خواند میر
خواندمیر (ح 880-942 یا 943ق / 1475-1535 یا 1536م)، مورّخ، ادیب، دانشمند.
خواجه غیاثالدین مشهور به خواند میر یا خوند میر فرزند همامالدین بن جلالالدین بن برهانالدین محمد شیرازی و دختر زاده میرخواند (د 903 یا 904ق / 1497 یا 1498م) بود. پدرش چندی وزارت سلطان محمود پسر ابوسعید گورکان (د 873ق / 1468م) را داشت[۱]. خواند میر در هرات زاده شد و تحت تربیت جدش میرخواند مؤلف روضه الصفا قرار گرفت. پس از آن به دربار سلطان حسین بایقرا (حک 873-911ق / 1468-1505م) پیوست و از او و وزیر دانشمندش امیرعلی شیر نوایی نوازشها دید. پس از مرگ سلطان حسین از مقربان فرزند وی، بدیع الزمان میرزا شد[۲].
پس از تصرف هرات به دست شکیب خان ازبک، به آنجا آمد و در 916ق / 1510م که شاه اسماعیل اول صفوی (حک 905-930ق / 1499-1524م) شکیب را مغلوب و مقتول و هرات را تصرف کرد، در هرات بود. در شوال 933ق / 1527م از هرات به قندهار رفت. در جمادیالاخر 934ق رهسپار هند شد[۳]. در هند ابتدا به خدمت ظهیرالدین بابر (حک 899-937ق / 1494-1531م) و سپس پسر او همایون شاه (حک 937-963ق / 1531-1556م) درآمد. سرانجام در دهلی درگذشت. او نویسنده پر کاری بود[۴]. جلد هفتم کتاب روضه الصفا را پس از مرگ میرخواند نوشت و آن را تکمیل کرد[۵]. مهمترین اثرش حبیبالسیر (929ق / 1523م) نام دارد. خلاصه الاخبار، دستورالوزراء، آثار الملوک و الانبیاء و منتخب تاریخ وصاف از دیگر آثار اوست[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص 921.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر حبیبالسیر خواندمیر. تهران: خیّام، 1353، ج 1، ص 9 (مقدمه).
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 451 و 452.
- ↑ بیانی، مهدی. کارنامه بزرگان ایران. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340، ص 287.
- ↑ بهار (ملک الشعرا)، محمدتقی. سبک شناسی. تهران: کتابهای پرستو، 1355، ج 3، ص 205.
- ↑ مصاحب.غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص 921.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی index.php?title=رده:ادبیات