خواند میر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:8UIky1630784345.jpg|بندانگشتی|خواجه غیاثالدین مشهور به خواند میر، قابل بازیابی از [https://www.ibna.ir/news/310946/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%85%DB%8C%D8%B1-%D9%85%D9%86%D8%B4%D8%A3-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D9%87%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%81%D9%86-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D8%A7%D8%B2 https://www.ibna.ir/news/310946]]] | |||
'''[[خواند میر|خواندمیر]]''' (ح 880-942 یا 943ق / 1475-1535 یا 1536م)، مورّخ، [[ادیب الملک|ادیب]]، دانشمند. | '''[[خواند میر|خواندمیر]]''' (ح 880-942 یا 943ق / 1475-1535 یا 1536م)، مورّخ، [[ادیب الملک|ادیب]]، دانشمند. | ||
خواجه غیاثالدین مشهور به خواند میر یا خوند میر فرزند همامالدین بن جلالالدین بن برهانالدین محمد شیرازی و دختر زاده میرخواند (د 903 یا 904ق / 1497 یا 1498م) بود. پدرش چندی وزارت سلطان محمود پسر [[ابوسعید ابوالخیر|ابوسعید]] گورکان (د 873ق / 1468م) را داشت<ref>مصاحب، غلامحسین. ''دایره المعارف فارسی''. ج 1، ص 921.</ref>. خواند میر در هرات زاده شد و تحت تربیت جدش میرخواند مؤلف ''روضه الصفا'' قرار گرفت. پس از آن به دربار سلطان حسین بایقرا (حک 873-911ق / 1468-1505م) پیوست و از او و وزیر دانشمندش امیرعلی شیر نوایی نوازشها دید. پس از مرگ سلطان حسین از مقربان فرزند وی، بدیع الزمان میرزا شد<ref>دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر ''حبیبالسیر'' خواندمیر. تهران: خیّام، | خواجه غیاثالدین مشهور به خواند میر یا خوند میر فرزند همامالدین بن جلالالدین بن برهانالدین محمد شیرازی و دختر زاده میرخواند (د 903 یا 904ق / 1497 یا 1498م) بود. پدرش چندی وزارت سلطان محمود پسر [[ابوسعید ابوالخیر|ابوسعید]] گورکان (د 873ق / 1468م) را داشت<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. ج 1، ص 921.</ref>. خواند میر در هرات زاده شد و تحت تربیت جدش میرخواند مؤلف ''روضه الصفا'' قرار گرفت. پس از آن به دربار سلطان حسین بایقرا (حک 873-911ق / 1468-1505م) پیوست و از او و وزیر دانشمندش امیرعلی شیر نوایی نوازشها دید. پس از مرگ سلطان حسین از مقربان فرزند وی، بدیع الزمان میرزا شد<ref>دبیرسیاقی، محمد. '''مقدمه بر ''حبیبالسیر'' خواندمیر'''. تهران: خیّام، 1353، ج 1، ص 9 (مقدمه).</ref>. | ||
پس از تصرف هرات به دست شکیب خان ازبک، به آنجا آمد و در 916ق / 1510م که شاه اسماعیل اول [[صفویان|صفوی]] (حک 905-930ق / 1499-1524م) شکیب را مغلوب و مقتول و هرات را تصرف کرد، در هرات بود. در شوال 933ق / 1527م از هرات به قندهار رفت. در جمادیالاخر 934ق رهسپار هند شد<ref>اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 451 و 452.</ref>. در هند ابتدا به خدمت ظهیرالدین بابر (حک 899-937ق / 1494-1531م) و سپس پسر او همایون شاه (حک 937-963ق / 1531-1556م) درآمد. سرانجام در دهلی درگذشت. او نویسنده پر کاری بود<ref>بیانی، مهدی. '''''کارنامه بزرگان ایران'''''. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340، ص 287.</ref>. جلد هفتم کتاب ''روضه الصفا'' را پس از مرگ میرخواند نوشت و آن را تکمیل کرد<ref>بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. '''''سبک شناسی'''''. تهران: کتابهای پرستو، 1355، ج 3، ص 205.</ref>. مهمترین اثرش ''حبیبالسیر'' (929ق / 1523م) نام دارد. ''خلاصه الاخبار''، ''دستورالوزراء، آثار الملوک و الانبیاء'' و ''منتخب [[تاريخ وَصّاف|تاریخ وصاف]]'' از دیگر آثار اوست<ref>مصاحب.غلامحسین. ''دایره المعارف فارسی''. ج 1، ص 921.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[ابوسعید ابوالخیر | * [[ابوسعید ابوالخیر]] | ||
* [[صفویان | * [[صفویان]] | ||
* [[ | * [[تاريخ وَصّاف]] | ||
مآخذ<references /> | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۶
خواندمیر (ح 880-942 یا 943ق / 1475-1535 یا 1536م)، مورّخ، ادیب، دانشمند.
خواجه غیاثالدین مشهور به خواند میر یا خوند میر فرزند همامالدین بن جلالالدین بن برهانالدین محمد شیرازی و دختر زاده میرخواند (د 903 یا 904ق / 1497 یا 1498م) بود. پدرش چندی وزارت سلطان محمود پسر ابوسعید گورکان (د 873ق / 1468م) را داشت[۱]. خواند میر در هرات زاده شد و تحت تربیت جدش میرخواند مؤلف روضه الصفا قرار گرفت. پس از آن به دربار سلطان حسین بایقرا (حک 873-911ق / 1468-1505م) پیوست و از او و وزیر دانشمندش امیرعلی شیر نوایی نوازشها دید. پس از مرگ سلطان حسین از مقربان فرزند وی، بدیع الزمان میرزا شد[۲].
پس از تصرف هرات به دست شکیب خان ازبک، به آنجا آمد و در 916ق / 1510م که شاه اسماعیل اول صفوی (حک 905-930ق / 1499-1524م) شکیب را مغلوب و مقتول و هرات را تصرف کرد، در هرات بود. در شوال 933ق / 1527م از هرات به قندهار رفت. در جمادیالاخر 934ق رهسپار هند شد[۳]. در هند ابتدا به خدمت ظهیرالدین بابر (حک 899-937ق / 1494-1531م) و سپس پسر او همایون شاه (حک 937-963ق / 1531-1556م) درآمد. سرانجام در دهلی درگذشت. او نویسنده پر کاری بود[۴]. جلد هفتم کتاب روضه الصفا را پس از مرگ میرخواند نوشت و آن را تکمیل کرد[۵]. مهمترین اثرش حبیبالسیر (929ق / 1523م) نام دارد. خلاصه الاخبار، دستورالوزراء، آثار الملوک و الانبیاء و منتخب تاریخ وصاف از دیگر آثار اوست[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص 921.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر حبیبالسیر خواندمیر. تهران: خیّام، 1353، ج 1، ص 9 (مقدمه).
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 451 و 452.
- ↑ بیانی، مهدی. کارنامه بزرگان ایران. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340، ص 287.
- ↑ بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. سبک شناسی. تهران: کتابهای پرستو، 1355، ج 3، ص 205.
- ↑ مصاحب.غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص 921.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی index.php?title=رده:ادبیات