پرش به محتوا

ترکمنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی « '''تركمني'''/ torkmæni/؛ براساس طبقه‌بندي باسكاكوف متعلق به گروه اغوز شاخة تركيك خانواده زبان‌هاي آلتايي است.<sup>1</sup> تركمني را مي‌توان اصطلاحي پوششي براي طيفي از گويش‌ها دانست كه از لحاظ واجي و صرفي تا حد قابل ملاحظه‌اي با يكديگر متفاوتند.<sup>2</su...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:پراکندگی زبان ترکمنی در آسیای میانه.png|بندانگشتی|پراکندگی زبان ترکمنی در آسیای میانه، برگرفته از سایت ویکی پدیا، قابل بازیابی از[https://fa.wikipedia.org/wiki/زبان_ترکمنی https://fa.wikipedia.org]]]
'''تركمني'''/ torkmæni/؛ براساس طبقه‌بندي باسكاكوف متعلق به گروه اغوز شاخة تركيك خانواده زبان‌هاي آلتايي است.<sup>1</sup> تركمني را مي‌توان اصطلاحي پوششي براي طيفي از گويش‌ها دانست كه از لحاظ واجي و صرفي تا حد قابل ملاحظه‌اي با يكديگر متفاوتند.<sup>2</sup> در اين زبان دو گروه وجود دارد: گويش‌هاي اصلي يا مركزي و گويش‌هاي فرعي. زبان ادبي مورد توافق عمومي گويش‌هاي اصلي است.<sup>3</sup> اين زبان از ديدگاه زبان‌شناسي تا حد زيادي با تركي جديد و آذربايجاني مرتبط است.<sup>4</sup> يك تقسيم‌بندي جغرافيايي نيز تركمني، آذربايجاني و تركي تركيه را در گروه جنوب غربي گويش‌هاي تركي قرار مي‌دهد.<sup>5</sup> در آثار مورخان، جغرافي‌دانان و ساير نويسندگان مسلماني كه در حوزة امپراتوري سلجوقيان و دولت‌هاي پس از آن مطالعه مي‌كنند، اصطلاح «تركمن» غالباً به قبايل اغوزي كه مسلمان شدند، اطلاق مي‌شود.<sup>6</sup> (← تركمن، قوم) اصطلاح تركمن<sup>*</sup> از اواخر سدة چهارم در منابع اسلامي مورد استفاده قرار گرفت<sup>7</sup> و در نيمة سدة پنجم و هم زمان با تهاجم سلاجقه در خراسان و خوارزم رواج فراوان يافت و بيهقي و گرديزي آن را براي تركان غُز به كار بردند.<sup>8</sup> قلمرو اصلي اين زبان جمهوري تركمنستان است، اما بسياري از سخنگويان آن را در جمهوري‌هاي ازبكستان، تاجيكستان، قزاقستان و نيز ايران، افغانستان، پاكستان و تركيه مي‌توان يافت.<sup>9</sup> قسمت عمدة تركمن‌هاي ايران كه از دو طايفة «جعفرباي» و «آتاباي» هستند متفقاً خود را يوموت /yomut/ مي‌نامند، در ناحية دشتِ گرگان (تركمن صحرا) زندگي مي‌كنند.<sup>10</sup> آمار متفاوتي از جمعيت تركمن‌ها ارائه شده است.<sup>11</sup> (← تركمن، قوم) بزرگ‌ترين مركز شهري تركمن‌هاي ايران گنبد كاووس در استان گلستان است.<sup>12</sup> اگر چه شهرهاي آق‌قلا و بندر تركمن نيز بخش‌ كثيري از تركمن‌هاي ايران را در خود جاي داده‌اند. زبان‌هاي گروه اغوز در دورة تكامل تاريخي خود به علت مجاورت و اختلاط با اقوام مختلف تحت تأثير زبان‌هاي مختلفي مانند عربي، فارسي و اسلاو قرار گرفته و هر كدام ويژگي‌هاي مخصوص امروزي را پيدا كرده‌اند. با اين وجود همة آن‌ها كم و بيش ويژگي‌هاي عمومي زبان‌هاي گروه اغوز را هم حفظ كرده‌اند.<sup>13</sup> مقايسة آثار منظوم و منثور تركمني در جمهوري تركمنستان و ايران نشان مي‌دهد كه تفاوت اساسي تركمني در اين جمهوري با مناطق تركمن‌نشين ايران در به كار بردن كلمات دخيل است.<sup>14</sup> در تركمنستان بسياري از لغات و اصطلاحات روسي و غربي  وارد زبان تركمني شده است و در ايران برخي از لغات فارسي وارد اين زبان شده است.<sup>15</sup> زبان‌هاي تركيك از لحاظ ساختار زباني شباهت قابل ملاحظه‌اي دارند و تقريباً اغلب مشخصه‌هاي برجسته مانند هماهنگي واكه‌اي، ساخت پيوندي و توالي فاعل ـ مفعول ـ فعل (sov) در جمله با تغييرات جزيي در اين زبان‌ها ديده مي‌شود.<sup>16</sup> نظام همخواني تركمني مانند ساير زبان‌هاي تركيك وجوه اشتراك قابل توجهي با زبان فارسي دارد. به نظر مي‌رسد كاربرد همخوان‌هاي/w,ŋ/ از مهم‌ترين وجوه افتراق تركمني با فارسي باشد.<sup>17</sup> تركمني در مقايسه با فارسي داراي نظام واكه‌اي گسترده‌تري است، كشش واكه‌اي مميز معناست و تقريباً هر 9 واكة اين زبان داراي جفتِ كشيده است. اما كشش واكه‌اي در خط نمايانده نمي‌شود.<sup>18</sup> نشانة مصدري /-mek يا –mak/ است. در مصدر منفي اين پسوند به /-mazlık/ تغيير مي‌يابد. مانند ننوشتن= /yazmazlık/.<sup>19</sup> تركمني در ساير بخش‌هاي صرفي و نحوي به ويژه تصريف اسم‌ها، وندهاي ملكي، عملكرد صفت، ضمير، عدد، جهت و وجه فعلي با زبان‌هاي تركيك از نظر اصول و قواعد و شكل داراي اساس مشترك است.<sup>20</sup> ادبيات تركمني بيشتر به صورت شفاهي است. اغلب اشعار تركمني با وزن هجايي و دو بيتي است و قوشقي (قوشما) ناميده مي‌شود.<sup>21</sup> ادبيات اين زبان غالباً حماسي و تعليمي است. در داستان‌هاي حماسي مانند كوراوغلو در ميان تركمن‌ها رايج است.<sup>22</sup> بزرگ‌ترين شاعر تركمن‌ها مختوم قلي است كه ديوانش به زبان‌هاي ديگر ترجمه شده است.<sup>23</sup> برخي او را بنيان‌گذار ادبيات تركمني مي‌دانند.<sup>24</sup> اغلب شعراي تركمن از قبيله گوكلن /guklæn/ بوده‌اند.<sup>25</sup> در جمهوري تركمنستان آثار كلاسيكي چون شاهنامه و نيز كتاب‌هاي نويسندگان روسي مانند تورگنيف، ماكسيم گورگي و چخوف نيز به تركمني ترجمه شده است.<sup>26</sup> در اين جمهوري تا 1922 از خط عربي استفاده مي‌‌شد. از 1923 تا 1929 تعديلي جزيي در خط عربي ايجاد شد. از 1929 تا 1940 از خط لاتين (البته با تعديل‌هايي در 1930، 1934 و 1936) استفاده شد و از 1940 خط سيريلي به كار گرفته شد.<sup>27</sup> آخرين الفبا تا حد قابل قبولي براي بيان زبان تركمني و واژه‌هاي قرضي روسي رضايت بخش است اما هنوز نارسايي‌هايي دارد مثلاً تفاوت واكه‌هاي بلند و كوتاه تركمني را نشان نمي‌دهد.<sup>28</sup> تركمن‌هاي ايران هنوز براي نگارش زبان خويش از خط عربي استفاده مي‌كنند.<sup>29</sup> از دلايل عمدة اين موضوع  ممنوعيت كاربرد زبان مادري به عنوان زبان آموزش و تحصيل در مدارس مناطق دو زبانة ايران است.<sup>30</sup>
'''[[ترکمنی]]'''/ torkmæni/؛ براساس طبقه‌بندی باسکاکوف متعلق به گروه اغوز شاخه ترکیک خانواده زبان‌های آلتایی است<ref>گلی، امین‌الله. '''''سیری در تاریخ سیاسی ـ اجتماعی ترکمن‌ها'''''. تهران: نشر علم (1366)، ص243.</ref><ref name=":0">Campbell. G. L. "Turkmen". '''''Compendium of the world’s Languages.''''' London: Routledge. (2000), 2nd ed. Vol II, p 1697.</ref>. [[ترکمنی]] را می‌توان اصطلاحی پوششی برای طیفی از گویش‌ها دانست که از لحاظ واجی و صرفی تا حد قابل ملاحظه‌ای با یکدیگر متفاوتند<ref name=":0" />. در این زبان دو گروه وجود دارد: گویش‌های اصلی یا مرکزی و گویش‌های فرعی. زبان ادبی مورد توافق عمومی گویش‌های اصلی است<ref name=":0" />. این زبان از دیدگاه زبان‌شناسی تا حد زیادی با ترکی جدید و آذربایجانی مرتبط است<ref>Nissman, D.B. "Turkmenistan", '''''Encyclopeadia''''' '''''Americana'''''. Danbury: Scholashc Library Publishing. Inc (2005), vol 27, p 279.</ref>.  


نك. تركي، آذربايجاني
یک تقسیم‌بندی جغرافیایی نیز [[ترکمنی]]، [[آذربایجانی]] و [[ترکی]] ترکیه را در گروه جنوب غربی گویش‌های [[ترکی]] قرار می‌دهد<ref name=":1">هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. تهران: نشر نو، 1365، ص298.</ref>. در آثار مورخان، جغرافی‌دانان و سایر نویسندگان مسلمانی که در حوزه امپراتوری [[سلجوقیان]] و دولت‌های پس از آن مطالعه می‌کنند، اصطلاح «[[ترکمن]]» غالباً به قبایل اغوزی که مسلمان شدند، اطلاق می‌شود<ref name=":1" />. (← [[ترکمن|ترکمن، قوم]]) اصطلاح [[ترکمن]]<sup>*</sup> از اواخر سده چهارم در منابع اسلامی مورد استفاده قرار گرفت<ref>گلی، امین‌الله. '''''سیری در تاریخ سیاسی – اجتماعی ترکمن‌ها'''''. ص31.</ref> و در نیمه سده پنجم و هم زمان با تهاجم سلاجقه در خراسان و خوارزم رواج فراوان یافت و بیهقی و گردیزی آن را برای ترکان غُز به کار بردند<ref>پورصفر قصابی‌نژاد،علی. '''''«ترکمن 1».''''' ص157.</ref>. قلمرو اصلی این زبان جمهوری ترکمنستان است، اما بسیاری از سخنگویان آن را در جمهوری‌های ازبکستان، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D8%A7%D8%AC%DB%8C%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 تاجیکستان]، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%82%D8%B2%D8%A7%D9%82%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 قزاقستان] و نیز [[ایران]]، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 افغانستان]، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 پاکستان] و ترکیه می‌توان یافت<ref>رضایی باغ‌بیدی، حسن. «زبان‌های غیرایرانی»، '''''دایرهالمعارف بزرگ اسلامی'''''. زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران: مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 1380، ج10، ص552.</ref>. قسمت عمده ترکمن‌های ایران که از دو طایفه «جعفربای» و «آتابای» هستند متفقاً خود را یوموت /yomut/ می‌نامند، در ناحیه دشتِ گرگان ([[ترکمن صحرا]]) زندگی می‌کنند<ref>پورکریم، هوشنگ. «ترکمن‌های ایران3»، '''''هنر و مردم'''''. آبان و آذر1346، ش 62و 61،ص49. </ref>.  


آمار متفاوتی از جمعیت ترکمن‌ها ارائه شده است<ref>Comrie, B. "Turkic Languages", '''''International Encyclopadia of Linguistics.''''' W. Bright (ed). New York – oxford: OUP 1992, v.4, p190</ref><ref>برگرفته از  https://www.ethnologue.com/      </ref><ref>برگرفته از [https://www.wikipedia.org/ https://www.wikipedia.org]</ref>. (← [[ترکمن|ترکمن، قوم]]) بزرگ‌ترین مرکز شهری ترکمن‌های ایران گنبد کاووس در [[استان گلستان]] است<ref>پورکریم، هوشنگ. «ترکمن‌های ایران4»، '''''هنر و مردم'''''. 1346، ش63، ص28.</ref>. اگر چه شهرهای آق‌قلا و بندر [[ترکمن]] نیز بخش‌ کثیری از ترکمن‌های ایران را در خود جای داده‌اند. زبان‌های گروه اغوز در دوره تکامل تاریخی خود به علت مجاورت و اختلاط با اقوام مختلف تحت تأثیر زبان‌های مختلفی مانند [[عربی]]، [[فارسی]] و اسلاو قرار گرفته و هر کدام ویژگی‌های مخصوص امروزی را پیدا کرده‌اند. با این وجود همه آن‌ها کم و بیش ویژگی‌های عمومی زبان‌های گروه اغوز را هم حفظ کرده‌اند<ref>هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. ص300.</ref>.


'''مآخذ:'''
مقایسه آثار منظوم و منثور [[ترکمنی]] در جمهوری ترکمنستان و [[کشور ایران|ایران]] نشان می‌دهد که تفاوت اساسی [[ترکمنی]] در این جمهوری با مناطق ترکمن‌نشین ایران در به کار بردن کلمات دخیل است<ref name=":2">هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. ص289.</ref>. در ترکمنستان بسیاری از لغات و اصطلاحات روسی و غربی  وارد زبان [[ترکمنی]] شده است و در [[ایران]] برخی از لغات [[فارسی]] وارد این زبان شده است<ref name=":2" />. زبان‌های ترکیک از لحاظ ساختار زبانی شباهت قابل ملاحظه‌ای دارند و تقریباً اغلب مشخصه‌های برجسته مانند هماهنگی واکه‌ای، ساخت پیوندی و توالی فاعل ـ مفعول ـ فعل (sov) در جمله با تغییرات جزیی در این زبان‌ها دیده می‌شود<ref>Kornfilt, J. "Turkish and the Turkic Languages", '''''The world’s Major Languages''''', B. comrie(ed). London & New York: Routledge. 1989, p. 619.</ref>. نظام همخوانی [[ترکمنی]] مانند سایر زبان‌های ترکیک وجوه اشتراک قابل توجهی با زبان [[فارسی]] دارد. به نظر می‌رسد کاربرد همخوان‌های/w,ŋ/ از مهم‌ترین وجوه افتراق [[ترکمنی]] با [[فارسی]] باشد<ref name=":0" />. [[ترکمنی]] در مقایسه با [[فارسی]] دارای نظام واکه‌ای گسترده‌تری است، کشش واکه‌ای ممیز معناست و تقریباً هر 9 واکه این زبان دارای جفتِ کشیده است. اما کشش واکه‌ای در خط نمایانده نمی‌شود<ref name=":0" />. نشانه مصدری /-mek یا –mak/ است. در مصدر منفی این پسوند به /-mazlık/ تغییر می‌یابد. مانند ننوشتن= /yazmazlık/.<ref name=":3">Campbell. G. L. "Turkmen". '''''Compendium of the world’s Languages.''''' London: Routledge. (2000), 2nd ed. Vol II, p 1698. </ref> ترکمنی در سایر بخش‌های صرفی و نحوی به ویژه تصریف اسم‌ها، وندهای ملکی، عملکرد صفت، ضمیر، عدد، جهت و وجه فعلی با زبان‌های ترکیک از نظر اصول و قواعد و شکل دارای اساس مشترک است<ref name=":3" />.


1.    Campbell. G. L. "Turkmen". '''''Compendium of the world’s Languages.''''' London: Routledge. (2000), 2nd ed. Vol II, p 1697.
ادبیات [[ترکمنی]] بیشتر به صورت شفاهی است. اغلب اشعار [[ترکمنی]] با وزن هجایی و دو بیتی است و قوشقی (قوشما) نامیده می‌شود<ref>هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. ص286و 285.</ref>. ادبیات این زبان غالباً حماسی و تعلیمی است. در داستان‌های حماسی مانند کوراوغلو در میان ترکمن‌ها رایج است<ref name=":4">هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. ص286.</ref>. بزرگ‌ترین شاعر ترکمن‌ها مختوم قلی است که دیوانش به زبان‌های دیگر ترجمه شده است<ref name=":4" />. برخی او را بنیان‌گذار ادبیات ترکمنی می‌دانند<ref>هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. ص280.</ref>. اغلب شعرای ترکمن از قبیله گوکلن /guklæn/ بوده‌اند<ref name=":4" />.  


و
در جمهوری ترکمنستان آثار کلاسیکی چون شاهنامه و نیز کتاب‌های نویسندگان روسی مانند [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%DB%8C%D9%88%DB%8C%DA%86_%D8%AA%D9%88%D8%B1%DA%AF%DB%8C%D9%86%D9%81 تورگنیف]، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%A7%DA%A9%D8%B3%DB%8C%D9%85_%DA%AF%D9%88%D8%B1%DA%A9%DB%8C ماکسیم گورکی] و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%A2%D9%86%D8%AA%D9%88%D9%86_%D9%BE%D8%A7%D9%88%D9%84%D9%88%D9%88%DB%8C%DA%86_%DA%86%D8%AE%D9%88%D9%81 چخوف] نیز به [[ترکمنی]] ترجمه شده است<ref>هیئت، جواد. '''''سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی'''''. ص281.</ref>. در این جمهوری تا 1922 از خط [[عربی]] استفاده می‌‌شد. از 1923 تا 1929 تعدیلی جزیی در خط [[عربی]] ایجاد شد. از 1929 تا 1940 از خط لاتین (البته با تعدیل‌هایی در 1930، 1934 و 1936) استفاده شد و از 1940 خط سیریلی به کار گرفته شد<ref name=":5">بیگدلی، محمدرضا. '''''ترکمن‌های ایران'''''. تهران: پاسارگاد، 1369، ص318.</ref>. آخرین الفبا تا حد قابل قبولی برای بیان زبان [[ترکمنی]] و واژه‌های قرضی روسی رضایت بخش است اما هنوز نارسایی‌هایی دارد مثلاً تفاوت واکه‌های بلند و کوتاه [[ترکمنی]] را نشان نمی‌دهد<ref name=":5" />. ترکمن‌های [[کشور ایران|ایران]] هنوز برای نگارش زبان خویش از خط [[عربی]] استفاده می‌کنند<ref>رضایی باغ‌بیدی، حسن. «زبان‌های غیرایرانی»، '''''دایرهالمعارف بزرگ اسلامی'''''. زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران: مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 1380، ج10، ص553.</ref>. از دلایل عمده این موضوع  ممنوعیت کاربرد زبان مادری به عنوان زبان آموزش و تحصیل در مدارس مناطق دو زبانه [[ایران]] است<ref name=":2" />.


گلي، امين‌الله. '''''سيري در تاريخ سياسي ـ اجتماعي تركمن‌ها'''''. تهران: نشر علم (1366)، ص243.
== نیز نگاه کنید به ==


2.    Campbell. G. L. "Turkmen". P 1697.
* [[تاتی]]


3.    همانجا.
* [[تالشی]]


4.    Nissman, D.B. "Turkmenistan", '''''Encyclopeadia''''' '''''Americana'''''. Danbury: Scholashc Library Publishing. Inc (2005), vol 27, p 279.
* [[ترکی]]


5.    هيئت، جواد. '''''سيري در تاريخ زبان و لهجه‌هاي تركي'''''. تهران: نشر نو، 1365، ص298.
* [[آذربایجانی]]


6.    همانجا.
* [[قشقایی]]


7.    گلي، امين‌الله. '''''سيري در تاريخ سياسي – اجتماعي تركمن‌ها'''''. ص31.
* [[شاهسوند]]
* [[ترکمن صحرا]]
* [[سلجوقیان]]


8.    پورصفر قصابي‌نژاد،علي. '''''«تركمن 1».''''' ص157.
== '''مآخذ'''        ==
 
<references />
9.    رضايي باغ‌بيدي، حسن. «زبان‌هاي غيرايراني»، '''''ديرةالمعارف بزرگ اسلامي'''''. زير نظر كاظم موسوي بجنوردي، تهران: مركز دايرةالمعارف بزرگ اسلامي، 1380، ج10، ص552.
 
10.  پوركريم، هوشنگ. «تركمن‌هاي ايران3»، '''''هنر و مردم'''''. آبان و آذر1346، ش 62و 61،ص49.
 
11.  Comrie, B. "Turkic Languages", '''''International Encyclopadia of Linguistics.''''' W. Bright (ed). New York – oxford: OUP 1992, v.4, p190 , &
 
www. www. Ethnologue. Com &
 
www. Wikipedia. Com
 
12.  پوركريم، هوشنگ. «تركمن‌هاي ايران4»، '''''هنر و مردم'''''. 1346، ش63، ص28.
 
13.  هيئت، جواد. '''''سيري در تاريخ زبان و لهجه‌هاي تركي'''''. ص300.
 
14.  همان. ص289.
 
15.  همانجا.
 
16.  Kornfilt, J. "Turkish and the Turkic Languages", '''''The world’s Major Languages''''', B. comrie(ed). London & New York: Routledge. 1989, p. 619.
 
17.  Campbell, G. L. "Turkmen". P 1697.
 
18.  همانجا.
 
19.  همان. ص1698.
 
20.  همانجا.
 
21.  هيئت، جواد. '''''سيري در تاريخ زبان و لهجه‌هاي تركي'''''. ص286و 285.
 
22.  همان. ص286.
 
23.  همانجا.
 
24.  همان. ص280.
 
25.  همان. ص286.
 
26.  همان. ص281.
 
27.  بيگدلي، محمدرضا. '''''تركمن‌هاي ايران'''''. تهران: پاسارگاد، 1369، ص318.
 
28.  همانجا.
 
29.  رضايي باغ‌بيدي، حسن. '''''«زبان‌هاي غيرايراني'''''». ص553.
 
30.  هيئت، جواد. '''''سيري در تاريخ زبان و لهجه‌هاي تركي'''''. ص289.


== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== پیوند به بیرون ==
زبان ترکمنی،برگرفته از سایت [https://www.cgie.org.ir دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی]، قابل بازیابی از [https://www.cgie.org.ir/fa/article/224194/ترکمنی fa/article/224194/ترکمنی/https://www.cgie.org.ir]


== نویسنده مقاله ==
فرزین فهیم نیا
فرزین فهیم نیا
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
[[رده:زبان شناسی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۷

پراکندگی زبان ترکمنی در آسیای میانه، برگرفته از سایت ویکی پدیا، قابل بازیابی ازhttps://fa.wikipedia.org

ترکمنی/ torkmæni/؛ براساس طبقه‌بندی باسکاکوف متعلق به گروه اغوز شاخه ترکیک خانواده زبان‌های آلتایی است[۱][۲]. ترکمنی را می‌توان اصطلاحی پوششی برای طیفی از گویش‌ها دانست که از لحاظ واجی و صرفی تا حد قابل ملاحظه‌ای با یکدیگر متفاوتند[۲]. در این زبان دو گروه وجود دارد: گویش‌های اصلی یا مرکزی و گویش‌های فرعی. زبان ادبی مورد توافق عمومی گویش‌های اصلی است[۲]. این زبان از دیدگاه زبان‌شناسی تا حد زیادی با ترکی جدید و آذربایجانی مرتبط است[۳].

یک تقسیم‌بندی جغرافیایی نیز ترکمنی، آذربایجانی و ترکی ترکیه را در گروه جنوب غربی گویش‌های ترکی قرار می‌دهد[۴]. در آثار مورخان، جغرافی‌دانان و سایر نویسندگان مسلمانی که در حوزه امپراتوری سلجوقیان و دولت‌های پس از آن مطالعه می‌کنند، اصطلاح «ترکمن» غالباً به قبایل اغوزی که مسلمان شدند، اطلاق می‌شود[۴]. (← ترکمن، قوم) اصطلاح ترکمن* از اواخر سده چهارم در منابع اسلامی مورد استفاده قرار گرفت[۵] و در نیمه سده پنجم و هم زمان با تهاجم سلاجقه در خراسان و خوارزم رواج فراوان یافت و بیهقی و گردیزی آن را برای ترکان غُز به کار بردند[۶]. قلمرو اصلی این زبان جمهوری ترکمنستان است، اما بسیاری از سخنگویان آن را در جمهوری‌های ازبکستان، تاجیکستان، قزاقستان و نیز ایران، افغانستان، پاکستان و ترکیه می‌توان یافت[۷]. قسمت عمده ترکمن‌های ایران که از دو طایفه «جعفربای» و «آتابای» هستند متفقاً خود را یوموت /yomut/ می‌نامند، در ناحیه دشتِ گرگان (ترکمن صحرا) زندگی می‌کنند[۸].

آمار متفاوتی از جمعیت ترکمن‌ها ارائه شده است[۹][۱۰][۱۱]. (← ترکمن، قوم) بزرگ‌ترین مرکز شهری ترکمن‌های ایران گنبد کاووس در استان گلستان است[۱۲]. اگر چه شهرهای آق‌قلا و بندر ترکمن نیز بخش‌ کثیری از ترکمن‌های ایران را در خود جای داده‌اند. زبان‌های گروه اغوز در دوره تکامل تاریخی خود به علت مجاورت و اختلاط با اقوام مختلف تحت تأثیر زبان‌های مختلفی مانند عربی، فارسی و اسلاو قرار گرفته و هر کدام ویژگی‌های مخصوص امروزی را پیدا کرده‌اند. با این وجود همه آن‌ها کم و بیش ویژگی‌های عمومی زبان‌های گروه اغوز را هم حفظ کرده‌اند[۱۳].

مقایسه آثار منظوم و منثور ترکمنی در جمهوری ترکمنستان و ایران نشان می‌دهد که تفاوت اساسی ترکمنی در این جمهوری با مناطق ترکمن‌نشین ایران در به کار بردن کلمات دخیل است[۱۴]. در ترکمنستان بسیاری از لغات و اصطلاحات روسی و غربی  وارد زبان ترکمنی شده است و در ایران برخی از لغات فارسی وارد این زبان شده است[۱۴]. زبان‌های ترکیک از لحاظ ساختار زبانی شباهت قابل ملاحظه‌ای دارند و تقریباً اغلب مشخصه‌های برجسته مانند هماهنگی واکه‌ای، ساخت پیوندی و توالی فاعل ـ مفعول ـ فعل (sov) در جمله با تغییرات جزیی در این زبان‌ها دیده می‌شود[۱۵]. نظام همخوانی ترکمنی مانند سایر زبان‌های ترکیک وجوه اشتراک قابل توجهی با زبان فارسی دارد. به نظر می‌رسد کاربرد همخوان‌های/w,ŋ/ از مهم‌ترین وجوه افتراق ترکمنی با فارسی باشد[۲]. ترکمنی در مقایسه با فارسی دارای نظام واکه‌ای گسترده‌تری است، کشش واکه‌ای ممیز معناست و تقریباً هر 9 واکه این زبان دارای جفتِ کشیده است. اما کشش واکه‌ای در خط نمایانده نمی‌شود[۲]. نشانه مصدری /-mek یا –mak/ است. در مصدر منفی این پسوند به /-mazlık/ تغییر می‌یابد. مانند ننوشتن= /yazmazlık/.[۱۶] ترکمنی در سایر بخش‌های صرفی و نحوی به ویژه تصریف اسم‌ها، وندهای ملکی، عملکرد صفت، ضمیر، عدد، جهت و وجه فعلی با زبان‌های ترکیک از نظر اصول و قواعد و شکل دارای اساس مشترک است[۱۶].

ادبیات ترکمنی بیشتر به صورت شفاهی است. اغلب اشعار ترکمنی با وزن هجایی و دو بیتی است و قوشقی (قوشما) نامیده می‌شود[۱۷]. ادبیات این زبان غالباً حماسی و تعلیمی است. در داستان‌های حماسی مانند کوراوغلو در میان ترکمن‌ها رایج است[۱۸]. بزرگ‌ترین شاعر ترکمن‌ها مختوم قلی است که دیوانش به زبان‌های دیگر ترجمه شده است[۱۸]. برخی او را بنیان‌گذار ادبیات ترکمنی می‌دانند[۱۹]. اغلب شعرای ترکمن از قبیله گوکلن /guklæn/ بوده‌اند[۱۸].

در جمهوری ترکمنستان آثار کلاسیکی چون شاهنامه و نیز کتاب‌های نویسندگان روسی مانند تورگنیف، ماکسیم گورکی و چخوف نیز به ترکمنی ترجمه شده است[۲۰]. در این جمهوری تا 1922 از خط عربی استفاده می‌‌شد. از 1923 تا 1929 تعدیلی جزیی در خط عربی ایجاد شد. از 1929 تا 1940 از خط لاتین (البته با تعدیل‌هایی در 1930، 1934 و 1936) استفاده شد و از 1940 خط سیریلی به کار گرفته شد[۲۱]. آخرین الفبا تا حد قابل قبولی برای بیان زبان ترکمنی و واژه‌های قرضی روسی رضایت بخش است اما هنوز نارسایی‌هایی دارد مثلاً تفاوت واکه‌های بلند و کوتاه ترکمنی را نشان نمی‌دهد[۲۱]. ترکمن‌های ایران هنوز برای نگارش زبان خویش از خط عربی استفاده می‌کنند[۲۲]. از دلایل عمده این موضوع  ممنوعیت کاربرد زبان مادری به عنوان زبان آموزش و تحصیل در مدارس مناطق دو زبانه ایران است[۱۴].

نیز نگاه کنید به

مآخذ       

  1. ↑ گلی، امین‌الله. سیری در تاریخ سیاسی ـ اجتماعی ترکمن‌ها. تهران: نشر علم (1366)، ص243.
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ Campbell. G. L. "Turkmen". Compendium of the world’s Languages. London: Routledge. (2000), 2nd ed. Vol II, p 1697.
  3. ↑ Nissman, D.B. "Turkmenistan", Encyclopeadia Americana. Danbury: Scholashc Library Publishing. Inc (2005), vol 27, p 279.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. تهران: نشر نو، 1365، ص298.
  5. ↑ گلی، امین‌الله. سیری در تاریخ سیاسی – اجتماعی ترکمن‌ها. ص31.
  6. ↑ پورصفر قصابی‌نژاد،علی. «ترکمن 1». ص157.
  7. ↑ رضایی باغ‌بیدی، حسن. «زبان‌های غیرایرانی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی. زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران: مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 1380، ج10، ص552.
  8. ↑ پورکریم، هوشنگ. «ترکمن‌های ایران3»، هنر و مردم. آبان و آذر1346، ش 62و 61،ص49.
  9. ↑ Comrie, B. "Turkic Languages", International Encyclopadia of Linguistics. W. Bright (ed). New York – oxford: OUP 1992, v.4, p190
  10. ↑ برگرفته از https://www.ethnologue.com/
  11. ↑ برگرفته از https://www.wikipedia.org
  12. ↑ پورکریم، هوشنگ. «ترکمن‌های ایران4»، هنر و مردم. 1346، ش63، ص28.
  13. ↑ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. ص300.
  14. ↑ ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. ص289.
  15. ↑ Kornfilt, J. "Turkish and the Turkic Languages", The world’s Major Languages, B. comrie(ed). London & New York: Routledge. 1989, p. 619.
  16. ↑ ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ Campbell. G. L. "Turkmen". Compendium of the world’s Languages. London: Routledge. (2000), 2nd ed. Vol II, p 1698.
  17. ↑ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. ص286و 285.
  18. ↑ ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. ص286.
  19. ↑ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. ص280.
  20. ↑ هیئت، جواد. سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی. ص281.
  21. ↑ ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ بیگدلی، محمدرضا. ترکمن‌های ایران. تهران: پاسارگاد، 1369، ص318.
  22. ↑ رضایی باغ‌بیدی، حسن. «زبان‌های غیرایرانی»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی. زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران: مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 1380، ج10، ص553.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

پیوند به بیرون

زبان ترکمنی،برگرفته از سایت دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی، قابل بازیابی از fa/article/224194/ترکمنی/https://www.cgie.org.ir

نویسنده مقاله

فرزین فهیم نیا

برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=ترکمنی&oldid=8341»