توفیق: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۸

توفیق برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی ازhttps://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D8%AA%D9%88%D9%81%DB%8C%D9%82/

توفیق، هفته‌نامه فکاهی که به مدیری حسین توفیق در تهران تأسیس و در 1341ق/1301ش به طور هفتگی منتشر می‌شد. مندرجات آن عمدتاً شامل اشعار فکاهی و اخلاقی، مقالات گوناگون و وقایع داخلی و خارجی بود که به طور اختصار تحت عنوان «یک مشت خبر» درج می‌شد. در صفحه چهارم اعلانات مختلف به چاپ می‌رسید. در اواسط سال پنجم توفیق امتیاز کاریکاتوری روزنامه را گرفت و از آن پس آن را با کاریکاتور بزرگی زینت می‌داد و به چاپ می‌رساند. بعد آن را از حالت فکاهی خارج و وسیله ترویج ادبیات قرار داد. در مدت شش سالی که روزنامه او ادبی بود، در نشر افکار و اشعار شعرای معاصر کوشید. اما از اول فرودین 1317ش دوباره آن را به صورت فکاهی درآورد. روزنامه توفیق تا هنگام مرگ حسین توفیق هیچ‌گاه توقیف و تعطیل نشد. پس از مرگ وی (29 بهمن 1318ش)، مدیریت روزنامه به عهده فرزندش محمدعلی توفیق واگذار شد. او نیز آن را به مدت 14 سال منتشر ساخت. پس از شهریور 1320ش، توفیق در زمره روزنامه‌های سیاسی و انتقادی درآمد و مطالبی بر ضد دربار و دستگاه هیئت حاکمه منتشر کرد که امروزه برای شناخت برخی از قسمت‌های تاریخ عصر پهلوی سودمند است. روزنامه 12 صفحه و قطع آن 25×35 سانتی‌متر بود و هر صفحه 5 ستون داشت. به نسبت افزایش آگهی‌ها، تعداد صفحات آن گاه به 16 صفحه هم می‌رسید. صفحات اول و آخر هر کدام یک کاریکاتور تمام صفحه‌ای از خبرهای روز در 4 رنگ داشت. نام روزنامه‌ بالای صفحه و اکثراً سمت راست بود. در هفته‌نامه توفیق چهار شخصیت فکاهی به نام کاکا توفیق (یک مرد تیزبین، رک‌گو و سرسخت)، گشنیزخانم(عیال وی)، ممولی و ملت دیده می‌شد. کاکا توفیق یک فرد، دو گروه و سه موضوع ثابت را برای حملات دائمی خود داشت. فرد مزبور همیشه نخست‌وزیر بود. از گروه‌های طرف مزاح کاکا، اول وکلای مجلس (ولی نه همه آن‌ها)، مدیران کل وزارتخانه‌ها را باید نام برد و سه موضوع ثابت بود عبارت بود از نفت، فرهنگ و روغن‌ نباتی.

مندرجات هر شماره متناسب با حوادث روز بود. عاقبت به دلیل همین انتقادات و تندروی‌ها، پس از کودتای 28 مرداد 1332ش محمدعلی توفیق دستگیر و تبعید شد و روزنامه حدود چهار سال انتشار نیافت ولی بعد دوره جدید آن زیر نظر برادران حسن و حسین و عباس توفیق منتشر شد. انتشار دوره اخیر توفیق تا سه سال پیش از وقوع انقلاب ادامه یافت و در این وقت همراه با گروه کثیری از مطبوعات یکجا تعطیل شدند^[۱]^[۲]^[۳]^[۴]^[۵]^[۶]^[۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ آژند، یعقوب. ادبیات نوین ایران. تهران: 1363، امیرکبیر، چ1، ص275
↑ آقا شیخ محمد، مریم ؛ نوری نشاط، سعید. گلزار مشاهیر. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1377، ص129-128
↑ سنادی از مطبوعات ایران (1340-1320ش)، تهران: سازمان چاپ انتشارات وزارت و فرهنگ و ارشاد اسلامی، چ1، 1378، ص39، 74، 127، 236، 244
↑ اسناد مطبوعات ایران (1332-1320ش)، به کوشش محسن روشنایی و غلامرضا سلامی، ج2، تهران: انتشارات سازمان اسناد ملی ایران، چ1، 1376، ص335-337
↑ برقعی، سید محمدباقر، سخنوران نامی معاصر ایران، ج2، تهران: نشر خرم، چ1، 1373، ص935-937
↑ حالت، ابوالقاسم. «محمدعلی توفیق»، آینده. (س 18، ص251-252)؛
↑ صدرهاشمی، محمد. تاریخ جرائد و مجلات ایران. ج2، اصفهان: انتشارات کمال، ص144-147.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

نادره جلالی

[1] آژند، یعقوب. ادبیات نوین ایران. تهران: 1363، امیرکبیر، چ1، ص275

[2] آقا شیخ محمد، مریم ؛ نوری نشاط، سعید. گلزار مشاهیر. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1377، ص129-128

[3] سنادی از مطبوعات ایران (1340-1320ش)، تهران: سازمان چاپ انتشارات وزارت و فرهنگ و ارشاد اسلامی، چ1، 1378، ص39، 74، 127، 236، 244

[4] اسناد مطبوعات ایران (1332-1320ش)، به کوشش محسن روشنایی و غلامرضا سلامی، ج2، تهران: انتشارات سازمان اسناد ملی ایران، چ1، 1376، ص335-337

[5] برقعی، سید محمدباقر، سخنوران نامی معاصر ایران، ج2، تهران: نشر خرم، چ1، 1373، ص935-937

[6] حالت، ابوالقاسم. «محمدعلی توفیق»، آینده. (س 18، ص251-252)؛

[7] صدرهاشمی، محمد. تاریخ جرائد و مجلات ایران. ج2، اصفهان: انتشارات کمال، ص144-147.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''توفيق،''' هفته‌نامة فكاهي كه به مديري حسين توفيق در تهران تأسيس و در 1341ق/1301ش به طور هفتگي منتشر مي‌شد. مندرجات آن عمدتاً شامل اشعار فكاهي و اخلاقي، مقالات گوناگون و وقايع داخلي و خارجي بود كه به طور اختصار تحت عنوان «يك مشت خبر» درج مي‌شد. در صفحة چهارم اعلانات مختلف به چاپ مي‌رسيد. در اواسط سال پنجم توفيق امتياز كاريكاتوري روزنامه را گرفت و از آن پس آن را با كاريكاتور بزرگي زينت مي‌داد و به چاپ مي‌رساند. بعد آن را از حالت فكاهي خارج و وسيلة ترويج ادبيات قرار داد. در مدت شش سالي كه روزنامة او ادبي بود، در نشر افكار و اشعار شعراي معاصر كوشيد. اما از اول فرودين 1317ش دوباره آن را به صورت فكاهي درآورد. روزنامة توفيق تا هنگام مرگ حسين توفيق هيچ‌گاه توقيف و تعطيل نشد. پس از مرگ وي (29 بهمن 1318ش)، مديريت روزنامه به عهدة فرزندش محمدعلي توفيق واگذار شد. او نيز آن را به مدت 14 سال منتشر ساخت. پس از شهريور 1320ش، توفيق در زمرة روزنامه‌هاي سياسي و انتقادي درآمد و مطالبي بر ضد دربار و دستگاه هيئت حاكمه منتشر كرد كه امروزه براي شناخت برخي از قسمت‌هاي تاريخ عصر پهلوي سودمند است. روزنامه 12 صفحه و قطع آن 25×35 سانتي‌متر بود و هر صفحه 5 ستون داشت. به نسبت افزايش آگهي‌ها، تعداد صفحات آن گاه به 16 صفحه هم مي‌رسيد. صفحات اول و آخر هر كدام يك كاريكاتور تمام صفحه‌اي از خبرهاي روز در 4 رنگ داشت. نام روزنامه‌ بالاي صفحه و اكثراً سمت راست بود. در هفته‌نامة توفيق چهار شخصيت فكاهي به نام كاكا توفيق (يك مرد تيزبين، رك‌گو و سرسخت)، گشنيزخانم(عيال وي)، ممولي و ملت ديده مي‌شد. كاكا توفيق يك فرد، دو گروه و سه موضوع ثابت را براي حملات دائمي خود داشت. فرد مزبور هميشه نخست‌وزير بود. از گروه‌هاي طرف مزاح كاكا، اول وكلاي مجلس (ولي نه همة آن‌ها)، مديران كل وزارتخانه‌ها را بايد نام برد و سه موضوع ثابت بود عبارت بود از نفت، فرهنگ و روغن‌ نباتي.
+[[پرونده:Tofigh-magazine.jpg|بندانگشتی|توفیق برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87-%D8%AA%D9%88%D9%81%DB%8C%D9%82/]]
+'''[[توفیق]]،''' هفته‌نامه فکاهی که به مدیری حسین توفیق در [[استان تهران|تهران]] تأسیس و در 1341ق/1301ش به طور هفتگی منتشر می‌شد. مندرجات آن عمدتاً شامل اشعار فکاهی و اخلاقی، مقالات گوناگون و وقایع داخلی و خارجی بود که به طور اختصار تحت عنوان «یک مشت [[خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران|خبر]]» درج می‌شد. در صفحه چهارم اعلانات مختلف به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] می‌رسید. در اواسط سال پنجم توفیق امتیاز [[مطبوعات کاریکاتور در ایران|کاریکاتوری]] روزنامه را گرفت و از آن پس آن را با [[مطبوعات کاریکاتور در ایران|کاریکاتور]] بزرگی زینت می‌داد و به [[چاپ و چاپخانه|چاپ]] می‌رساند. بعد آن را از حالت فکاهی خارج و وسیله ترویج ادبیات قرار داد. در مدت شش سالی که روزنامه او ادبی بود، در نشر افکار و اشعار شعرای معاصر کوشید. اما از اول فرودین 1317ش دوباره آن را به صورت فکاهی درآورد. روزنامه توفیق تا هنگام مرگ حسین [[توفیق]] هیچ‌گاه توقیف و تعطیل نشد. پس از مرگ وی (29 بهمن 1318ش)، مدیریت روزنامه به عهده فرزندش محمدعلی [[توفیق]] واگذار شد. او نیز آن را به مدت 14 سال منتشر ساخت. پس از شهریور 1320ش، توفیق در زمره روزنامه‌های سیاسی و انتقادی درآمد و مطالبی بر ضد دربار و دستگاه هیئت حاکمه منتشر کرد که امروزه برای شناخت برخی از قسمت‌های تاریخ عصر پهلوی سودمند است. روزنامه 12 صفحه و قطع آن 25×35 سانتی‌متر بود و هر صفحه 5 ستون داشت. به نسبت افزایش آگهی‌ها، تعداد صفحات آن گاه به 16 صفحه هم می‌رسید. صفحات اول و آخر هر کدام یک [[مطبوعات کاریکاتور در ایران|کاریکاتور]] تمام صفحه‌ای از خبرهای روز در 4 [[رنگ آمیزی عکس|رنگ]] داشت. نام روزنامه‌ بالای صفحه و اکثراً سمت راست بود. در هفته‌نامه [[توفیق]] چهار شخصیت فکاهی به نام کاکا [[توفیق]] (یک مرد تیزبین، رک‌گو و سرسخت)، گشنیزخانم(عیال وی)، ممولی و ملت دیده می‌شد. کاکا توفیق یک فرد، دو گروه و سه موضوع ثابت را برای حملات دائمی خود داشت. فرد مزبور همیشه نخست‌وزیر بود. از گروه‌های طرف مزاح کاکا، اول وکلای [[مجلس شورای ملی|مجلس]] (ولی نه همه آن‌ها)، مدیران کل وزارتخانه‌ها را باید نام برد و سه موضوع ثابت بود عبارت بود از نفت، [[فرهنگ اساطیر و اشارات داستانی در ادبیات فارسی|فرهنگ]] و روغن‌ نباتی.
-مندرجات هر شماره متناسب با حوادث روز بود. عاقبت به دليل همين انتقادات و تندروي‌ها، پس از كودتاي 28 مرداد 1332ش محمدعلي توفيق دستگير و تبعيد شد و روزنامه حدود چهار سال انتشار نيافت ولي بعد دورة جديد آن زير نظر برادران حسن و حسين و عباس توفيق منتشر شد. انتشار دورة اخير توفيق تا سه سال پيش از وقوع انقلاب ادامه يافت و در اين وقت همراه با گروه كثيري از مطبوعات يكجا تعطيل شدند.
+مندرجات هر شماره متناسب با حوادث [[روز واقعه|روز]] بود. عاقبت به دلیل همین انتقادات و تندروی‌ها، پس از [[کودتای 28 مرداد 1332|کودتای 28 مرداد 1332ش]] محمدعلی توفیق دستگیر و تبعید شد و روزنامه حدود چهار سال انتشار نیافت ولی بعد دوره جدید آن زیر نظر برادران حسن و حسین و عباس [[توفیق]] منتشر شد. انتشار دوره اخیر توفیق تا سه سال پیش از وقوع [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب]] ادامه یافت و در این وقت همراه با گروه کثیری از [[مطبوعات از آغاز تا مشروطه|مطبوعات]] یکجا تعطیل شدند<ref>آژند، یعقوب'''''. ادبیات نوین ایران'''''. تهران: 1363، امیرکبیر، چ1، ص275</ref><ref>آقا شیخ محمد، مریم ؛ نوری نشاط، سعید. '''''گلزار مشاهیر'''''. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ1، 1377، ص129-128</ref><ref>'''''سنادی از مطبوعات ایران''''' (1340-1320ش)، تهران: سازمان چاپ انتشارات وزارت و فرهنگ و ارشاد اسلامی، چ1، 1378، ص39، 74، 127، 236، 244</ref><ref>'''''اسناد مطبوعات ایران''''' (1332-1320ش)، به کوشش محسن روشنایی و غلامرضا سلامی، ج2، تهران: انتشارات سازمان اسناد ملی ایران، چ1، 1376، ص335-337</ref><ref>برقعی، سید محمدباقر، '''''سخنوران نامی معاصر ایران'''''، ج2، تهران: نشر خرم، چ1، 1373، ص935-937</ref><ref>حالت، ابوالقاسم. «محمدعلی توفیق»، '''''آینده'''''. (س 18، ص251-252)؛ </ref><ref>صدرهاشمی، محمد. '''''تاریخ جرائد و مجلات ایران'''''. ج2، اصفهان: انتشارات کمال، ص144-147.</ref>.
+== نیز نگاه کنید به ==
-'''منابع:'''
+* [[کودتای 28 مرداد 1332|کودتای 28 مرداد 1332ش]]
+* [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب]]
+* [[مجلس شورای ملی|مجلس]]
+* [[مطبوعات کاریکاتور در ایران|کاریکاتور]]
+* [[چاپ و چاپخانه|چاپ]]
-آژند، يعقوب'''''. ادبيات نوين ايران'''''. تهران: 1363، اميركبير، چ1، ص275؛ آقا شيخ محمد، مريم ؛ نوري نشاط، سعيد. '''''گلزار مشاهير'''''. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگي، چ1، 1377، ص129-128؛ '''''اسنادي از مطبوعات ايران''''' (1340-1320ش)، تهران: سازمان چاپ انتشارات وزارت و فرهنگ و ارشاد اسلامي، چ1، 1378، ص39، 74، 127، 236، 244؛ '''''اسناد مطبوعات ايران''''' (1332-1320ش)، به كوشش محسن روشنايي و غلامرضا سلامي، ج2، تهران: انتشارات سازمان اسناد ملي ايران، چ1، 1376، ص335-337؛ برقعي، سيد محمدباقر، '''''سخنوران نامي معاصر ايران'''''، ج2، تهران: نشر خرم، چ1، 1373، ص935-937؛ برزين، مسعود. '''''سيري در مطبوعات ايران'''''. ص64، 79، 80-85؛ حالت، ابوالقاسم. «محمدعلي توفيق»، '''''آينده'''''. (س 18، ص251-252)؛ صدرهاشمي، محمد. '''''تاريخ جرائد و مجلات ايران'''''. ج2، اصفهان: انتشارات كمال، ص144-147.
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 نادره جلالی
+[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
+[[رده:مطبوعات]]