آبگوشت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
آبگوشت، خوراکی از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبیا و سیبزمینی. گوشت ماهیچه و سرسینه پرچربی را با پیاز و نمک و زردچوبه و آب فراوان در دیزیهای سنگی، سفالی یا فلزی میریزند و با یک چاشنی، معمولاً لیمو عمانی، میپزند. آبگوشت از خوراکیهای سنتی ساده و کم هزینه در میان خانوادههای عیالوار [[تهران مصور|تهران]] و شهرستانهای مرکزی ایران بوده است. آبِ آبگوشت را با نان ترید کرده در آن میخورند و گوشت آن را، که از استخوان جدا کردهاند، با بار و بنشن میکوبند و با نان و همراه ترشی<ref>آشپزباشی، میرزا علیاکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، ص 43-45، 75، 82.</ref>، پیاز، سبزی خوردن و یا ماست میخورند. از انواع آبگوشتهای معروف، آبگوشت ساده، آبگوشت لپه، آبگوشت نعنا جعفری، آبگوشت برنج یا شله بریان، آبگوشت آجیل و بزباش<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ص 105-113.</ref> میباشند. | آبگوشت، خوراکی از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبیا و سیبزمینی. گوشت ماهیچه و سرسینه پرچربی را با پیاز و نمک و زردچوبه و آب فراوان در دیزیهای سنگی، سفالی یا فلزی میریزند و با یک چاشنی، معمولاً لیمو عمانی، میپزند. آبگوشت از خوراکیهای سنتی ساده و کم هزینه در میان خانوادههای عیالوار [[تهران مصور|تهران]] و شهرستانهای مرکزی ایران بوده است. آبِ آبگوشت را با نان ترید کرده در آن میخورند و گوشت آن را، که از استخوان جدا کردهاند، با بار و بنشن میکوبند و با نان و همراه ترشی<ref>آشپزباشی، میرزا علیاکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، ص 43-45، 75، 82.</ref>، پیاز، سبزی خوردن و یا ماست میخورند. از انواع آبگوشتهای معروف، آبگوشت ساده، آبگوشت لپه، آبگوشت نعنا جعفری، آبگوشت برنج یا شله بریان، آبگوشت آجیل و بزباش<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ص 105-113.</ref> میباشند. | ||
اگر چه نام آبگوشت از یکی دو سده پیشتر نمیرود، لیکن در دوره [[صفویان|صفوی]]، به ویژه دوره [[قاجاریه|قاجار]]، این نوع خوراک را «یختی»<ref>ranica, 1/47-48.</ref> و «شوربای گوشت» مینامیدهاند. | اگر چه نام آبگوشت از یکی دو سده پیشتر نمیرود، لیکن در دوره [[صفویان|صفوی]]، به ویژه دوره [[قاجاریه|قاجار]]، این نوع خوراک را «یختی»<ref>ranica, 1/47-48.</ref> و «شوربای گوشت» مینامیدهاند. در گذشته دیزی آبگوشت قهوهخانه، دیزیپزخانه و نانوایی بسیار شهرت داشته است. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== | * [[کوفته]] | ||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوک باشی | |||
نسخهٔ ۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۵
آبگوشت، خوراکی از گوشت و بار و بنشن نخود و لوبیا و سیبزمینی. گوشت ماهیچه و سرسینه پرچربی را با پیاز و نمک و زردچوبه و آب فراوان در دیزیهای سنگی، سفالی یا فلزی میریزند و با یک چاشنی، معمولاً لیمو عمانی، میپزند. آبگوشت از خوراکیهای سنتی ساده و کم هزینه در میان خانوادههای عیالوار تهران و شهرستانهای مرکزی ایران بوده است. آبِ آبگوشت را با نان ترید کرده در آن میخورند و گوشت آن را، که از استخوان جدا کردهاند، با بار و بنشن میکوبند و با نان و همراه ترشی[۱]، پیاز، سبزی خوردن و یا ماست میخورند. از انواع آبگوشتهای معروف، آبگوشت ساده، آبگوشت لپه، آبگوشت نعنا جعفری، آبگوشت برنج یا شله بریان، آبگوشت آجیل و بزباش[۲] میباشند.
اگر چه نام آبگوشت از یکی دو سده پیشتر نمیرود، لیکن در دوره صفوی، به ویژه دوره قاجار، این نوع خوراک را «یختی»[۳] و «شوربای گوشت» مینامیدهاند. در گذشته دیزی آبگوشت قهوهخانه، دیزیپزخانه و نانوایی بسیار شهرت داشته است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوک باشی