نسخهٔ کنونی تا ‏۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۳

طالبوف برگرفته از سایت کتابراه قابل بازیابی از https://www.ketabrah.ir/author/27750-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%AD%DB%8C%D9%85-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%81-%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2%DB%8C

طالبوف (1250ـ1328 یا 1329ق / 1834-1910 یا 1911م)، روشنفکر، نویسنده نوگرای اجتماعی و داستان‌نویس.

حاج ملاعبدالرحیم فرزند استاد ابوطالب نجار تبریزی در سرخاب تبریز زاده شد^[۱]. به سبب نام پدرش او را ابوطالب‌زاده، طالب‌زاده، و به ترکیب روسی طالبوف خوانده‌اند^[۲]^[۳]. در جوانی به تفلیس رفت و به آموختن زبان و ادبیات روسی مشغول شد. به تدریج سرمایه‌ای کسب کرد و در «تمرخان شوره» مرکز داغستان سکنا گزید^[۴]. با اطلاعاتی که از یادگیری زبان روسی به دست آورد، داستان‌هایی در بیداری مردم ایران و آشنایی آنان با معایب حکومت استبداد و لزوم مشروطه نوشت^[۵]. انقلاب مشروطه خواهی در آخرین سال‌های زندگی او پدید آمد و در نخستین دوره مجلس او را نیز به نمایندگی پذیرفتند، اما به تهران نیامد^[۳]. او مردی وطن‌دوست و مسلمانی با عقیده بود. در اواخر عمر برای درمان چشمش به برلین رفت و پس از بازگشت به تمرخان شوره درگذشت^[۶]. از آثارش می‌توان: کتاب احمد (سفینه طالبی) در دو جلد (استانبول، 1311 ق)؛ پندنامه مارکوس قیصر روم، ترجمه از روسی به فارسی (1310 ق)؛ مسالک المحسنین (قاهره، 1323 ق)؛ مسائل الحیات (تفلیس، 1324 ق)، سیاست طالبی (تهران، 1329 ق)، رساله فیزیک (استانبول، 1311 ق)، نخبه سپهری (استانبول، 1310 ق ؛ تهران، 1322 ق)، رساله هیئت جدیده و ایضاحات در خصوص آزادی (تهران، 1325ق) را نام برد^[۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ مصاحب، غلامحسین. دایر‌ه‌المعارف فارسی. تهران: جیبی، 1381، ج 2(1)، ص 1610.
↑ حكیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 172
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ استعلامی، ‌محمد. ادبیات دوره بیداری و معاصر. تهران: دانشگاه سپاهیان انقلاب، 1355، ص 79.
↑ خاتمی، احمد. تاریخ ادبیات ایران در دوره بازگشت ادبی. تهران: پایا، 1373، ج 2، ص 125.
↑ سپانلو، ‌محمدعلی. نویسندگان پیشرو ایران. تهران: نگاه، 1366، ص 36ـ 37.
↑ اثر آفرینان. به كوشش عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1379، ج 4، ص81.
↑ آرین‌پور، یحیی. از صبا تا نیما. تهران: جیبی، ‌1351، ج 1، ص 292.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر

[1] مصاحب، غلامحسین. دایر‌ه‌المعارف فارسی. تهران: جیبی، 1381، ج 2(1)، ص 1610.

[2] حكیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 172

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ استعلامی، ‌محمد. ادبیات دوره بیداری و معاصر. تهران: دانشگاه سپاهیان انقلاب، 1355، ص 79.

[4] خاتمی، احمد. تاریخ ادبیات ایران در دوره بازگشت ادبی. تهران: پایا، 1373، ج 2، ص 125.

[5] سپانلو، ‌محمدعلی. نویسندگان پیشرو ایران. تهران: نگاه، 1366، ص 36ـ 37.

[6] اثر آفرینان. به كوشش عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1379، ج 4، ص81.

[7] آرین‌پور، یحیی. از صبا تا نیما. تهران: جیبی، ‌1351، ج 1، ص 292.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۲: / خط ۲: @@
 طالبوف (1250ـ1328 یا 1329ق / 1834-1910 یا 1911م)، روشنفکر، نویسنده نوگرای اجتماعی و داستان‌نویس.
-حاج ملاعبدالرحیم فرزند استاد ابوطالب نجار تبریزی در سرخاب [[تبریز]] زاده شد<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایر‌ه‌المعارف فارسی'''''. تهران: جیبی، 1381، ج 2(1)، ص 1610.</ref>. به سبب نام پدرش او را ابوطالب‌زاده، طالب‌زاده، و به ترکیب روسی طالبوف خوانده‌اند<ref>حكیمیان، ابوالفتح''. '''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 172</ref><ref name=":0">استعلامی، ‌محمد''. '''ادبیات دوره بیداری و معاصر'''''. تهران: دانشگاه سپاهیان انقلاب، 1355، ص 79.</ref>. در جوانی به تفلیس رفت و به آموختن زبان و ادبیات روسی مشغول شد. به تدریج سرمایه‌ای کسب کرد و در «تمرخان شوره» مرکز داغستان سکنا گزید<ref>خاتمی، احمد''. '''تاریخ ادبیات ایران در دوره بازگشت ادبی'''''. تهران: پایا، 1373، ج 2، ص 125.</ref>. با اطلاعاتی که از یادگیری زبان روسی به دست آورد، داستان‌هایی در بیداری مردم ایران و آشنایی آنان با معایب حکومت استبداد و لزوم مشروطه نوشت<ref>سپانلو، ‌محمدعلی. '''''نویسندگان پیشرو ایران'''''. تهران: نگاه، 1366، ص 36ـ 37.</ref>. انقلاب مشروطه خواهی در آخرین سال‌های زندگی او پدید آمد و در نخستین دوره مجلس او را نیز به نمایندگی پذیرفتند، اما به تهران نیامد<ref name=":0" />. او مردی وطن‌دوست و مسلمانی با عقیده بود. در اواخر عمر برای درمان چشمش به برلین رفت و پس از بازگشت به تمرخان شوره درگذشت<ref>'''''اثر آفرینان'''''. به كوشش عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1379، ج 4، ص81.</ref>. از آثارش می‌توان: کتاب احمد (سفینه طالبی) در دو جلد (استانبول، 1311 ق)؛ پندنامه مارکوس قیصر روم، ترجمه از روسی به فارسی (1310 ق)؛ مسالک المحسنین (قاهره، 1323 ق)؛ مسائل الحیات (تفلیس، 1324 ق)، سیاست طالبی (تهران، 1329 ق)، رساله فیزیک (استانبول، 1311 ق)، نخبه سپهری (استانبول، 1310 ق ؛ تهران، 1322 ق)، رساله هیئت جدیده و ایضاحات در خصوص آزادی (تهران، 1325ق) را نام برد<ref>آرین‌پور، یحیی. '''از صبا تا نیما'''. تهران: جیبی، ‌1351، ج 1، ص 292.</ref>.
+حاج ملاعبدالرحیم فرزند استاد ابوطالب نجار تبریزی در سرخاب [[تبریز]] زاده شد<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایر‌ه‌المعارف فارسی'''''. تهران: جیبی، 1381، ج 2(1)، ص 1610.</ref>. به سبب نام پدرش او را ابوطالب‌زاده، طالب‌زاده، و به ترکیب روسی طالبوف خوانده‌اند<ref>حكیمیان، ابوالفتح''. '''فهرست مشاهیر ایران'''''. تهران: دانشگاه ملی، 1357، ج 2، ص 172</ref><ref name=":0">استعلامی، ‌محمد''. '''ادبیات دوره بیداری و معاصر'''''. تهران: دانشگاه سپاهیان انقلاب، 1355، ص 79.</ref>. در جوانی به تفلیس رفت و به آموختن [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%88_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C زبان و ادبیات روسی] مشغول شد. به تدریج سرمایه‌ای کسب کرد و در «تمرخان شوره» مرکز داغستان سکنا گزید<ref>خاتمی، احمد''. '''تاریخ ادبیات ایران در دوره بازگشت ادبی'''''. تهران: پایا، 1373، ج 2، ص 125.</ref>. با اطلاعاتی که از یادگیری [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C زبان روسی] به دست آورد، داستان‌هایی در بیداری مردم [[کشور ایران|ایران]] و آشنایی آنان با معایب حکومت استبداد و لزوم [[نهضت مشروطه|مشروطه]] نوشت<ref>سپانلو، ‌محمدعلی. '''''نویسندگان پیشرو ایران'''''. تهران: نگاه، 1366، ص 36ـ 37.</ref>. [[انقلاب مشروطه]] خواهی در آخرین سال‌های زندگی او پدید آمد و در نخستین دوره مجلس او را نیز به نمایندگی پذیرفتند، اما به [[استان تهران|تهران]] نیامد<ref name=":0" />. او مردی وطن‌دوست و مسلمانی با عقیده بود. در اواخر عمر برای درمان چشمش به برلین رفت و پس از بازگشت به تمرخان شوره درگذشت<ref>'''''اثر آفرینان'''''. به كوشش عبدالحسین نوایی، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1379، ج 4، ص81.</ref>. از آثارش می‌توان: کتاب احمد (سفینه طالبی) در دو جلد (استانبول، 1311 ق)؛ پندنامه مارکوس قیصر روم، ترجمه از [https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C روسی] به [[فارسی]] (1310 ق)؛ مسالک المحسنین ([https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%87%D8%B1%D9%87 قاهره]، 1323 ق)؛ مسائل الحیات ([https://dmelal.ir/index.php?title=%D8%AA%D9%81%D9%84%DB%8C%D8%B3 تفلیس]، 1324 ق)، سیاست طالبی (تهران، 1329 ق)، رساله فیزیک (استانبول، 1311 ق)، نخبه سپهری (استانبول، 1310 ق ؛ [[استان تهران|تهران]]، 1322 ق)، رساله هیئت جدیده و ایضاحات در خصوص آزادی ([[استان تهران|تهران]]، 1325ق) را نام برد<ref>آرین‌پور، یحیی. '''از صبا تا نیما'''. تهران: جیبی، ‌1351، ج 1، ص 292.</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==
@@ خط ۱۷: / خط ۱۷: @@
 == نویسنده مقاله ==
 ابوالقاسم رادفر
-[[index.php?title=رده:ادبیات و زبان شناسی]]
+[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
-[[index.php?title=رده:ادبیات]]
+[[رده:ادبیات]]