آوانس اوگانیانس( اوهانیان): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:اوگانیانس.jpg|بندانگشتی|250x250پیکسل|اوگانیانس برگرفته از وبگاه منظوم قابل بازیابی از https://www.manzoom.ir/name/nm8795261/%D8%A2%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3-%D8%A7%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%B3]] | [[پرونده:اوگانیانس.jpg|بندانگشتی|250x250پیکسل|اوگانیانس برگرفته از وبگاه منظوم قابل بازیابی از https://www.manzoom.ir/name/nm8795261/%D8%A2%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3-%D8%A7%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%B3]] | ||
اوگانیانس یا اوهانیان، آوانس (1318 ق-1340 ش/ 1901ـ1961 م) نخستین کارگردان، فیلمنامهنویس، تهیهکننده و مدرس سینمای ایران. نخستین فیلم صامت سینمای ایران را در سال 1309 ش با همکاری شاگردانش در مدرسه آرتیستی سینما<sup>*</sup> با نامِ آبی و رابی ساخت. او این مدرسه را در همان سال تأسیس کرده بود. در [[مشهد]] به دنیا آمد. فارغالتحصیل دانشکده تجارت در تاشکند (1919 م/ 1338 ق)، حقوق در عشقآباد (1920م/ 1339ق) و آموزشکده فیلم مسکو (1925ـ 28م/ 1344ـ1348ق) و عضو گروه پنج نفری بازبینی فیلم و بنیانگذار و دبیر هیئت سینمای ترکمنستان (29ـ1928م/ 1347ـ48 ق) بود<ref>حیدری، غلام (1371). نامه فیلمخانه ملی ایران، مقاله «'''''آوانس اوگانیانس: آوازجو و همه فن حریف'''''». شماره 10 و 11، ص 192 و 193.</ref>. در [[مشهد]] با نام ایوانف مدیر سینما بود، و در سال 1308ش به تهران آمد. دومین فیلم او با نام [[حاجی آقا، آكتر سینما|حاجیآقا، آکتر سینما]] (1312ش)<sup>*</sup> قدیمیترین فیلم بلند سینمای ایران است که نسخهای از آن محفوظ مانده است<sup>[i]</sup>. فارسی را به سختی تکلم میکرد<ref>امید، جمال (1363). «'''''اوانس اوگانیانس: زندگی و سینما'''''». انتشارات فاریاب، ص 41.</ref>. پس از آن که هر دو فیلمش با شکست تجاری مواجه شدند، و امکان ادامه فیلمسازی در ایران را نیافت، در 1315 به هندوستان رفت و درگیر مسایل سیاسی شد<ref>گروه تحقیق و پژوهش موزه سینما (1383). «'''''ارامنه و سینمای ایران'''''». انتشارات موزه سینما، ص 79.</ref>. نمایش نامههای «پروفسور سرگردان»، «شاهزاده هندی»، «لوسی زیبا» و «سوار سفید» را نوشت، و مدتی هم به کار طبابت پرداخت. در پایان جنگ جهانی دوم از راه بندر انزلی به ایران بازگشت، به دین [[اسلام]] گروید، و با نامِ «پروفسور دکتر اوهانیان مژده» سالن زیبایی مژده را در خیابان نادری (برای درمان طاسی سر) افتتاح کرد، که دردسرهایی هم برای وی به وجود آورد. کوششهای او در دهه 1330 برای ساختن فیلمهای کودتای 1299 و سوار سفید، که فیلمنامه آنها را خودش نوشته بود، ناکام ماند. در [[تهران مصور|تهران]] به علت سکته درگذشت. | اوگانیانس یا اوهانیان، آوانس (1318 ق-1340 ش/ 1901ـ1961 م) نخستین کارگردان، فیلمنامهنویس، تهیهکننده و مدرس سینمای ایران. نخستین فیلم صامت سینمای ایران را در سال 1309 ش با همکاری شاگردانش در مدرسه آرتیستی سینما<sup>*</sup> با نامِ آبی و رابی ساخت. او این مدرسه را در همان سال تأسیس کرده بود. در [[مشهد]] به دنیا آمد. فارغالتحصیل دانشکده تجارت در تاشکند (1919 م/ 1338 ق)، حقوق در عشقآباد (1920م/ 1339ق) و آموزشکده فیلم [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B3%DA%A9%D9%88 مسکو] (1925ـ 28م/ 1344ـ1348ق) و عضو گروه پنج نفری بازبینی فیلم و بنیانگذار و دبیر هیئت سینمای ترکمنستان (29ـ1928م/ 1347ـ48 ق) بود<ref>حیدری، غلام (1371). نامه فیلمخانه ملی ایران، مقاله «'''''آوانس اوگانیانس: آوازجو و همه فن حریف'''''». شماره 10 و 11، ص 192 و 193.</ref>. | ||
در [[مشهد]] با نام ایوانف مدیر سینما بود، و در سال 1308ش به تهران آمد. دومین فیلم او با نام [[حاجی آقا، آكتر سینما|حاجیآقا، آکتر سینما]] (1312ش)<sup>*</sup> قدیمیترین فیلم بلند سینمای ایران است که نسخهای از آن محفوظ مانده است<sup>[i]</sup>. فارسی را به سختی تکلم میکرد<ref>امید، جمال (1363). «'''''اوانس اوگانیانس: زندگی و سینما'''''». انتشارات فاریاب، ص 41.</ref>. پس از آن که هر دو فیلمش با شکست تجاری مواجه شدند، و امکان ادامه فیلمسازی در ایران را نیافت، در 1315 به هندوستان رفت و درگیر مسایل سیاسی شد<ref>گروه تحقیق و پژوهش موزه سینما (1383). «'''''ارامنه و سینمای ایران'''''». انتشارات موزه سینما، ص 79.</ref>. نمایش نامههای «پروفسور سرگردان»، «شاهزاده هندی»، «لوسی زیبا» و «سوار سفید» را نوشت، و مدتی هم به کار طبابت پرداخت. در پایان جنگ جهانی دوم از راه بندر انزلی به [[ایران]] بازگشت، به دین [[اسلام]] گروید، و با نامِ «پروفسور دکتر اوهانیان مژده» سالن زیبایی مژده را در خیابان نادری (برای درمان طاسی سر) افتتاح کرد، که دردسرهایی هم برای وی به وجود آورد. کوششهای او در دهه 1330 برای ساختن فیلمهای کودتای 1299 و سوار سفید، که فیلمنامه آنها را خودش نوشته بود، ناکام ماند. در [[تهران مصور|تهران]] به علت سکته درگذشت. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۷: | خط ۹: | ||
* [[مشهد]] | * [[مشهد]] | ||
* [[تهران مصور|تهران]] | * [[تهران مصور|تهران]] | ||
* [[اسلام]] | * [[اسلام]] | ||
== پاورقی == | == پاورقی == | ||
| خط ۲۰: | خط ۲۲: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
عباس بهارلو | عباس بهارلو | ||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:سینما]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۱
اوگانیانس یا اوهانیان، آوانس (1318 ق-1340 ش/ 1901ـ1961 م) نخستین کارگردان، فیلمنامهنویس، تهیهکننده و مدرس سینمای ایران. نخستین فیلم صامت سینمای ایران را در سال 1309 ش با همکاری شاگردانش در مدرسه آرتیستی سینما* با نامِ آبی و رابی ساخت. او این مدرسه را در همان سال تأسیس کرده بود. در مشهد به دنیا آمد. فارغالتحصیل دانشکده تجارت در تاشکند (1919 م/ 1338 ق)، حقوق در عشقآباد (1920م/ 1339ق) و آموزشکده فیلم مسکو (1925ـ 28م/ 1344ـ1348ق) و عضو گروه پنج نفری بازبینی فیلم و بنیانگذار و دبیر هیئت سینمای ترکمنستان (29ـ1928م/ 1347ـ48 ق) بود[۱].
در مشهد با نام ایوانف مدیر سینما بود، و در سال 1308ش به تهران آمد. دومین فیلم او با نام حاجیآقا، آکتر سینما (1312ش)* قدیمیترین فیلم بلند سینمای ایران است که نسخهای از آن محفوظ مانده است[i]. فارسی را به سختی تکلم میکرد[۲]. پس از آن که هر دو فیلمش با شکست تجاری مواجه شدند، و امکان ادامه فیلمسازی در ایران را نیافت، در 1315 به هندوستان رفت و درگیر مسایل سیاسی شد[۳]. نمایش نامههای «پروفسور سرگردان»، «شاهزاده هندی»، «لوسی زیبا» و «سوار سفید» را نوشت، و مدتی هم به کار طبابت پرداخت. در پایان جنگ جهانی دوم از راه بندر انزلی به ایران بازگشت، به دین اسلام گروید، و با نامِ «پروفسور دکتر اوهانیان مژده» سالن زیبایی مژده را در خیابان نادری (برای درمان طاسی سر) افتتاح کرد، که دردسرهایی هم برای وی به وجود آورد. کوششهای او در دهه 1330 برای ساختن فیلمهای کودتای 1299 و سوار سفید، که فیلمنامه آنها را خودش نوشته بود، ناکام ماند. در تهران به علت سکته درگذشت.
نیز نگاه کنید به
پاورقی
[i] - نسخه اولیه و چند کپی «اینترمدیت» از این فیلم در آرشیو فیلمخانه ملی ایران نگهداری میشود.
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
عباس بهارلو