار شد و این شرکت انحصارا به تولید انواع ماشینافزار از جمله ماشینهای تراش مته رومیزی و ستونی و فرز پرداخت. ظرفیت اولیه کارخانه تولید ۱۰ هزار تن انواع ماشینآلات بود.
پس از انقلاب با شروع جنگ تحمیلی، ماشینسازی تبریز علاوه بر تولیدات قبلی خود به تولید و ساخت سفارشهای دفاعی و جنگی کشور پرداخت و به این ترتیب ضمن ایفای نقش گسترده در یاری رساندن به صنعت کشور، قابلیتهای فراوانی در زمینه تکنولوژی و فنآوری به دست آورد. در حال حاضر این کارخانه از قسمتهای زیر تشکیل شده است:
- کارگاههای ریختهگری (برای تولید انواع قطعات ریختهگری، چدنی خاکستری، داکتیل و مالیبل)؛
- کارگاه مدل سازی؛
- تهیه ذوب (در کورههای کوپل و القایی)؛
- کارگاه ماهیچهسازی (با استفاده از روشهای دستی و ماشینی)؛
- کارگاه قالبگیری (شامل چهار کارگاه: قالبهای سنگین، ماسه پرتابکن، قالبگیری سبک و قالبگیری با ماشین)؛
- کارگاه تجهیز کاری؛
- کارگاه دیزاماتیک (تهیه قالبهای با فشار زیاد و بدون استفاده از درجه با امکان ذوب ۲۷۰۰۰ تن مذاب در سال و سرعت ۲۵۰ قالب در ساعت)؛
- کارگاه آهنگری - آزمایشگاهها؛
- مراکز آموزش و تحقیق با همکاری دانشگاه تبریز برای تربیت مهندسهای عملی مکانیک.
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
مریدی، سیاوش (1380). کتاب ایران: اقتصاد. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.