داستان های مقامه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[مقامه نویسی|مقامه]]، قصههای کوتاهی است که در آنها راوی معینی، شخصی را در حالات مختلف وصف میکند. داستانهای مقامات، مخلوق ذهن نویسندهی معینی است که آنها را در زمانی معلوم عمداً وضع کردهاست. در [[فارسی|زبان فارسی]] داستانهای [[مقامه نویسی|مقامه]] با مقامات حمیدی (م ۵۵۹ق) شروع میشود. قهرمان داستان مقامه در پایان داستان از صحنهی ماجرا ناپدید میشود و راوی را از سرنوشت خود بیخبر میگذارد. [[سعدی]] هم در [[گلستان سعدی|گلستان]] از حکایات و داستانهای [[مقامه نویسی|مقامه]] استفاده کرده و نشان دادهاست که از دیگران برتر است. مقامات [[سعدی]]، بهجز معدودی از آنها، معمولاً از ایجاز هنری و اختصار برخوردار است. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
* [[داستان های سمبلیک و فلسفی]] | * [[داستان های سمبلیک و فلسفی]] | ||
* [[داستان های عامیانه]] | * [[داستان های عامیانه]] | ||
* [[مقامه نویسی]] | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۱۸
مقامه، قصههای کوتاهی است که در آنها راوی معینی، شخصی را در حالات مختلف وصف میکند. داستانهای مقامات، مخلوق ذهن نویسندهی معینی است که آنها را در زمانی معلوم عمداً وضع کردهاست. در زبان فارسی داستانهای مقامه با مقامات حمیدی (م ۵۵۹ق) شروع میشود. قهرمان داستان مقامه در پایان داستان از صحنهی ماجرا ناپدید میشود و راوی را از سرنوشت خود بیخبر میگذارد. سعدی هم در گلستان از حکایات و داستانهای مقامه استفاده کرده و نشان دادهاست که از دیگران برتر است. مقامات سعدی، بهجز معدودی از آنها، معمولاً از ایجاز هنری و اختصار برخوردار است.
نیز نگاه کنید به
- داستان های عاشقانه و غنایی
- داستان های عرفانی و صوفیانه
- داستان های حماسی و پهلوانی
- داستان های طنز آمیز
- داستان های سمبلیک و فلسفی
- داستان های عامیانه
- مقامه نویسی
منبع اصلی
تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
احمد تمیم داری