سید اسدالله مدنی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | [[پرونده:12-5-13-164034madani.jpg|بندانگشتی|سید اسدالله مدنی برگرفته از وبسایت همشهری قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.hamshahrionline.ir/news/170248/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B3%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D9%85%D8%AF%D9%86%DB%8C-%DB%B1%DB%B2%DB%B9%DB%B3-%DB%B1%DB%B3%DB%B6%DB%B0]] | ||
'''[[سید اسدالله مدنی|مدنی، سید اسدالله]]'''، (1332ق / 1914م -1360ش)، روحانی، امام جمعه [[همدان]] و [[تبریز]] و دومین شهید محراب. | |||
در دهخوارقان (آذرشهر) متولد شد | در دهخوارقان (آذرشهر) متولد شد<ref> '''''پیشتازان شهادت در انقلاب سوم'''''. تهران: دفتر انتشارات اسلامی، ص 23؛ جوانشیر، کریم. '''''نامداران راحل، زندگینامه''''' '''''چهل تن از مشاهیر شیعه'''''. تهران: سالار، 1375، ص 307. </ref>. در حوزه علمیه [[قم]] نزد سیّد محمد حجّت، سیّد محمدتقی خوانساری و دیگر استادان شاگردی کرد و 4 سال هم نزد [[امام خمینی]]، فلسفه، عرفان و اخلاق آموخت. تحصیلاتش را تا اخذ درجه اجتهاد، در نجف ادامه داد، آنگاه بنا بر توصیه آیتالله حکیم در همانجا به تدریس دروس سطح عالی حوزوی پرداخت<ref> '''''یاران امام به روایت اسناد ساواک، کتاب چهارم، شهید آیتالله سید اسدالله مدنی'''''. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1377، ص 11. </ref>. | ||
مدنی با رفت و آمدهای بسیار به ایران و عراق ([[نجف]]<sup>*</sup>) خود را در جریان امور سیاسی، اجتماعی و مذهبی جامعه ایران قرار میداد. فعالیتهای سیاسی را از 1324ش در نجف، با پرداخت هزینه مبارزه [[نواب صفوی]] علیه احمد کسروی آغاز کرد. پس از آن در دهه 1340ش با شکلگیری نهضت [[امام خمینی]] بر ضد رژیم پهلوی، به صف طرفداران و یاران نزدیک امام پیوست<ref>'''''یاران امام به روایت اسناد ساواک، کتاب چهارم، شهید آیتالله سید اسدالله مدنی'''''. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1377 . ص 11-14؛ '''''پیشتازان شهادت...''''' . تهران: دفتر انتشارات اسلامی. </ref>. | |||
سالها در همدان (1341-1350ش) و خرمآباد (1351-1354ش) به وعظ و | سالها در [[همدان]] (1341-1350ش) و خرمآباد (1351-1354ش) به وعظ و سخنرانی پرداخت و علیه رژیم پهلوی و بیداری اذهان مردم فعالیت کرد و از عوامل اصلی انتقال پیامها و دیدگاههای امام از [[نجف]] به مردم ایران بود. سرانجام [[ساواک]]<sup>*</sup> او را ممنوع المنبر و ممنوع الخروج و در مهر ماه 1354ش بازداشت و به 3 سال تبعید محکوم کرد. شهرهای نورآباد مَمَسَنی، گنبدکاووس، کَنْگان و مهاباد و تبعیدگاههای او بودند. پس از پیروزی [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]]، ابتدا امام جماعت [[همدان]] و سپس نماینده [[مجلس خبرگان]] قانون اساسی شد<ref>جوانشیر. کریم. '''''نامداران راحل، زندگینامه''''' '''''چهل تن از مشاهیر شیعه'''''. تهران: سالار، 1375. ص 310-314؛ '''''یاران امام...''''' . تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1377. ص 14 و 35. </ref>. بعد از شهادت قاضی طباطبایی، امام جمعه [[تبریز]] شد. وی در بیستم شهریور ماه 1360ش به دست یکی از اعضای [[سازمان مجاهدین خلق ایران|سازمان مجاهدین خلق]] به شهادت رسید. | ||
نیز نگاه کنید به | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[سازمان مجاهدین خلق ایران|سازمان مجاهدین خلق]] | |||
* [[امام خمینی]] | |||
* [[ساواک]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
جعفر گلشن | جعفر گلشن | ||
نسخهٔ ۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۷
مدنی، سید اسدالله، (1332ق / 1914م -1360ش)، روحانی، امام جمعه همدان و تبریز و دومین شهید محراب.
در دهخوارقان (آذرشهر) متولد شد[۱]. در حوزه علمیه قم نزد سیّد محمد حجّت، سیّد محمدتقی خوانساری و دیگر استادان شاگردی کرد و 4 سال هم نزد امام خمینی، فلسفه، عرفان و اخلاق آموخت. تحصیلاتش را تا اخذ درجه اجتهاد، در نجف ادامه داد، آنگاه بنا بر توصیه آیتالله حکیم در همانجا به تدریس دروس سطح عالی حوزوی پرداخت[۲].
مدنی با رفت و آمدهای بسیار به ایران و عراق (نجف*) خود را در جریان امور سیاسی، اجتماعی و مذهبی جامعه ایران قرار میداد. فعالیتهای سیاسی را از 1324ش در نجف، با پرداخت هزینه مبارزه نواب صفوی علیه احمد کسروی آغاز کرد. پس از آن در دهه 1340ش با شکلگیری نهضت امام خمینی بر ضد رژیم پهلوی، به صف طرفداران و یاران نزدیک امام پیوست[۳].
سالها در همدان (1341-1350ش) و خرمآباد (1351-1354ش) به وعظ و سخنرانی پرداخت و علیه رژیم پهلوی و بیداری اذهان مردم فعالیت کرد و از عوامل اصلی انتقال پیامها و دیدگاههای امام از نجف به مردم ایران بود. سرانجام ساواک* او را ممنوع المنبر و ممنوع الخروج و در مهر ماه 1354ش بازداشت و به 3 سال تبعید محکوم کرد. شهرهای نورآباد مَمَسَنی، گنبدکاووس، کَنْگان و مهاباد و تبعیدگاههای او بودند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ابتدا امام جماعت همدان و سپس نماینده مجلس خبرگان قانون اساسی شد[۴]. بعد از شهادت قاضی طباطبایی، امام جمعه تبریز شد. وی در بیستم شهریور ماه 1360ش به دست یکی از اعضای سازمان مجاهدین خلق به شهادت رسید.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
جعفر گلشن
- ↑ پیشتازان شهادت در انقلاب سوم. تهران: دفتر انتشارات اسلامی، ص 23؛ جوانشیر، کریم. نامداران راحل، زندگینامه چهل تن از مشاهیر شیعه. تهران: سالار، 1375، ص 307.
- ↑ یاران امام به روایت اسناد ساواک، کتاب چهارم، شهید آیتالله سید اسدالله مدنی. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1377، ص 11.
- ↑ یاران امام به روایت اسناد ساواک، کتاب چهارم، شهید آیتالله سید اسدالله مدنی. تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1377 . ص 11-14؛ پیشتازان شهادت... . تهران: دفتر انتشارات اسلامی.
- ↑ جوانشیر. کریم. نامداران راحل، زندگینامه چهل تن از مشاهیر شیعه. تهران: سالار، 1375. ص 310-314؛ یاران امام... . تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1377. ص 14 و 35.