غزاله علی زاده: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۶ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۷

علیزاده، ‌غزاله (1327-1375ش)، داستان‌نویس.

غزاله در مشهد به دنیا آمد. در دبیرستان مهستی مشهد علوم انسانی خواند و به زودی با ادبیات، ‌فلسفه و تاریخ انس گرفت. در نوجوانی در جلسات ادبی متعددی که با حضور سعید نفیسی، ‌اخوان ثالث و دیگر بزرگان در خانه اش برپا می‌شد، اثری از بزرگان ادب را به رسم بیان یا تحقیق ارائه می‌داد^[۱]. از پانزده سالگی نوشته‌هایش را در مجلات آن دوره مانند خوشه چاپ می‌کرد. تحصیلاتش را در رشته حقوق در دانشگاه تهران ادامه داد^[۲]. سپس برای گذراندن دوره دکتری حقوق به پاریس رفت و به جای تحصیل در حقوق، فلسفه اشراق و تحقیق درباره مولوی را برگزید. چندی بعد دنباله کار و تحقیق را رها کرد و به ایران بازگشت^[۳]. دو بار ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. سرانجام به سبب رنج از بیماری سرطان در جنگل جواهر ده مازندران خودکشی کرد^[۴].

داستان‌های علیزاده از احساسی مذهبی مایه می‌گیرند. بیماری، رویای فرار، دلتنگی‌های بی ریشه و تسکین‌ناپذیر و جستجوی اشراقی درون مایه داستان‌های اولیه او را می‌سازند. این داستان‌ها را در مجلات خوشه و جُنگ روزن چاپ می‌کرد. ویژگی نثر علیزاده، سره گرایی اوست. بعد از تابستان (1356ش)، ‌مجموعه سفر ناگذشتنی (1356ش)، ‌دو منظره (1363ش)، ‌خانه ادریسی‌ها (2 ج، ‌1370 و 1371ش)، ‌شب‌های تهران (تهران، ‌توس 1378ش)، سوچ، با نارنج و ترنج از شاخ سیب و عصر قربانی (روزن، 1374ش) از آثار وی هستند.^[۵]^[۶]^[۷]^[۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، بوطیقای نو (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 139ـ142‌.
↑ «دو سال است كه از لبه مرگ كناره كشیده ام امّا...»، ‌زنان. س 5 (تیر 1375)، ش 29، ص 38.
↑ سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، بوطیقای نو (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 142.
↑ فرخزاد، پوران. دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان. تهران: زریاب، 1378، ج 2، ص 1210.
↑ عابدینی، حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 355 و 358.
↑ اصغری، حسن. «مكاشفه دلمردگی»، بوطیقای نو. ‌ج 2، ص 163-165.
↑ عابدینی، حسن. فرهنگ داستان‌نویسان ایران. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 116.
↑ میهن دوست، محسن. «اكنون كه نیست می‌گویم»، ‌بوطیقای نو(یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 156.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، بوطیقای نو (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 139ـ142‌.

[2] «دو سال است كه از لبه مرگ كناره كشیده ام امّا...»، ‌زنان. س 5 (تیر 1375)، ش 29، ص 38.

[3] سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، بوطیقای نو (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 142.

[4] فرخزاد، پوران. دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان. تهران: زریاب، 1378، ج 2، ص 1210.

[5] عابدینی، حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 355 و 358.

[6] اصغری، حسن. «مكاشفه دلمردگی»، بوطیقای نو. ‌ج 2، ص 163-165.

[7] عابدینی، حسن. فرهنگ داستان‌نویسان ایران. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 116.

[8] میهن دوست، محسن. «اكنون كه نیست می‌گویم»، ‌بوطیقای نو(یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 156.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''عليزاده، ‌غزاله''' (1327-1375ش)، داستان‌نويس.
+'''علیزاده، ‌غزاله''' (1327-1375ش)، داستان‌نویس.
-غزاله در مشهد به دنيا آمد. در دبيرستان مهستي مشهد علوم انساني خواند و به زودي با ادبيات، ‌فلسفه و تاريخ انس گرفت. در نوجواني در جلسات ادبي متعددي كه با حضور سعيد نفيسي، ‌اخوان ثالث و ديگر بزرگان در خانه اش برپا مي‌شد، اثري از بزرگان ادب را به رسم بيان يا تحقيق ارائه مي‌داد.<sup>1</sup> از پانزده سالگي نوشته‌هايش را در مجلات آن دوره مانند ''خوشه'' چاپ مي‌كرد. تحصيلاتش را در رشتة حقوق در دانشگاه تهران ادامه داد.<sup>2</sup> سپس براي گذراندن دورة دكتري حقوق به پاريس رفت و به جاي تحصيل در حقوق، فلسفة اشراق و تحقيق دربارة مولوي را برگزيد. چندي بعد دنبالة كار و تحقيق را رها كرد و به ايران بازگشت.<sup>3</sup> دو بار ازدواج كرد و صاحب يك دختر شد. سرانجام به سبب رنج از بيماري سرطان در جنگل جواهر ده مازندران خودكشي كرد.<sup>4</sup>
+غزاله در [[مشهد]] به دنیا آمد. در دبیرستان مهستی [[مشهد]] علوم انسانی خواند و به زودی با ادبیات، ‌فلسفه و تاریخ انس گرفت. در نوجوانی در جلسات ادبی متعددی که با حضور [[سعید نفیسی]]، ‌اخوان ثالث و دیگر بزرگان در خانه اش برپا می‌شد، اثری از بزرگان ادب را به رسم بیان یا تحقیق ارائه می‌داد<ref>سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، '''''بوطیقای نو''''' (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 139ـ142‌.</ref>. از پانزده سالگی نوشته‌هایش را در مجلات آن دوره مانند ''خوشه'' چاپ می‌کرد. تحصیلاتش را در رشته حقوق در [https://ut.ac.ir/fa دانشگاه تهران] ادامه داد<ref>«دو سال است كه از لبه مرگ كناره كشیده ام امّا...»، '''''‌زنان'''''. س 5 (تیر 1375)، ش 29، ص 38.</ref>. سپس برای گذراندن دوره دکتری حقوق به پاریس رفت و به جای تحصیل در حقوق، فلسفه اشراق و تحقیق درباره مولوی را برگزید. چندی بعد دنباله کار و تحقیق را رها کرد و به [[کشور ایران|ایران]] بازگشت<ref>سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، '''''بوطیقای نو''''' (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 142.</ref>. دو بار ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. سرانجام به سبب رنج از بیماری سرطان در جنگل جواهر ده [[استان مازندران|مازندران]] خودکشی کرد<ref>فرخزاد، پوران. '''''دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان'''''. تهران: زریاب، 1378، ج 2، ص 1210.</ref>.
-داستان‌هاي عليزاده از احساسي مذهبي مايه مي‌گيرند. بيماري، روياي فرار، دلتنگي‌هاي بي ريشه و تسكين‌ناپذير و جستجوي اشراقي درون ماية داستان‌هاي اولية او را مي‌سازند. اين داستان‌ها را در مجلات ''خوشه'' و ''جُنگ روزن'' چاپ مي‌كرد. ويژگي نثر عليزاده، سره گرايي اوست. ''بعد از تابستان'' (1356ش)، ‌مجموعة ''سفر ناگذشتني'' (1356ش)، ''‌دو منظره'' (1363ش)، ''‌خانة ادريسي‌ها'' (2 ج، ‌1370 و 1371ش)، ''‌شب‌هاي تهران'' (تهران، ‌توس 1378ش)، ''سوچ''، ''با نارنج و ترنج از'' ''شاخ سيب'' و ''عصر قرباني'' (روزن، 1374ش) از آثار وي هستند.
+داستان‌های علیزاده از احساسی مذهبی مایه می‌گیرند. بیماری، رویای فرار، دلتنگی‌های بی ریشه و تسکین‌ناپذیر و جستجوی اشراقی درون مایه داستان‌های اولیه او را می‌سازند. این داستان‌ها را در مجلات ''خوشه'' و ''جُنگ روزن'' چاپ می‌کرد. ویژگی نثر علیزاده، سره گرایی اوست. ''بعد از تابستان'' (1356ش)، ‌مجموعه ''سفر ناگذشتنی'' (1356ش)، ''‌دو منظره'' (1363ش)، ''‌خانه ادریسی‌ها'' (2 ج، ‌1370 و 1371ش)، ''‌شب‌های تهران'' (تهران، ‌توس 1378ش)، ''سوچ''، ''با نارنج و ترنج از'' ''شاخ سیب'' و ''عصر قربانی'' (روزن، 1374ش) از آثار وی هستند.<ref>عابدینی، حسن. '''''صد سال داستان نویسی در ایران'''''. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 355 و 358. </ref><ref>اصغری، حسن. «مكاشفه دلمردگی»، '''''بوطیقای نو'''''. ‌ج 2، ص 163-165.</ref><ref>عابدینی، حسن. '''''فرهنگ داستان‌نویسان ایران'''''. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 116.</ref><ref>میهن دوست، محسن. «اكنون كه نیست می‌گویم»، '''‌بوطیقای نو'''(یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 156.</ref>.
-'''مآخذ''':
+== نیز نگاه کنید به ==
-# سيّدي، منير. «از چشم مادر»، '''''بوطيقاي نو''''' (ياد بود غزالة عليزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بي نا، 1377، ‌ج 2، ص 139ـ142‌.
+* [[استان خراسان رضوی]]
-# «دو سال است كه از لبة مرگ كناره كشيده ام امّا...»، '''''‌زنان'''''. س 5 (تير 1375)، ش 29، ص 38.
+* [[مشهد]]
-# سيّدي. '''''همان'''''. ص 142.
+* [[سعید نفیسی]]
-# فرخزاد، پوران. '''''دانشنامة زنان فرهنگساز ايران و جهان'''''. تهران: زرياب، چ 1، 1378، ج 2، ص 1210.
-# عابديني، حسن. '''''صد سال داستان نويسي در ايران'''''. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 355 و 358. نيز نك: اصغري، حسن. «مكاشفه دلمردگي»، '''''بوطيقاي نو'''''. ‌ج 2، ص 163-165؛ عابديني، حسن. '''''فرهنگ داستان‌نويسان ايران'''''. تهران: تهران دبيران، 1369، ص 116؛ ميهن دوست، محسن. «اكنون كه نيست مي‌گويم»، ‌بوطيقاي نو. همان. ص 156.
-'''ابوالقاسم رادفر'''
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
+ابوالقاسم رادفر
+[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
+[[رده:ادبیات]]