پرش به محتوا

جلفا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:جلفا.jpg|بندانگشتی|جلفا ، برگرفته از سایت سفر مارکت، قابل بازیابی از<nowiki/>https://safarmarket.com/]]
جلفا، نام شهرستان و شهری است در شمال استان [[آذربایجان شرقی]]، در مرز جمهوری آذربایجان (جمهوری خودمختار نخجوان)، همنام با شهری در آن سوی مرز.
جلفا، نام شهرستان و شهری است در شمال استان [[آذربایجان شرقی]]، در مرز جمهوری آذربایجان (جمهوری خودمختار نخجوان)، همنام با شهری در آن سوی مرز.


شهرستان جلفا برابر آخرین تغییرات كشوری در 1384ش، دارای 3 شهر، 2 بخش و 5 دهستان است<ref>دفتر تقسیمات كشوری'''''. نشریة عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری'''''. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1384.</ref> كه از شمال  با نخجوان و ارمنستان، از شرق با شهرستان كلیبر، از غرب با شهرستان ماكو و از جنوب با شهرستان‌های ورزقان و مرند، همسایه است<ref>'''''اطلس گیتاشناسی استان‌های كشور'''''. تهران: گیتاشناسی، 1383.</ref>.آب و هوای آن نیمه خشك و معتدل مایل به گرم با بارندگی اندك است<ref>'''''اطلس گیتاشناسی استان‌های كشور'''''. تهران: گیتاشناسی، 1383.</ref>.  
شهرستان جلفا برابر آخرین تغییرات کشوری در 1384ش، دارای 3 شهر، 2 بخش و 5 دهستان است<ref>دفتر تقسیمات كشوری'''''. نشریة عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری'''''. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1384.</ref> که از شمال  با نخجوان و ارمنستان، از شرق با شهرستان کلیبر، از غرب با شهرستان [[ماکو]] و از جنوب با شهرستان‌های ورزقان و مرند، همسایه است<ref>'''''اطلس گیتاشناسی استان‌های كشور'''''. تهران: گیتاشناسی، 1383.</ref>. آب و هوای آن نیمه خشک و معتدل مایل به گرم با بارندگی اندک است<ref>اهلرز، اكارت. ایران: '''''مبانی یك كشورشناسی جغرافیایی'''''. ترجمة محمدتقی رهنمایی، ج 1، چ 1، تهران: مؤسسة جغرافیایی و كارتوگرافی سحاب، 1365، ص 138 و 139.


شهر جلفا با مختصات جغرافیایی "00 '38 ْ45 طول شرقی و "30 '56  ْ38 عرض شمالی،4 با نام‌های «اریام»، «جولاهه» و ارتفاع 710 متر از سطح دریا،5 در فاصلة 137 كیلومتری مركز استان (تبریز) و در فاصلة 751 كیلومتری تهران واقع است.6 جلفا با راه‌آهن و راه شوسه درجة یك به شهرهای استان و نیز به نخجوان مرتبط است7 و به لحاظ موقعیت مرزی و مواصلاتی دارای اهمیت و از نظر مبادلة كالا و رفت و آمد مسافران بین ایران و همسایگان شمالی در سال‌های اخیر رونق بسیار یافته است.  
</ref>.  


پل قدیمی بر روی رود مرزی ارس و نیز برخی آثار تاریخی دیگر چون كلیسای «سن استپانوس» و آتشكدة «كُل تپه» حكایت از قدمت و نیز موقعیت مهم ارتباطی این شهر دارد.8
شهر جلفا با مختصات جغرافیایی "00 '38 ْ45 طول شرقی و "30 '56  ْ38 عرض شمالی<ref>جعفری، عباس. '''''نقشه‌خوانی گیتاشناسی'''''. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 114.</ref>، با نام‌های «اریام»، «جولاهه» و ارتفاع 710 متر از سطح دریا<ref>   چکنگی، علیرضا. '''''فرهنگنامه تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مکان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور'''''. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 189.</ref>، در فاصله 137 کیلومتری مرکز استان ([[تبریز]]) و در فاصله 751 کیلومتری [[استان تهران|تهران]] واقع است<ref>سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). '''''اطلس جاده‌های ایران''''' (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 134. </ref>. جلفا با راه‌آهن و راه شوسه درجه یک به شهرهای استان و نیز به نخجوان مرتبط است<ref>سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). '''''اطلس جاده‌های ایران''''' (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 2.</ref> و به لحاظ موقعیت مرزی و مواصلاتی دارای اهمیت و از نظر مبادله کالا و رفت و آمد مسافران بین ایران و همسایگان شمالی در سال‌های اخیر رونق بسیار یافته است.  


شاه عباس اول، ارمنیان این شهر را به اصفهان كوچاند و آنان را در محله‌ای كه بعدها جلفا نامیده شد، سكنا داد.9 این مهاجرت گرچه در آبادانی اصفهان مؤثر بود، اما تخلیة نسبی شهر كوچك جلفا از ساكنان آن، موجب كندی رشد و توسعة شهر، در مقطعی از تاریخ خود گردید.  
پل قدیمی بر روی رود مرزی ارس و نیز برخی آثار تاریخی دیگر چون کلیسای «سن استپانوس» و آتشکده «کُل تپه» حکایت از قدمت و نیز موقعیت مهم ارتباطی این شهر دارد<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 3، ''دایره‌المعارف جغرافیایی ایران''، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 337.</ref>.  


جمعیت شهر جلفا در 1375ش تعداد 5627 تن بود،10 كه برابر برآورد انجام شده، در 1384ش، به 5841 تن رسیده است.11
شاه عباس اول، ارمنیان این شهر را به [[اصفهان]] کوچاند و آنان را در محله‌ای که بعدها جلفا نامیده شد، سکنا داد<ref> لسترنج، گای. '''''جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی'''''. ترجمه محمود عرفان. چ6، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1383، ص180.</ref><ref>Lestrange, G. '''''The Lands of the Eastern Caliphate'''''. Cambridge: University Press, 1905, P. 167.</ref>. این مهاجرت گرچه در آبادانی اصفهان مؤثر بود، اما تخلیه نسبی شهر کوچک جلفا از ساکنان آن، موجب کندی رشد و توسعه شهر، در مقطعی از تاریخ خود گردید. جمعیت شهر جلفا در 1375ش تعداد 5627 تن بود<ref>نورالهی، طه. '''''توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335'''''. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 179.</ref>، که برابر برآورد انجام شده، در 1384ش، به 5841 تن رسیده است<ref>مرکز آمار ایران. '''''بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور بر اساس محدوده سال 1380'''''. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 32.</ref>.  


'''مآخذ:'''
== نیز نگاه کنید به ==


1.    
* [[آذربایجان شرقی]]
* [[ماکو]]


2.    
==  مآخذ ==
 
<references />
3.     اهلرز، اكارت. ایران: '''''مبانی یك كشورشناسی جغرافیایی'''''. ترجمة محمدتقی رهنمایی، ج 1، چ 1، تهران: مؤسسة جغرافیایی و كارتوگرافی سحاب، 1365، ص 138 و 139.
 
4.     جعفری، عباس. '''''نقشه‌خوانی گیتاشناسی'''''. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 114.
 
5.     چكنگی، علیرضا. '''''فرهنگنامة تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مكان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور'''''. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 189.
 
6.     سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). '''''اطلس جاده‌های ایران''''' (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 134.
 
7.     '''''همان.''''' ص 2.
 
8.     جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 3، ''دایرة‌المعارف جغرافیایی ایران''، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 337.
 
9.     لسترنج، گای. '''''جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی'''''. ترجمة محمود عرفان. چ6، تهران: شركت انتشارات علمی و فرهنگی، 1383، ص180؛
 
Lestrange, G. '''''The Lands of the Eastern Caliphate'''''. Cambridge: University Press, 1905, P. 167.
 
10.  نورالهی، طه. '''''توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335'''''. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 179.
 
11.  مركز آمار ایران. '''''بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور بر اساس محدودة سال 1380'''''. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 32.


== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
غلامحسین تکمیل همایون
غلامحسین تکمیل همایون
[[رده:جغرافیا]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۴۳

جلفا ، برگرفته از سایت سفر مارکت، قابل بازیابی ازhttps://safarmarket.com/

جلفا، نام شهرستان و شهری است در شمال استان آذربایجان شرقی، در مرز جمهوری آذربایجان (جمهوری خودمختار نخجوان)، همنام با شهری در آن سوی مرز.

شهرستان جلفا برابر آخرین تغییرات کشوری در 1384ش، دارای 3 شهر، 2 بخش و 5 دهستان است[۱] که از شمال  با نخجوان و ارمنستان، از شرق با شهرستان کلیبر، از غرب با شهرستان ماکو و از جنوب با شهرستان‌های ورزقان و مرند، همسایه است[۲]. آب و هوای آن نیمه خشک و معتدل مایل به گرم با بارندگی اندک است[۳].

شهر جلفا با مختصات جغرافیایی "00 '38 ْ45 طول شرقی و "30 '56  ْ38 عرض شمالی[۴]، با نام‌های «اریام»، «جولاهه» و ارتفاع 710 متر از سطح دریا[۵]، در فاصله 137 کیلومتری مرکز استان (تبریز) و در فاصله 751 کیلومتری تهران واقع است[۶]. جلفا با راه‌آهن و راه شوسه درجه یک به شهرهای استان و نیز به نخجوان مرتبط است[۷] و به لحاظ موقعیت مرزی و مواصلاتی دارای اهمیت و از نظر مبادله کالا و رفت و آمد مسافران بین ایران و همسایگان شمالی در سال‌های اخیر رونق بسیار یافته است.

پل قدیمی بر روی رود مرزی ارس و نیز برخی آثار تاریخی دیگر چون کلیسای «سن استپانوس» و آتشکده «کُل تپه» حکایت از قدمت و نیز موقعیت مهم ارتباطی این شهر دارد[۸].

شاه عباس اول، ارمنیان این شهر را به اصفهان کوچاند و آنان را در محله‌ای که بعدها جلفا نامیده شد، سکنا داد[۹][۱۰]. این مهاجرت گرچه در آبادانی اصفهان مؤثر بود، اما تخلیه نسبی شهر کوچک جلفا از ساکنان آن، موجب کندی رشد و توسعه شهر، در مقطعی از تاریخ خود گردید. جمعیت شهر جلفا در 1375ش تعداد 5627 تن بود[۱۱]، که برابر برآورد انجام شده، در 1384ش، به 5841 تن رسیده است[۱۲].

نیز نگاه کنید به

 مآخذ

  1. دفتر تقسیمات كشوری. نشریة عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1384.
  2. اطلس گیتاشناسی استان‌های كشور. تهران: گیتاشناسی، 1383.
  3. اهلرز، اكارت. ایران: مبانی یك كشورشناسی جغرافیایی. ترجمة محمدتقی رهنمایی، ج 1، چ 1، تهران: مؤسسة جغرافیایی و كارتوگرافی سحاب، 1365، ص 138 و 139.
  4. جعفری، عباس. نقشه‌خوانی گیتاشناسی. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 114.
  5.    چکنگی، علیرضا. فرهنگنامه تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مکان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 189.
  6. سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 134.
  7. سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 2.
  8. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 337.
  9.  لسترنج، گای. جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی. ترجمه محمود عرفان. چ6، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1383، ص180.
  10. Lestrange, G. The Lands of the Eastern Caliphate. Cambridge: University Press, 1905, P. 167.
  11. نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 179.
  12. مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور بر اساس محدوده سال 1380. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 32.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

غلامحسین تکمیل همایون