آستارا: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''آستارا'''، نام شهري و رودي در دورترين نقطة ساحل غربي درياي خزر در، شماليترين بخش در استان گيلان. '''شهرستان آستارا،''' برابر آخرين تغييرات تقسيمات كشوري، در 1383ش، داراي 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان<sup>1</sup> است. اين شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در اس...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:گردنه حیران، آستارا.jpg|بندانگشتی|گردنه حیران، آستارا، برگرفته از الی گشت، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.eligasht.com/Blog/travelguide/%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%81%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%A7|317x317پیکسل]] | |||
[[آستارا]]، نام شهری و رودی در دورترین نقطه ساحل غربی [[دریاچه خزر|دریای خزر]] در، شمالیترین بخش در [[استان گیلان]]. شهرستان آستارا، برابر آخرین تغییرات تقسیمات كشوری، در 1383ش، دارای 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان<ref>دفتر تقسیمات كشوری. '''''نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری'''''. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.</ref> است. این شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در [[استان گیلان]])، از غرب با شهرستان نمین (در [[استان اردبیل]])، از شرق با [[دریاچه خزر|دریای خزر]] و از شمال با كشور آذربایجان هم مرز است<ref>'''''نقشه تقسیمات كشوری'''''. تهران: سازمان نقشهبردای كشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی كشور)، 1383.</ref>. كوههای تالش كه از جنوب به شمال استان كشیده شده در غرب این شهرستان واقع شده است. شهرستان آستارا یكی از پربارانترین نقاط ایران و تقریباً پوشیده از جنگل است. | |||
شهر [[آستارا]]، با ً30 َ52 ْ48 طول شرقی و ً00 َ26 ْ38 عرض شمالی و ارتفاع 22 متر پایینتر از سطح دریا<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 3، دایرهالمعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 22.</ref>، در فاصله 511 كیلومتری از [[استان تهران|تهران]] و 187 كیلومتری از مركز استان (رشت) واقع است<ref>سازمان حمل و نقل و پایانههای كشور (وزارت راه و ترابری). '''''اطلس جادههای ایران (ویرایش دوم)'''''. تهران: همشهری، 1380، ص133 و 134.</ref>. رود آستارا مرز این شهر با شهری همنام واقع در آن سوی مرز، در سرزمین اَران (=كشور جمهوری آذربایجان) است كه از كوههای تالش سرچشمه گرفته و به دریای خزر میریزد<ref>جعفری، سازمان حمل و نقل و پایانههای كشور (وزارت راه و ترابری). '''''اطلس جادههای ایران (ویرایش دوم).''''' تهران: همشهری، 1380، ص220و 278.</ref>. | |||
آستارا با نامهای «استاره» و «دهنهكنار»<ref>چكنگی، علیرضا. '''''فرهنگنامه تطبیقی نامهای قدیم و جدید مكانهای جغرافیایی ایران و نواحی مجاور.''''' چ 1، مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی، 1378، ص 162.</ref>، پیشتر بخشی بود از توابع [[اردبیل|شهرستان اردبیل]] (در استان [[آذربایجان شرقی]] سابق و [[استان اردبیل]] كنونی). دو سال پس از تبدیل آن به شهر، در 1339ش به [[استان گیلان]] ملحق شد<ref>بیات، عزیزالله. '''''كلیات جغرافیای طبیعی و تاریخی ایران.''''' چ 1، تهران: امیركبیر، 1367، ص 326.</ref>. جمعیت شهر آستارا در 1375ش، به 30666 تن<ref>نورالهی، طه. '''''توزیع و طبقهبندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماریهای 75-1335.''''' تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامهریزی كشور)، 1382، ص 174.</ref> میرسید كه در 1384ش، تعداد 37146 تن برآورد شده است<ref>مركز آمار ایران. '''''بازسازی و برآورد جمعیت شهرستانهای كشور.''''' تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامهریزی كشور)، 1380، ص 203.</ref>. | |||
''' | مؤلف حدودالعالم در 372ق/ 982م از آن به نام «استراب» یاد كرده است<ref>'''''حدودالعالم من المشرق الی المغرب'''''. به كوشش منوچهر ستوده. تهران: دانشگاه تهران، 1340، ص 149.</ref>. وجود آثاری تاریخی نظیر بقعه شیخ تاجالدین محمود، قلعه شیندان و نیز بقعه سید ابراهیم و سید قاسم، پسران [[امام موسی بن جعفر کاظم(ع)|امام موسی كاظم(ع)]] در دهكده كانرود، همگی حاكی از معمور بودن [[آستارا]] در گذشتههای دور است. آستارا دارای دامداری و كشاورزی مناسب بوده و نیز موقعیت مرزی و بندری آن، امكانی برای كسب درآمدهای گردشگری و داد و ستد كالا فراهم كرده است. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان گیلان|گیلان]] | |||
* [[دریاچه خزر|دریای خزر]] | |||
* [[استان اردبیل]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
غلامحسین تکمیلهمایون | |||
[[رده:جغرافیا]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۱۵
آستارا، نام شهری و رودی در دورترین نقطه ساحل غربی دریای خزر در، شمالیترین بخش در استان گیلان. شهرستان آستارا، برابر آخرین تغییرات تقسیمات كشوری، در 1383ش، دارای 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان[۱] است. این شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در استان گیلان)، از غرب با شهرستان نمین (در استان اردبیل)، از شرق با دریای خزر و از شمال با كشور آذربایجان هم مرز است[۲]. كوههای تالش كه از جنوب به شمال استان كشیده شده در غرب این شهرستان واقع شده است. شهرستان آستارا یكی از پربارانترین نقاط ایران و تقریباً پوشیده از جنگل است.
شهر آستارا، با ً30 َ52 ْ48 طول شرقی و ً00 َ26 ْ38 عرض شمالی و ارتفاع 22 متر پایینتر از سطح دریا[۳]، در فاصله 511 كیلومتری از تهران و 187 كیلومتری از مركز استان (رشت) واقع است[۴]. رود آستارا مرز این شهر با شهری همنام واقع در آن سوی مرز، در سرزمین اَران (=كشور جمهوری آذربایجان) است كه از كوههای تالش سرچشمه گرفته و به دریای خزر میریزد[۵].
آستارا با نامهای «استاره» و «دهنهكنار»[۶]، پیشتر بخشی بود از توابع شهرستان اردبیل (در استان آذربایجان شرقی سابق و استان اردبیل كنونی). دو سال پس از تبدیل آن به شهر، در 1339ش به استان گیلان ملحق شد[۷]. جمعیت شهر آستارا در 1375ش، به 30666 تن[۸] میرسید كه در 1384ش، تعداد 37146 تن برآورد شده است[۹].
مؤلف حدودالعالم در 372ق/ 982م از آن به نام «استراب» یاد كرده است[۱۰]. وجود آثاری تاریخی نظیر بقعه شیخ تاجالدین محمود، قلعه شیندان و نیز بقعه سید ابراهیم و سید قاسم، پسران امام موسی كاظم(ع) در دهكده كانرود، همگی حاكی از معمور بودن آستارا در گذشتههای دور است. آستارا دارای دامداری و كشاورزی مناسب بوده و نیز موقعیت مرزی و بندری آن، امكانی برای كسب درآمدهای گردشگری و داد و ستد كالا فراهم كرده است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ دفتر تقسیمات كشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.
- ↑ نقشه تقسیمات كشوری. تهران: سازمان نقشهبردای كشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی كشور)، 1383.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایرهالمعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 22.
- ↑ سازمان حمل و نقل و پایانههای كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جادههای ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص133 و 134.
- ↑ جعفری، سازمان حمل و نقل و پایانههای كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جادههای ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص220و 278.
- ↑ چكنگی، علیرضا. فرهنگنامه تطبیقی نامهای قدیم و جدید مكانهای جغرافیایی ایران و نواحی مجاور. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی، 1378، ص 162.
- ↑ بیات، عزیزالله. كلیات جغرافیای طبیعی و تاریخی ایران. چ 1، تهران: امیركبیر، 1367، ص 326.
- ↑ نورالهی، طه. توزیع و طبقهبندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماریهای 75-1335. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامهریزی كشور)، 1382، ص 174.
- ↑ مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستانهای كشور. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامهریزی كشور)، 1380، ص 203.
- ↑ حدودالعالم من المشرق الی المغرب. به كوشش منوچهر ستوده. تهران: دانشگاه تهران، 1340، ص 149.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
غلامحسین تکمیلهمایون