سعید نفیسی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''نفيسي، سعيد''' (1274ـ 1345ش) تاريخنگار، پژوهشگر، اديب، منتقد، نويسنده. سعيد فرزند ناظم الاطباء نفيسي از پزشكان و دانشمندان كرمان در تهران به دنيا آمد.<sup>1</sup> خاندان او در چند سده از چهرههاي درخشان فرهنگ و ادب ايران بودند.<sup>2</sup> پس از پايان تح...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | [[پرونده:232323232323232323.jpg|بندانگشتی|سعید نفیسی، قابل بازیابی از https://mirasmaktoob.com/%db%8c%d8%a7%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d8%af-%d8%b3%d8%b9%db%8c%d8%af-%d9%86%d9%81%db%8c%d8%b3%db%8c/]] | ||
'''نفیسی، سعید''' (1274ـ 1345ش) تاریخنگار، پژوهشگر، ادیب، منتقد، نویسنده. | |||
سعید فرزند ناظم الاطباء نفیسی از پزشکان و دانشمندان [[استان کرمان|کرمان]] در [[استان تهران|تهران]] به دنیا آمد<ref name=":0">احمدی، احمد و رزمجو، حسین''. '''سیر سخن'''''. مشهد: باستان، چ 2، 1345، ج 1، ص 264.</ref>. خاندان او در چند سده از چهرههای درخشان فرهنگ و ادب ایران بودند<ref>استعلامی، محمد. '''''ادبیات دوره بیداری و معاصر'''''. تهران:دانشگاه سپاهیان انقلاب، 2535 (1355)، ص 112.</ref>. پس از پایان تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیل به سوئیس و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87 فرانسه] رفت<ref>اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 404.</ref>. در بازگشت به [[کشور ایران|ایران]] ریاست اداره فلاحت و مدرسه تجارت را به عهده گرفت. ضمن آن به تدریس در مدارس علوم سیاسی و دارالفنون پرداخت. از ابتدای تأسیس [https://ut.ac.ir/fa دانشگاه تهران] به عنوان استاد دانشکده حقوق و سپس دانشکده ادبیات با دانشگاه همکاری کرد<ref name=":0" />. | |||
''' | پس از آن به عضویت پیوسته فرهنگستان ایران درآمد. سفرهای مهم و تحقیقاتی بسیاری نیز به کشورهای مختلف از جمله هند، [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B5%D8%B1 مصر] و [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%84%D8%A8%D9%86%D8%A7%D9%86 لبنان] کرد. بیشتر آثارش را مطالب تاریخی و ادبی تشکیل میداد. به نمایشنامه نویسی هم روی آورد و چندین نمایشنامه نوشت. با روزنامه ''شفق''، [[سپید و سیاه|مجله ''سپید و سیاه'']]، مجله ''فلاحت و تجارت'' و روزنامه ''امید'' همکاری داشت و مقالات متعددی را در آنها به چاپ رساند. سرانجام در بیمارستان شوروی تهران درگذشت<ref>اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 382، 398، 399 و 412 (به اختصار).</ref>. | ||
منشآت او از سبکی روان و انشای سهل برخوردار است که از آن کفایتاً به مقامهنویسی و مجلهپردازی تعبیر میشود. بیش از صد کتاب و رساله از خود باقی گذاشت<ref>'''''به روایت نفیسی'''''. به کوشش علیرضا اعتصام، تهران: نشر مرکز، چ 1، 1381، ص 22 و 740.</ref>. ''ماه نخشب'' (تهران، 1328ش)، ''احوال و اشعار رودکی'' (تهران، 1309، 1310 و 1319ش)، ''تاریخ نظم ونثر در ایران و در [[فارسی|زبان فارسی]]'' (تهران، 1334ش)، ''فرهنگ فرانسه ـ فارسی'' (تهران، 1309 ـ 1310ش) و تصحیح ''دیوان انوری'' از جمله آثار او هستند<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. تهران: جیبی، 1381، ج 2، ص 3044 (ذیل نفیسی).</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[نمایش در ایران]] | |||
* [[فارسی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۷
نفیسی، سعید (1274ـ 1345ش) تاریخنگار، پژوهشگر، ادیب، منتقد، نویسنده.
سعید فرزند ناظم الاطباء نفیسی از پزشکان و دانشمندان کرمان در تهران به دنیا آمد[۱]. خاندان او در چند سده از چهرههای درخشان فرهنگ و ادب ایران بودند[۲]. پس از پایان تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیل به سوئیس و فرانسه رفت[۳]. در بازگشت به ایران ریاست اداره فلاحت و مدرسه تجارت را به عهده گرفت. ضمن آن به تدریس در مدارس علوم سیاسی و دارالفنون پرداخت. از ابتدای تأسیس دانشگاه تهران به عنوان استاد دانشکده حقوق و سپس دانشکده ادبیات با دانشگاه همکاری کرد[۱].
پس از آن به عضویت پیوسته فرهنگستان ایران درآمد. سفرهای مهم و تحقیقاتی بسیاری نیز به کشورهای مختلف از جمله هند، مصر و لبنان کرد. بیشتر آثارش را مطالب تاریخی و ادبی تشکیل میداد. به نمایشنامه نویسی هم روی آورد و چندین نمایشنامه نوشت. با روزنامه شفق، مجله سپید و سیاه، مجله فلاحت و تجارت و روزنامه امید همکاری داشت و مقالات متعددی را در آنها به چاپ رساند. سرانجام در بیمارستان شوروی تهران درگذشت[۴].
منشآت او از سبکی روان و انشای سهل برخوردار است که از آن کفایتاً به مقامهنویسی و مجلهپردازی تعبیر میشود. بیش از صد کتاب و رساله از خود باقی گذاشت[۵]. ماه نخشب (تهران، 1328ش)، احوال و اشعار رودکی (تهران، 1309، 1310 و 1319ش)، تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی (تهران، 1334ش)، فرهنگ فرانسه ـ فارسی (تهران، 1309 ـ 1310ش) و تصحیح دیوان انوری از جمله آثار او هستند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ احمدی، احمد و رزمجو، حسین. سیر سخن. مشهد: باستان، چ 2، 1345، ج 1، ص 264.
- ↑ استعلامی، محمد. ادبیات دوره بیداری و معاصر. تهران:دانشگاه سپاهیان انقلاب، 2535 (1355)، ص 112.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 404.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 382، 398، 399 و 412 (به اختصار).
- ↑ به روایت نفیسی. به کوشش علیرضا اعتصام، تهران: نشر مرکز، چ 1، 1381، ص 22 و 740.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی، 1381، ج 2، ص 3044 (ذیل نفیسی).
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر