گالش: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
* [[گیلکی]] | * [[گیلکی]] | ||
* [[مازندرانی]] | * [[مازندرانی]] | ||
* [[البرز]] | * [[البرز]] | ||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۶
گالش، عنوان گروه دامداران سنتی پراکنده در مناطق شمالی رشته کوه البرز.
گالش در گویش مازندرانی و گیلکی به معنای چوپان و شبان گاو است[۱]. قلمرو گالشها از شمال به ناحیه جلگهای گیلان، مازندران و گرگان (گلستان) و از جنوب به ارتفاعات البرز محدود میشود[۲]. سراسر این ناحیه شیب تندی دارد و از جنگلهای انبوه پوشیده شده است. از همین رو از قرنها پیش مردم این منطقه کمتر به کشاورزی پرداخته و بیشتر به گاوداری مشغول شدهاند[۳]. گالشها به دو گروه روستانشین و کوچنده تقسیم میشوند.
گالشهای روستانشین دامداران روستایی هستند که در زندگی اقتصادی ـ اجتماعی روستا مشارکت فعال دارند و اغلب در کنار دامداری به کشاورزی نیز میپردازند. گالشهای روستایی دامهای خود را برای چرا به گالشهای کوچنده میسپارند و به آنها مزد میدهند. گالشهای کوچنده را اصطلاحاً «نیمیکا» (به معنی شریک و دوست) مینامند. نیمیکاها اساساً زندگی روستایی ندارند و برای چرای دامهایشان زمستانها را در جنگلهای نزدیک روستاها و تابستان را در مراتع مرتفع به سر میبرند[۲].
گالشها عموماً به زبان و گویش مازندرانی و گیلکی مردم نواحی اطرافشان، که با آنها تماس و مراوده دارند، صحبت میکنند. از شمار جمعیت گالشها اطلاعی در دست نیست.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی