حسن وحید دستگردی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | [[پرونده:62968384.png|بندانگشتی|حسن وحید دستگردی برگرفته از وبسایت ایسنا قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.isna.ir/news/1403010501855/%D8%AE%D8%B4%D9%85-%D9%88%D8%AD%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%DB%8C%D9%85%D8%A7]] | ||
'''[[حسن وحید دستگردی|وحید دستگردی]]،''' حسن وحید دستگردی متخلص به وحید [8 ذیحجه 1298ق/ دی 1321ش] شاعر، نویسنده و مجلهنگار برجسته [[کشور ایران|ایران]] و بنیانگزار [[ارمغان|مجله ارمغان]] در روستای دستگرد [[اصفهان]] دیده به جهان گشود و در همانجا تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانهها کسب کرد و پس از وقوع [[انقلاب مشروطه]] و سپس جنگ جهانی اول در شمار مبارزان مشروطهخواه درآمد و با سرودن چکامههای وطنی تبحّر خود را درشعرسرائی نشان داد. جز آن او در انواع شعر دست داشت و به خصوص در شعر کهن فارسی صاحب سبک بود. وی پس از [[انقلاب مشروطه]] از کار در سیاست و اجتماع خود را برحذر میداشت. او علوم ادبی را به سبک قدیم و به خوبی فرا گرفته بود و در فن معانی بیان، عروض، نقد شعر و ادبیات عرب استادی برجسته شد. به طوری که در برخی شمارههای مجله ارمغان آثاری از ادیبان و شاعران برجسته عرب را به شعر فارسی درآورد. فعالیتهای مطبوعاتی وحید با نشریاتی که خود او مقارن با [[انقلاب مشروطه]] در [[اصفهان]] تأسیس کرده بود آغاز شد. این روزنامهها به نامهای پروانه، [[زاینده رود]]، درفش کاویان و چند نام دیگر هر یک مدتی کوتاه منتشر شدند و وحید آثار خود را در آنها به چاپ میرساند<ref name=":0">اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران.''''' تهران: فرهنگ معاصر، 1380، ج3/459- 466؛ دورههای مختلف '''''مجله ارمغان'''''</ref><ref name=":1">وحید دستگردی، حسن. '''''شرح حال'''''. مجله یغما، سال20 ش3 [خرداد 1346ش] ص148- 150'''. '''</ref>. | |||
وحید دستگردی [[ارمغان|مجله ارمغان]] را در 1298ش بنیاد گذاشت و اولین شماره آن را در بهمن همین سال منتشر کرد. چند سال اول، انتشار مجله مرتب نبود. بعدها با خرید چاپخانه مخصوص، مجله مرتباً منتشر میشد. هر سال ارمغان ده شماره داشت و به جای شماره 11 و 12، کتابی از آثار منتشره جدید مجله به مشترکان اهدا میگردید. ارمغان سبکی کهنه پسند داشت و از اشعار و سرودههای جدید ادبی چیزی در آن مشاهده نمیشد. معهذا [[ارمغان]] یکی از بهترین مجلات تحقیقی و ادبی ایران است<ref name=":0" />. [[ارمغان]] چند دوره منتشر گردید. اما آخرین شماره دوره اول آن که مقارن با مرگ وحید به آخر رسید در دی 1320ش انتشار یافت. وحید در 9 دی ماه 1321ش در [[تهران مصور|تهران]] درگذشت و در امامزاده عبدالله به خاک سپرده شد. او شرح حال کوتاه خود را نوشته که در [[مجله یغما]] به طبع رسیده و نیز احوال خود را به طور منظوم در ابتدای مثنوی «سرگذشت اردشیر» آورده است<ref name=":1" />. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
'''مآخذ | * [[ارمغان|مجله ارمغان]] | ||
* [[انقلاب مشروطه]] | |||
== '''مآخذ''' == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
فاطمه ارغوان یغمایی | فاطمه ارغوان یغمایی | ||
[[رده:رسانه ها و ارتباطات]] | |||
[[رده:مطبوعات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۷
وحید دستگردی، حسن وحید دستگردی متخلص به وحید [8 ذیحجه 1298ق/ دی 1321ش] شاعر، نویسنده و مجلهنگار برجسته ایران و بنیانگزار مجله ارمغان در روستای دستگرد اصفهان دیده به جهان گشود و در همانجا تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانهها کسب کرد و پس از وقوع انقلاب مشروطه و سپس جنگ جهانی اول در شمار مبارزان مشروطهخواه درآمد و با سرودن چکامههای وطنی تبحّر خود را درشعرسرائی نشان داد. جز آن او در انواع شعر دست داشت و به خصوص در شعر کهن فارسی صاحب سبک بود. وی پس از انقلاب مشروطه از کار در سیاست و اجتماع خود را برحذر میداشت. او علوم ادبی را به سبک قدیم و به خوبی فرا گرفته بود و در فن معانی بیان، عروض، نقد شعر و ادبیات عرب استادی برجسته شد. به طوری که در برخی شمارههای مجله ارمغان آثاری از ادیبان و شاعران برجسته عرب را به شعر فارسی درآورد. فعالیتهای مطبوعاتی وحید با نشریاتی که خود او مقارن با انقلاب مشروطه در اصفهان تأسیس کرده بود آغاز شد. این روزنامهها به نامهای پروانه، زاینده رود، درفش کاویان و چند نام دیگر هر یک مدتی کوتاه منتشر شدند و وحید آثار خود را در آنها به چاپ میرساند[۱][۲].
وحید دستگردی مجله ارمغان را در 1298ش بنیاد گذاشت و اولین شماره آن را در بهمن همین سال منتشر کرد. چند سال اول، انتشار مجله مرتب نبود. بعدها با خرید چاپخانه مخصوص، مجله مرتباً منتشر میشد. هر سال ارمغان ده شماره داشت و به جای شماره 11 و 12، کتابی از آثار منتشره جدید مجله به مشترکان اهدا میگردید. ارمغان سبکی کهنه پسند داشت و از اشعار و سرودههای جدید ادبی چیزی در آن مشاهده نمیشد. معهذا ارمغان یکی از بهترین مجلات تحقیقی و ادبی ایران است[۱]. ارمغان چند دوره منتشر گردید. اما آخرین شماره دوره اول آن که مقارن با مرگ وحید به آخر رسید در دی 1320ش انتشار یافت. وحید در 9 دی ماه 1321ش در تهران درگذشت و در امامزاده عبدالله به خاک سپرده شد. او شرح حال کوتاه خود را نوشته که در مجله یغما به طبع رسیده و نیز احوال خود را به طور منظوم در ابتدای مثنوی «سرگذشت اردشیر» آورده است[۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه ارغوان یغمایی