یشت ها
یشتها (yašt-hā)، یکی از بخشهای پنجگانه اوستای کنونی و از مهمترین آنها.
یشتها چهاردهمین «نسک» از بیست و یک نسک اوستای ساسانیاست. بخشی از این کتاب، از جمله «وهومن یشت» (بهمن یشت) که نسخه موجود زند وهومن یشت در تفسیر آن نگاشته شده، و چند یشت دیگر در دست نیست و امروز تنها بیست و یک یشت از میان همه آنها باقی مانده است[۱].
هر «یشت» شامل بخشهایی است که «کَرده» نام دارد و هر کرده به بندهایی تقسیم شده است.«یشت» از نظر لغت به معنی پرستش و نیایش و هم ریشه با واژه کهن «یسن» است که واژههای جشن و ایزد در فارسی جدید از آن مشتق شده است. «یشتها» سرودهایی در ستایش خدایان کهن ایرانی مانند ناهید و مهر و تیشتر و جز آنان هستند[۲].
یشتها منظوم به شعر 8 و 10 و 11 هجایی (سیلابی) است، اما بر اثر دخول برخی کلمات با هدف تفسیر و توضیح بیشتر، صورت شعری بسیاری از قطعات آن برهم خورده است. با این حال، محققان جدید توانستهاند با تشخیص کلمات زائد و بیرون راندن آنها، صورت منظوم اولیه بسیاری از یشتها را پیدا کنند[۱].
باید دانست که یشتها در زمانهای مختلف سروده شده، چنانکه تاریخ نظم آنها از پیش از عهد هخامنشی آغاز و به اواسط عهد اشکانی کشیده میشود.
از میان یشتها برخی کوچک و شامل ادعیه و اوراد است. برخی دیگر به سبب برخورداری از اساطیرو داستانها و روایات ملی و ذکر اسامی شاهان و پهلوانان، اهمیت حماسی و ملی فراوانی دارد[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر