یادگار بزرگمهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
[ | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۴
یادگار بزرگمهر، اندرزنامهای از بزرگمهر بختگان، وزیر دانای انوشیروان.
نویسنده کتابش را با مقدمهای در معرفی و ذکر بزرگمهر و از زبان خود او آغاز می کند. سپس از فرمان انوشیروان برای نوشتن این اثر، سبب تألیف کتاب و سرانجام شرح بی دوامی گیتی و ثبات پارسایی سخن می گوید. آنگاه متن اصلی اندرزنامه شروع می شود. اندرزها به شکل پرسش و پاسخ درباره چگونگی فضیلت یا رذیلت یا درباره دارنده آن است. پرسشها را نویسنده طرح می کند و خود بدانها پاسخ می دهد[۱].
یادگار بزرگمهر یکی از آثار مهم زبان پهلوی است و با پندنامه بزرگمهر در شاهنامه فردوسی شباهت دارد. متن آن را دستور بهرام جیسنجانا در 1885م با ترجمه انگلیسی به نام گنج شایگان منتشر کرد. اما وست[West]، خاورشناس انگلیسی با انتقاد محققانه خود بر آن ثابت کرد که این کتاب غیر از گنجشایگان است و تا فقره 120 آن به رساله پندنامه بزرگمهر و سپس به پندنامک زردشت تعلق دارد.وی همچنین بقیه پندنامه بزرگمهر را در همان مقاله که به صورت کتابی جداگانه منتشر شده، عرضهکرد[۲].
پیش از فردوسی نیز این اثر به فارسی برگردانده شده و ظاهراً این ترجمه چنان واژه به واژه بوده است که هنوز هم در جامه شعری شاهنامه دیده می شود[۳]. ماهیار نوابی این اندرزنامه را به فارسی برگردانده است[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ تفضّلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 185.
- ↑ صفا، ذبیحالله. حماسه سرایی در ایران. تهران: امیرکبیر، 1352، ص 49.
- ↑ سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 35.
- ↑ نوابی، ماهیار. مجموعه مقالات. به کوشش محمود طاووسی، شیراز: ؟، 1355.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر