پرش به محتوا

امیرعباس هویدا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر
دیداریویکی‌متن
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
۱٬۶۷۰ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''هويدا، اميرعباس،''' (1334ق / 1916م-1358ش)، رجل سياسي و نخست‌وزير.
[[پرونده:139906241640302621206874.jpg|بندانگشتی|امیرعباس هویدا برگرفته  از وبسایت خبرگزاری تسنیم قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.tasnimnews.com/fa/news/1399/06/24/2348521/%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%A7%D9%88-%D9%81%D9%82%D8%B7-%DB%8C%DA%A9-%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D9%88%D8%B1%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF]]
'''[[امیرعباس هویدا|هویدا، امیرعباس]]،''' (1334ق / 1916م-1358ش)، رجل سیاسی و نخست‌وزیر.


در تهران به دنيا آمد.<sup>1</sup> فرزند حبيب‌الله هويدا (عين‌الملك)، ديپلمات عالي‌رتبة وزارت امور خارجه بود.<sup>2</sup> سال‌هاي كودكي و نوجواني را به دليل مأموريت‌هاي پدر در دمشق و بيروت گذراند. تحصيلات ابتدايي را در مدرسة فرانسوي دمشق آغاز كرد و تحصيلات متوسطه را در مدرسة فرانسوي بيروت به پايان رساند.<sup>3</sup> در سال 1317ش كه براي ادامة تحصيل عازم اروپا شد، به زبان‌هاي فرانسه و عربي تسلط داشت. از دانشگاه آزاد بروكسل در بلژيك ليسانس علوم سياسي گرفت<sup>4</sup> و در 1321ش، پس از 20 سال به ايران بازگشت. براي خدمت سربازي به دانشكدة افسري رفت و در 1322ش به استخدام وزارت امور خارجه درآمد. پس از پايان دوران خدمت، به عنوان دبير اول سفارت ايران به پاريس رفت و پس از مدتي براي خدمت در دفتر تازه تأسيس كنسولي ايران در اشتوتگارت به آلمان انتقال يافت.<sup>5</sup> دوستي‌اش با حسنعلي منصور<sup>*</sup> در آنجا شكل گرفت و ادامه يافت. در 1329ش به ايران بازگشت و چندي به عنوان معاون دايرة روابط عمومي وزارت خارجه مشغول به كار شد، اما دو سال بعد و همزمان با اوج‌گيري نهضت ملي شدن صنعت نفت ايران، شغلي در كميسيون پناهندگان سازمان ملل به دست آورد و به ژنو رفت.<sup>6</sup> در 1335ش به خدمت وزارت خارجه بازگشت و مدتي دبير اول سفارت ايران در آنكارا بود؛ سپس توسط عبدالله انتظام، رئيس وقت شركت ملي نفت ايران، به عنوان مشاور مخصوص به آنجا انتقال يافت. در شركت نفت نشرية روشنفكري ''كاوش'' را منتشر كرد.<sup>7</sup> در سال‌هاي پاياني دهة سي و آغازين دهة چهل خورشيدي به همراه حسنعلي منصور گروه كوچكي از همفكران به نام كانون مترقي و سپس «حزب ايران نوين»<sup>*</sup> را تشكيل دادند و او قائم مقام دبير كل حزب شد.<sup>8</sup> با انتصاب منصور به نخست‌وزيري در اواخر 1342ش، وزير دارايي كابينة او شد. پس از ترور و مرگ منصور به شكلي غيرمنتظره به نخست‌وزيري رسيد.<sup>9</sup> با وجود اين‌كه تصور مي‌شد دوران صدارتش كوتاه خواهد بود،<sup>10</sup> عملاً طولاني‌ترين دورة زمامداري را (12 سال و 6 ماه و 12 روز) در ميان نخست‌وزيران دوران سلطنت مشروطة ايران داشت تا در مرداد 1356ش به خواست شاه كناره‌گيري كرد<sup>11</sup> و متصدي وزارت دربار شد. با شعله‌ور شدن آتش انقلاب اسلامي<sup>*</sup> ايران از اين سمت نيز كنار رفت. در اواسط آبان 1357ش در دولت نظامي ازهاري و به سوداي فرونشاندن خشم مردم بازداشت و زنداني شد.<sup>12</sup> پس از پيروزي انقلاب در دادگاهي به رياست صادق خلخالي، رئيس دادگاه انقلاب محاكمه و در پايان جلسة دوم دادگاه، به اتهام فساد في‌الارض به اعدام محكوم شد.<sup>13</sup> حكم اعدامش دقايقي پس از پايان جلسة دادگاه، عصر روز 18 فروردين 1358ش اجرا شد.<sup>14</sup>
در [[تهران مصور|تهران]] به دنیا آمد<ref>میلانی، عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1، ص 45.</ref>. فرزند حبیب‌الله هویدا (عین‌الملک)، دیپلمات عالی‌رتبه وزارت امور خارجه بود<ref>میلانی. عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1 . ص 46.</ref><ref>خلخالی، صادق. '''''خاطرات آیت‌الله خلخالی'''''. تهران: سایه، 1379، چ 1، ص 376.</ref>. سال‌های کودکی و نوجوانی را به دلیل مأموریت‌های پدر در دمشق و بیروت گذراند. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه فرانسوی دمشق آغاز کرد و تحصیلات متوسطه را در مدرسه فرانسوی بیروت به پایان رساند<ref>میلانی. عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1 . ص 56-62.</ref>.  


نیز نگاه کنید به
در سال 1317ش که برای ادامه تحصیل عازم اروپا شد، به زبان‌های فرانسه و عربی تسلط داشت. از دانشگاه آزاد بروکسل در بلژیک لیسانس علوم سیاسی گرفت<ref>  طلوعی، محمود. '''''بازیگران عصر پهلوی؛ از فروغی تا فردوست.''''' تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2، ص 505-506.</ref> و در 1321ش، پس از 20 سال به ایران بازگشت. برای خدمت سربازی به دانشکده افسری رفت و در 1322ش به استخدام وزارت امور خارجه درآمد. پس از پایان دوران خدمت، به عنوان دبیر اول سفارت ایران به پاریس رفت و پس از مدتی برای خدمت در دفتر تازه تأسیس کنسولی ایران در اشتوتگارت به آلمان انتقال یافت<ref>میلانی. عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1 . ص 136.</ref><ref>صدر، جواد. '''''نگاهی از درون؛ خاطرات سیاسی دکتر جواد صدر.''''' به کوشش مرتضی رسولی‌پور. تهران: علم، 1381، ص 385-386.</ref>.


دوستی‌اش با [[حسنعلی منصور]]<sup>*</sup> در آنجا شکل گرفت و ادامه یافت. در 1329ش به [[ایران]] بازگشت و چندی به عنوان معاون دایره روابط عمومی وزارت خارجه مشغول به کار شد، اما دو سال بعد و همزمان با اوج‌گیری نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران، شغلی در کمیسیون پناهندگان سازمان ملل به دست آورد و به ژنو رفت<ref>طلوعی. محمود. '''''بازیگران عصر پهلوی؛ از فروغی تا فردوست.''''' تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2. ص 508.</ref><ref>میلانی. عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1. ص 146-147.</ref>.


در 1335ش به خدمت وزارت خارجه بازگشت و مدتی دبیر اول سفارت ایران در آنکارا بود؛ سپس توسط عبدالله انتظام، رئیس وقت شرکت ملی نفت ایران، به عنوان مشاور مخصوص به آنجا انتقال یافت. در شرکت نفت نشریه روشنفکری ''کاوش'' را منتشر کرد<ref>طلوعی. محمود. '''''بازیگران عصر پهلوی؛ از فروغی تا فردوست.''''' تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2. ص 509.</ref><ref>میلانی.  عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1. ص 155-156.</ref>. در سال‌های پایانی دهه سی و آغازین دهه چهل خورشیدی به همراه حسنعلی منصور گروه کوچکی از همفکران به نام کانون مترقی و سپس «[[حزب ایران نوین]]»<sup>*</sup> را تشکیل دادند و او قائم مقام دبیر کل حزب شد<ref>آبادیان، حسین. '''''دو دهه واپسین حکومت پهلوی.''''' تهران: موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، 1383، ص 268 به بعد.</ref>. با انتصاب منصور به نخست‌وزیری در اواخر 1342ش، وزیر دارایی کابینه او شد. پس از ترور و مرگ [[حسنعلی منصور|منصور]] به شکلی غیرمنتظره به نخست‌وزیری رسید<ref>عاقلی، باقر. '''''روزشمار تاریخ ایران؛ از مشروطه تا انقلاب.''''' تهران: گفتار، 1379، ج 2، ص 183.</ref>.


'''مآخذ:'''  
با وجود این‌که تصور می‌شد دوران صدارتش کوتاه خواهد بود،<ref>'''''خاطرات دکتر علینقی عالیخانی'''''. تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران. تهران: آبی، 1382، چ 2، ص 218.</ref> عملاً طولانی‌ترین دوره زمامداری را (12 سال و 6 ماه و 12 روز) در میان نخست‌وزیران دوران سلطنت مشروطه ایران داشت تا در مرداد 1356ش به خواست شاه کناره‌گیری کرد<ref>میلانی. عباس. '''''معمای هویدا'''''. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1. ص 378.</ref><ref>عاقلی. باقر. '''''روزشمار تاریخ ایران؛ از مشروطه تا انقلاب'''''. تهران: گفتار، 1379، ج 2. ص 323.</ref> و متصدی وزارت دربار شد. با شعله‌ور شدن آتش [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]]<sup>*</sup> ایران از این سمت نیز کنار رفت. در اواسط آبان 1357ش در دولت نظامی ازهاری و به سودای فرونشاندن خشم مردم بازداشت و زندانی شد<ref>پهلوی، محمدرضا. '''''پاسخ به تاریخ'''''. ترجمه حسین ابوترابیان، تهران: 1371، ص 350.</ref><ref>'''''خاطرات عبدالمجید مجیدی؛ وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجه 1351-1356.''''' تهران: گام نو، 1382، ص 180-182.</ref>. پس از [[انقلاب اسلامی ایران|پیروزی انقلاب]] در دادگاهی به ریاست صادق خلخالی، رئیس [[دادگاه های انقلاب|دادگاه انقلاب]] محاکمه و در پایان جلسه دوم دادگاه، به اتهام فساد فی‌الارض به اعدام محکوم شد<ref>خلخالی. صادق. '''''خاطرات آیت‌الله خلخالی'''''. تهران: سایه، 1379، چ 1. ص 385.</ref>. حکم اعدامش دقایقی پس از پایان جلسه دادگاه، عصر روز 18 فروردین 1358ش اجرا شد<ref>خلخالی. صادق. '''''خاطرات آیت‌الله خلخالی'''''. تهران: سایه، 1379، چ 1. ص 387.</ref>.


1-    ميلاني، عباس. '''''معماي هويدا'''''. تهران: آتيه و اختران، 1380، چ 1، ص 45.
== نیز نگاه کنید به ==


2-    ميلاني. همان. ص 46؛ خلخالي، صادق. '''''خاطرات آيت‌الله خلخالي'''''. تهران: سايه، 1379، چ 1، ص 376.
* [[حزب ایران نوین]]
 
* [[حسنعلی منصور]]
3-    ميلاني. همان. ص 56-62.
* [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]]<br />
 
4-    طلوعي، محمود. '''''بازيگران عصر پهلوي؛ از فروغي تا فردوست.''''' تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2، ص 505-506.
 
5-    ميلاني. همان. ص 136؛ صدر، جواد. '''''نگاهي از درون؛ خاطرات سياسي دكتر جواد صدر.''''' به كوشش مرتضي رسولي‌پور. تهران: علم، 1381، ص 385-386.
 
6-    طلوعي. همان. ص 508؛ ميلاني. همان. ص 146-147.
 
7-    طلوعي. همان. ص 509؛ ميلاني. همان. ص 155-156.
 
8-    آباديان، حسين. '''''دو دهة واپسين حكومت پهلوي.''''' تهران: موسسة مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي، 1383، ص 268 به بعد.
 
9-    عاقلي، باقر. '''''روزشمار تاريخ ايران؛ از مشروطه تا انقلاب.''''' تهران: گفتار، 1379، ج 2، ص 183.
 
10-  '''''خاطرات دكتر علينقي عاليخاني'''''. تاريخ شفاهي بنياد مطالعات ايران. تهران: آبي، 1382، چ 2، ص 218.
 
11-  ميلاني. همان. ص 378؛ عاقلي. همان. ص 323.
 
12-  پهلوي، محمدرضا. '''''پاسخ به تاريخ'''''. ترجمة حسين ابوترابيان، تهران: 1371، ص 350؛ '''''خاطرات عبدالمجيد مجيدي؛ وزير مشاور و رئيس سازمان برنامه و بودجه 1351-1356.''''' تهران: گام نو، 1382، ص 180-182.
 
13-  خلخالي. همان. ص 385.
 
14-  خلخالي. همان. ص 387.


== مآخذ ==
<references />
== منبع اصلی ==


[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
== نویسنده مقاله ==
امید پارسانژاد
امید پارسانژاد
 
[[رده:علوم سیاسی]]
منبع اصلی
 
نویسنده مقاله

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰

امیرعباس هویدا برگرفته از وبسایت خبرگزاری تسنیم قابل بازیابی ازhttps://www.tasnimnews.com/fa/news/1399/06/24/2348521/%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%A7%D9%88-%D9%81%D9%82%D8%B7-%DB%8C%DA%A9-%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D9%88%D8%B1%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF

هویدا، امیرعباس، (1334ق / 1916م-1358ش)، رجل سیاسی و نخست‌وزیر.

در تهران به دنیا آمد[۱]. فرزند حبیب‌الله هویدا (عین‌الملک)، دیپلمات عالی‌رتبه وزارت امور خارجه بود[۲][۳]. سال‌های کودکی و نوجوانی را به دلیل مأموریت‌های پدر در دمشق و بیروت گذراند. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه فرانسوی دمشق آغاز کرد و تحصیلات متوسطه را در مدرسه فرانسوی بیروت به پایان رساند[۴].

در سال 1317ش که برای ادامه تحصیل عازم اروپا شد، به زبان‌های فرانسه و عربی تسلط داشت. از دانشگاه آزاد بروکسل در بلژیک لیسانس علوم سیاسی گرفت[۵] و در 1321ش، پس از 20 سال به ایران بازگشت. برای خدمت سربازی به دانشکده افسری رفت و در 1322ش به استخدام وزارت امور خارجه درآمد. پس از پایان دوران خدمت، به عنوان دبیر اول سفارت ایران به پاریس رفت و پس از مدتی برای خدمت در دفتر تازه تأسیس کنسولی ایران در اشتوتگارت به آلمان انتقال یافت[۶][۷].

دوستی‌اش با حسنعلی منصور* در آنجا شکل گرفت و ادامه یافت. در 1329ش به ایران بازگشت و چندی به عنوان معاون دایره روابط عمومی وزارت خارجه مشغول به کار شد، اما دو سال بعد و همزمان با اوج‌گیری نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران، شغلی در کمیسیون پناهندگان سازمان ملل به دست آورد و به ژنو رفت[۸][۹].

در 1335ش به خدمت وزارت خارجه بازگشت و مدتی دبیر اول سفارت ایران در آنکارا بود؛ سپس توسط عبدالله انتظام، رئیس وقت شرکت ملی نفت ایران، به عنوان مشاور مخصوص به آنجا انتقال یافت. در شرکت نفت نشریه روشنفکری کاوش را منتشر کرد[۱۰][۱۱]. در سال‌های پایانی دهه سی و آغازین دهه چهل خورشیدی به همراه حسنعلی منصور گروه کوچکی از همفکران به نام کانون مترقی و سپس «حزب ایران نوین»* را تشکیل دادند و او قائم مقام دبیر کل حزب شد[۱۲]. با انتصاب منصور به نخست‌وزیری در اواخر 1342ش، وزیر دارایی کابینه او شد. پس از ترور و مرگ منصور به شکلی غیرمنتظره به نخست‌وزیری رسید[۱۳].

با وجود این‌که تصور می‌شد دوران صدارتش کوتاه خواهد بود،[۱۴] عملاً طولانی‌ترین دوره زمامداری را (12 سال و 6 ماه و 12 روز) در میان نخست‌وزیران دوران سلطنت مشروطه ایران داشت تا در مرداد 1356ش به خواست شاه کناره‌گیری کرد[۱۵][۱۶] و متصدی وزارت دربار شد. با شعله‌ور شدن آتش انقلاب اسلامی* ایران از این سمت نیز کنار رفت. در اواسط آبان 1357ش در دولت نظامی ازهاری و به سودای فرونشاندن خشم مردم بازداشت و زندانی شد[۱۷][۱۸]. پس از پیروزی انقلاب در دادگاهی به ریاست صادق خلخالی، رئیس دادگاه انقلاب محاکمه و در پایان جلسه دوم دادگاه، به اتهام فساد فی‌الارض به اعدام محکوم شد[۱۹]. حکم اعدامش دقایقی پس از پایان جلسه دادگاه، عصر روز 18 فروردین 1358ش اجرا شد[۲۰].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ↑ میلانی، عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1، ص 45.
  2. ↑ میلانی. عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1 . ص 46.
  3. ↑ خلخالی، صادق. خاطرات آیت‌الله خلخالی. تهران: سایه، 1379، چ 1، ص 376.
  4. ↑ میلانی. عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1 . ص 56-62.
  5. ↑   طلوعی، محمود. بازیگران عصر پهلوی؛ از فروغی تا فردوست. تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2، ص 505-506.
  6. ↑ میلانی. عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1 . ص 136.
  7. ↑ صدر، جواد. نگاهی از درون؛ خاطرات سیاسی دکتر جواد صدر. به کوشش مرتضی رسولی‌پور. تهران: علم، 1381، ص 385-386.
  8. ↑ طلوعی. محمود. بازیگران عصر پهلوی؛ از فروغی تا فردوست. تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2. ص 508.
  9. ↑ میلانی. عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1. ص 146-147.
  10. ↑ طلوعی. محمود. بازیگران عصر پهلوی؛ از فروغی تا فردوست. تهران: علم، 1374، چ 3، ج 2. ص 509.
  11. ↑ میلانی. عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1. ص 155-156.
  12. ↑ آبادیان، حسین. دو دهه واپسین حکومت پهلوی. تهران: موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، 1383، ص 268 به بعد.
  13. ↑ عاقلی، باقر. روزشمار تاریخ ایران؛ از مشروطه تا انقلاب. تهران: گفتار، 1379، ج 2، ص 183.
  14. ↑ خاطرات دکتر علینقی عالیخانی. تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران. تهران: آبی، 1382، چ 2، ص 218.
  15. ↑ میلانی. عباس. معمای هویدا. تهران: آتیه و اختران، 1380، چ 1. ص 378.
  16. ↑ عاقلی. باقر. روزشمار تاریخ ایران؛ از مشروطه تا انقلاب. تهران: گفتار، 1379، ج 2. ص 323.
  17. ↑ پهلوی، محمدرضا. پاسخ به تاریخ. ترجمه حسین ابوترابیان، تهران: 1371، ص 350.
  18. ↑ خاطرات عبدالمجید مجیدی؛ وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجه 1351-1356. تهران: گام نو، 1382، ص 180-182.
  19. ↑ خلخالی. صادق. خاطرات آیت‌الله خلخالی. تهران: سایه، 1379، چ 1. ص 385.
  20. ↑ خلخالی. صادق. خاطرات آیت‌الله خلخالی. تهران: سایه، 1379، چ 1. ص 387.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

امید پارسانژاد

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=امیرعباس_هویدا&oldid=5248»