ایل سنگسری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''سنگسری،''' از ایلات بزرگ و مهم [[استان سمنان]]. | ||
برخی نام سنگسری را سَكْسَر یا سَگْسَر نوشتهاند و سنگسر را تحریف شده آن و خاستگاه آنها را قوم سكایان (سیستانیان امروزی) دانستهاند<ref>كسروی، احمد. '''''نامهای شهرها و دیههای ایران.''''' تهران: 1308.</ref>. | |||
ایل سنگسری قلمرو وسیعی از دامنههای سلسله جبال [[البرز]] و فیروزكوه تا منطقه طبس، بیرجند و كویرلوت و... را در بر میگیرد. مركز اصلی سنگسریها شهر سنگسر [[سمنان]] معروف به مهدیشهر است<ref>شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص21.</ref>. سنگسریها از جهت شیوه كوچ و اسكان ویژگی خاصی در بین [[ایلات و عشایر|ایلات و عشایر ایران]] دارند. برخی آنها را ایل شهری- شبانی نامیدهاند<ref name=":0"> هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنههای جنوبی البرز'''''» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر'''''. تهران: 1362، ص 138.</ref>. چون در زمان سكونت در سردسیر به شیوه شهروندان شهری زندگی میكنند و در تابستان كه برای چرای دامها به مناطقی از استانهای [[استان تهران|تهران]]، خراسان، [[سمنان]]، [[استان مازندران|مازندران]] كوچ میكنند همچون [[ایل]] زندگی میكنند<ref name=":0" /><ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''''. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.</ref>. | |||
ایل سنگسری از چندین طایفه و تیره تشكیل شده است كه هر كدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشود. برخی از مهمترین طایفههای سنگسری عبارتند از: كساییان، پارسا، صمدیان و...<ref>شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان: 1378، ص24.</ref>. | |||
شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر | شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر تخمین زدهاند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص17-18.</ref>. | ||
سنگسریها از اقتصاد بسیار پر رونقی برخوردارند و مالكان گلههای بزرگ دام هستند. بسیاری از پژوهشگران مردم ایل سنگسری را از توانمندترین دامداران ناحیه [[البرز]] و مركزی و شرقی معرفی كردهاند. همچنین صنایعدستی زنان ایل سنگسری مانند دستبافتهای آنها از شهرت خاصی برخوردار است<ref name=":0" /><ref>شاه حسینی، علیرضا. '''''ایلها و عشایر استان سمنان'''''. سمنان، 1378 ،ص.324-325.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ایلات و عشایر]] | |||
* [[سمنان]] | |||
* [[البرز]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | |||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۸
سنگسری، از ایلات بزرگ و مهم استان سمنان.
برخی نام سنگسری را سَكْسَر یا سَگْسَر نوشتهاند و سنگسر را تحریف شده آن و خاستگاه آنها را قوم سكایان (سیستانیان امروزی) دانستهاند[۱].
ایل سنگسری قلمرو وسیعی از دامنههای سلسله جبال البرز و فیروزكوه تا منطقه طبس، بیرجند و كویرلوت و... را در بر میگیرد. مركز اصلی سنگسریها شهر سنگسر سمنان معروف به مهدیشهر است[۲]. سنگسریها از جهت شیوه كوچ و اسكان ویژگی خاصی در بین ایلات و عشایر ایران دارند. برخی آنها را ایل شهری- شبانی نامیدهاند[۳]. چون در زمان سكونت در سردسیر به شیوه شهروندان شهری زندگی میكنند و در تابستان كه برای چرای دامها به مناطقی از استانهای تهران، خراسان، سمنان، مازندران كوچ میكنند همچون ایل زندگی میكنند[۳][۴].
ایل سنگسری از چندین طایفه و تیره تشكیل شده است كه هر كدام به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشود. برخی از مهمترین طایفههای سنگسری عبارتند از: كساییان، پارسا، صمدیان و...[۵].
شمار كوچندگان آن را در 1377ش 739 خانوار و 3113 نفر تخمین زدهاند[۶].
سنگسریها از اقتصاد بسیار پر رونقی برخوردارند و مالكان گلههای بزرگ دام هستند. بسیاری از پژوهشگران مردم ایل سنگسری را از توانمندترین دامداران ناحیه البرز و مركزی و شرقی معرفی كردهاند. همچنین صنایعدستی زنان ایل سنگسری مانند دستبافتهای آنها از شهرت خاصی برخوردار است[۳][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ كسروی، احمد. نامهای شهرها و دیههای ایران. تهران: 1308.
- ↑ شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص21.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ هوركاد، برنار «كوچ و اقتصاد شبانی در دامنههای جنوبی البرز» مجموعه كتاب آگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص 138.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 46، 48، 56،81-85، 155-156.
- ↑ شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان: 1378، ص24.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص17-18.
- ↑ شاه حسینی، علیرضا. ایلها و عشایر استان سمنان. سمنان، 1378 ،ص.324-325.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی