ایل سنگسری: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۸

سنگسری، از ایلات بزرگ و مهم استان سمنان.

برخی نام سنگسری را سَكْسَر یا سَگْسَر نوشته‌اند و سنگسر را تحریف شده آن و خاستگاه آنها را قوم سكایان (سیستانیان امروزی) دانسته‌اند^[۱].

ایل سنگسری قلمرو وسیعی از دامنه‌های سلسله جبال البرز و فیرو‌زكوه تا منطقه طبس، بیرجند و كویرلوت و... را در بر می‌گیرد. مركز اصلی سنگسری‌ها شهر سنگسر سمنان معروف به مهدی‌شهر است^[۲]. سنگسری‌ها از جهت شیوه كوچ و اسكان ویژگی خاصی در بین ایلات و عشایر ایران دارند. برخی آن‌ها را ایل شهری- شبانی نامیده‌اند^[۳]. چون در زمان سكونت در سردسیر به شیوه شهروندان شهری زندگی می‌كنند و در تابستان كه برای چرای دام‌ها به مناطقی از استان‌های تهران، خراسان‌، سمنان، مازندران كوچ می‌كنند همچون ایل زندگی می‌كنند^[۳]^[۴].

ایل سنگسری از چندین طایفه و تیره تشكیل شده است كه هر كدام به شاخه‌های متعددی نیز تقسیم می‌شود. برخی از مهمترین طایفه‌های سنگسری عبارتند از: كساییان، پارسا، صمدیان و...^[۵].

شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر تخمین زده‌اند^[۶].

سنگسری‌ها از اقتصاد بسیار پر رونقی برخوردارند و مالكان گله‌های بزرگ دام هستند. بسیاری از پژوهشگران مردم ایل سنگسری را از توانمند‌ترین دامداران ناحیه البرز و مركزی و شرقی معرفی كرده‌اند. همچنین صنایع‌دستی زنان ایل سنگسری مانند دستبافت‌های آن‌ها از شهرت خاصی برخوردار است^[۳]^[۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ كسروی، احمد. نام‌های شهرها و دیه‌های ایران. تهران: 1308.
↑ شاه حسینی، علیرضا. ایل‌ها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص21.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ ^۳٫۲ هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنه‌های جنوبی البرز» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص 138.
↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.
↑ شاه حسینی، علیرضا. ایل‌ها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص24.
↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص17-18.
↑ شاه حسینی، علیرضا. ایل‌ها و عشایر استان سمنان. سمنان، 1378 ،ص.324-325.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی

[1] كسروی، احمد. نام‌های شهرها و دیه‌های ایران. تهران: 1308.

[2] شاه حسینی، علیرضا. ایل‌ها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص21.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ ^۳٫۲ هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنه‌های جنوبی البرز» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص 138.

[4] سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.

[5] شاه حسینی، علیرضا. ایل‌ها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص24.

[6] سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص17-18.

[7] شاه حسینی، علیرضا. ایل‌ها و عشایر استان سمنان. سمنان، 1378 ،ص.324-325.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱۸: / خط ۱۸: @@
 == مآخذ ==
-.    كسروی، احمد. '''''نام‌های شهرها و دیه‌های ایران.''''' تهران: 1308، ص .
+<references />
-.    شاه حسینی، علیرضا. '''''ایل‌ها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص21.
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-.    هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنه‌های جنوبی البرز'''''» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر'''''. تهران: 1362، ص 138.
+== نویسنده مقاله ==
+معصومه ابراهیمی
-.    همانجا؛ '''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستان‌ها'''''. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]
+[[رده:مردم شناسی]]
-.    شاه حسینی، علیرضا. '''''ایل‌ها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص24.
-.    '''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص17-18.
-.    هوركاد، همانجا؛
-'''''معصومه ابراهیمی'''''