غازانخان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''غازانخان،''' از | '''غازانخان،''' از حکمرانان ایلخانی در ایران (حک694-703ق / ؟ م). | ||
او در | او در تبریز بر تخت نشست و در همان روز مسلمانی خود را با نام محمد اعلام کرد<ref>بیانی، شیرین'''''. مغولان و حکومت ایلخانی در ایران'''''. تهران: 1379، سمت، ص210-208.</ref>. غازانخان در آغاز بر شام و بخشی از متصرفات [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B5%D8%B1 مصر] دست یافت و تبعیت از خاقانهای [[مغول ها|مغول]] [https://dmelal.ir/index.php?title=%DA%86%DB%8C%D9%86 چین] را کنار گذاشت. او سرداران خود را به قبول [[اسلام]] دعوت کرد و کلیساها، معابد [[دین یهودی|یهود]]، [[بودایی، آئین|بودایی]] و [[زرتشتی، دین|زرتشتی]] را ویران ساخت<ref>فضلاللههمدانی، '''''جامعالتواریخ'''''. چاپ کارل یان هرتفورد و ستفن اوستین، 1358، ص93و92.</ref>. بر سکه و مهرهای دولتی کلمه لا اله الا الله را نقش کرد و دیوان را رنگ اسلامی داد<ref>اشپولر، بارتولد. '''''تاریخ مغول در ایران'''''. ترجمه محمود میرآفتاب، تهران: 1351، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ص107.</ref>. اصلاحاتش در زمینه مالیات، ارتباطات (یامچیان)، ممنوعیت بهره پول یکسان نمودن مقیاسها، عیار مسکوکات، آبادی ویرانهها امنیت، اصلاح قضاوت در [[کشور ایران|ایران]] تأثیر بسیار گذاشت<ref>خواندمیر، غیاثالدین حسینی. '''''حبیبالسیر'''''. تهران: 1333، خیام، ص162و161، ج3.</ref>. وزیر او خواجه رشیدالدین فضلالله همدانی در پیشرفت این اصلاحات مؤثر بود. غازانخان در 699ق و 702ق به شام و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B5%D8%B1 مصر] لشکر کشید. در نبرد اول (مجمعالهروج) پیروز و در نبرد دوم (موجالصفر) از ملک ناصر شکست خورد<ref>مرتضوی، منوچهر. '''''مسائل عصر ایلخانان'''''. تهران: 1370، آگاه، ص55.</ref>. غازانخان قانونمدار بود<ref>کاشانی، ابوالقاسم عبدالله بن محمد'''''، تاریخ اولجایتو'''''. به اهتمام مهین همبلی، تهران: 1348، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ص89.</ref> و برخی بناها مانند شنب غازانی از او و ربعرشیدی از وزیر نشان از آبادانی و توسعه نهادهای آموزشی دارد. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[اسلام]] | |||
* [[دین یهودی]] | |||
* [[بودایی، آئین]] | |||
* [[زرتشتی، دین]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
قاسم خردمندی | قاسم خردمندی | ||
[[رده:تاریخ]] | |||
[[رده:تاریخ و باستان شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۳
غازانخان، از حکمرانان ایلخانی در ایران (حک694-703ق / ؟ م).
او در تبریز بر تخت نشست و در همان روز مسلمانی خود را با نام محمد اعلام کرد[۱]. غازانخان در آغاز بر شام و بخشی از متصرفات مصر دست یافت و تبعیت از خاقانهای مغول چین را کنار گذاشت. او سرداران خود را به قبول اسلام دعوت کرد و کلیساها، معابد یهود، بودایی و زرتشتی را ویران ساخت[۲]. بر سکه و مهرهای دولتی کلمه لا اله الا الله را نقش کرد و دیوان را رنگ اسلامی داد[۳]. اصلاحاتش در زمینه مالیات، ارتباطات (یامچیان)، ممنوعیت بهره پول یکسان نمودن مقیاسها، عیار مسکوکات، آبادی ویرانهها امنیت، اصلاح قضاوت در ایران تأثیر بسیار گذاشت[۴]. وزیر او خواجه رشیدالدین فضلالله همدانی در پیشرفت این اصلاحات مؤثر بود. غازانخان در 699ق و 702ق به شام و مصر لشکر کشید. در نبرد اول (مجمعالهروج) پیروز و در نبرد دوم (موجالصفر) از ملک ناصر شکست خورد[۵]. غازانخان قانونمدار بود[۶] و برخی بناها مانند شنب غازانی از او و ربعرشیدی از وزیر نشان از آبادانی و توسعه نهادهای آموزشی دارد.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ بیانی، شیرین. مغولان و حکومت ایلخانی در ایران. تهران: 1379، سمت، ص210-208.
- ↑ فضلاللههمدانی، جامعالتواریخ. چاپ کارل یان هرتفورد و ستفن اوستین، 1358، ص93و92.
- ↑ اشپولر، بارتولد. تاریخ مغول در ایران. ترجمه محمود میرآفتاب، تهران: 1351، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ص107.
- ↑ خواندمیر، غیاثالدین حسینی. حبیبالسیر. تهران: 1333، خیام، ص162و161، ج3.
- ↑ مرتضوی، منوچهر. مسائل عصر ایلخانان. تهران: 1370، آگاه، ص55.
- ↑ کاشانی، ابوالقاسم عبدالله بن محمد، تاریخ اولجایتو. به اهتمام مهین همبلی، تهران: 1348، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ص89.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
قاسم خردمندی