یسنا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''یسنا''' (yasnā) یا یَسْنَه (yasna)، یکی از بخشهای پنجگانه ''[[اوستا]]''. | ||
واژه «یسن» هم ریشه با واژه «یشت» و به معنی «پرستش و نیایش» است و از نظر اشتقاق لغوی با کلمات «جشن» و «ایزد» [[فارسی]] همریشه است<ref>زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 26 و 27.</ref>. | |||
یسن از مهمترین بخشهای [[اوستا]]<nowiki/>ست و 72 فصل دارد که در [[اوستا]]<nowiki/>یی هریک از این فصلها را یک «ها» یا «هات» می خوانند. هریک از این فصلها به چند بند تقسیم می شود که برخی بلند و پارهای دیگر کوتاهاند. یسنها از نظر موضوع با یکدیگر تفاوت دارند، اما گاه موضوع دو یا چند یسن با هم مشترک است<ref name=":0">راشد محصل، محمدتقی. '''''اوستا'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 23.</ref>. | |||
همه یسنها را دو روحانی به نامهای زوت و راسپی در مراسم دینی که یَزِش نامیده می شود، می خوانند<ref>ابوالقاسمی، محسن. '''''راهنمای زبانهای باستانی ایران'''''. تهران: سمت، 1375، ج 1، ص5.</ref>. | |||
در | در یسنها نفوذ آیینهای پیش از [[زرتشتی، دین|زرتشت]] به خوبی دیده میشود. گذشته از این، بازمانده برخی ازنسکهای [[اوستا]]<nowiki/>ی [[ساسانیان|دوره ساسانی]] نیز در میان فصلهای آن مشهود است<ref name=":0" />. | ||
از | از یسنهای ''[[اوستا]]'' که همراه با ترجمه است، نسخ متعددی وجود دارد که از میان آنها 4 نسخهاصلی به ترتیب در کتابخانههای بادلیان، دانشگاه کپنهاک، نوساری و ملافیروز (در بمبئی) نگهداری می شود<ref>تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 122.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
# زرشناس، زهره. '''''زبان و | * [[اوستا]] | ||
# راشد محصل، | * [[زرتشتی، دین]] | ||
# | |||
== مآخذ == | |||
# زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 26 و 27. | |||
# راشد محصل، محمدتقی. '''''اوستا'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 23. | |||
# ابوالقاسمی، محسن. '''''راهنمای زبانهای باستانی ایران'''''. تهران: سمت، 1375، ج 1، ص5. | |||
# راشد محصل. همانجا. | # راشد محصل. همانجا. | ||
# | # تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 122. | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۲
یسنا (yasnā) یا یَسْنَه (yasna)، یکی از بخشهای پنجگانه اوستا.
واژه «یسن» هم ریشه با واژه «یشت» و به معنی «پرستش و نیایش» است و از نظر اشتقاق لغوی با کلمات «جشن» و «ایزد» فارسی همریشه است[۱].
یسن از مهمترین بخشهای اوستاست و 72 فصل دارد که در اوستایی هریک از این فصلها را یک «ها» یا «هات» می خوانند. هریک از این فصلها به چند بند تقسیم می شود که برخی بلند و پارهای دیگر کوتاهاند. یسنها از نظر موضوع با یکدیگر تفاوت دارند، اما گاه موضوع دو یا چند یسن با هم مشترک است[۲].
همه یسنها را دو روحانی به نامهای زوت و راسپی در مراسم دینی که یَزِش نامیده می شود، می خوانند[۳].
در یسنها نفوذ آیینهای پیش از زرتشت به خوبی دیده میشود. گذشته از این، بازمانده برخی ازنسکهای اوستای دوره ساسانی نیز در میان فصلهای آن مشهود است[۲].
از یسنهای اوستا که همراه با ترجمه است، نسخ متعددی وجود دارد که از میان آنها 4 نسخهاصلی به ترتیب در کتابخانههای بادلیان، دانشگاه کپنهاک، نوساری و ملافیروز (در بمبئی) نگهداری می شود[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 26 و 27.
- راشد محصل، محمدتقی. اوستا. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 23.
- ابوالقاسمی، محسن. راهنمای زبانهای باستانی ایران. تهران: سمت، 1375، ج 1، ص5.
- راشد محصل. همانجا.
- تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 122.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 26 و 27.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ راشد محصل، محمدتقی. اوستا. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 23.
- ↑ ابوالقاسمی، محسن. راهنمای زبانهای باستانی ایران. تهران: سمت، 1375، ج 1، ص5.
- ↑ تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 122.